Μια εφιαλτική περιπέτεια υγείας, που άλλαξε για πάντα τη ζωή της ίδιας και της οικογένειάς της, βίωσε μια 46χρονη μητέρα έξι παιδιών από το Όρεγκον των ΗΠΑ, μετά από χειρουργική επέμβαση υστερεκτομής. Η Τρίσα Στίβενς έχασε και τα δύο πόδια της, το δεξί της χέρι, τμήματα του αριστερού χεριού και των χειλιών της, ενώ υπέστη βλάβη στον νωτιαίο μυελό που την άφησε παράλυτη από τη μέση και κάτω.
Σήμερα, η ίδια και η οικογένειά της διεκδικούν αποζημίωση ύψους 68,5 εκατομμυρίων δολαρίων, υποστηρίζοντας ότι οι γιατροί που είχαν αναλάβει τη φροντίδα της δεν αναγνώρισαν εγκαίρως τη σοβαρή λοίμωξη που εξελίχθηκε σε σηπτικό σοκ. Η αγωγή έχει κατατεθεί εναντίον τριών γιατρών και δύο νοσοκομείων στην ευρύτερη περιοχή του Πόρτλαντ, με τις καταγγελίες περί ιατρικής αμέλειας να μην έχουν ακόμη κριθεί δικαστικά.
Σύμφωνα με το τοπικό μέσο The Oregonian, η Στίβενς, η οποία ζει στην πόλη Μπόρινγκ του Όρεγκον, υποβλήθηκε στην επέμβαση τον Οκτώβριο του 2024. Έκτοτε, η ζωή της μετατράπηκε σε έναν διαρκή αγώνα, με σοβαρές και μόνιμες αναπηρίες που έχουν επηρεάσει ακόμη και τις πιο απλές καθημερινές δραστηριότητες.
«Υπάρχουν ημέρες που ακόμη δεν ξέρω τι ήταν πιο δύσκολο: το ότι παραλίγο να πεθάνω ή το ότι ξύπνησα και συνειδητοποίησα όλα όσα μου είχαν στερηθεί», δήλωσε η ίδια στο τηλεοπτικό δίκτυο KGW8, έχοντας στο πλευρό της τον σύζυγό της, Μπράιαν, ο οποίος εργάζεται ως πυροσβέστης.
Η επέμβαση και τα πρώτα ανησυχητικά συμπτώματα
Η περιπέτεια της 46χρονης ξεκίνησε στις 4 Οκτωβρίου 2024, όταν υποβλήθηκε σε υστερεκτομή και αφαίρεση των σαλπίγγων της σε ιατρικό κέντρο της Bridgetown Medical Group, στο Πόρτλαντ.
Τέσσερις ημέρες αργότερα, τα αποτελέσματα της ιστοπαθολογικής εξέτασης έδειξαν φλεγμονή. Ωστόσο, σύμφωνα με όσα αναφέρονται στην αγωγή, ο χειρουργός που πραγματοποίησε την επέμβαση, δρ Άλβιν Νακαμούρα, δεν εξέτασε τα συγκεκριμένα ευρήματα.
Τις επόμενες δύο εβδομάδες, η κατάσταση της γυναίκας φέρεται να επιδεινωνόταν σταδιακά, καθώς οι πόνοι στην κοιλιά γίνονταν ολοένα εντονότεροι, χωρίς να έχει εντοπιστεί η αιτία τους.
Η ίδια περιέγραψε ότι ένιωσε ξαφνικά σαν κάτι να σκίζεται και να σπάει μέσα στο σώμα της, ενώ κατέβαινε τις κερκίδες σε αγώνα αμερικανικού ποδοσφαίρου του γιου της.
Στις 22 Οκτωβρίου, επικοινώνησε τηλεφωνικά με το ιατρείο του χειρουργού, αναφέροντας συνεχιζόμενη αιμορραγία από το σημείο της επέμβασης, αποβολή θρόμβου αίματος μεγέθους μπάλας του μπέιζμπολ, πυρετό, διάρροια και κοιλιακές κράμπες.
Σύμφωνα με την αγωγή, η νοσηλεύτρια που απάντησε στο τηλεφώνημα τη συμβούλευσε να ξεκουραστεί και να καταναλώνει αρκετά υγρά. Ο γιατρός φέρεται να έδωσε οδηγίες να παρακολουθεί την αιμορραγία στο σπίτι και να μεταβεί στο νοσοκομείο μόνο εάν απέβαλλε άλλον θρόμβο αίματος.
Το σηπτικό σοκ και η ραγδαία επιδείνωση
Περίπου 13 ώρες μετά το τηλεφώνημα, στις 11:10 το βράδυ, η κατάσταση της Στίβενς επιδεινώθηκε δραματικά και μεταφέρθηκε εσπευσμένα στα επείγοντα του νοσοκομείου Legacy Mount Hood.
Όπως περιγράφεται στα δικαστικά έγγραφα, παρουσίαζε εξαιρετικά αυξημένους καρδιακούς παλμούς, χαμηλή αρτηριακή πίεση και ταχύπνοια. Η αιμορραγία ήταν τόσο έντονη, ώστε χρειαζόταν να αλλάζει τρεις σερβιέτες πλήρως εμποτισμένες με αίμα ανά ώρα.
Οι γιατροί διαπίστωσαν περιτονίτιδα, γαλακτική οξέωση και οξεία νεφρική βλάβη. Στη συνέχεια, εντοπίστηκαν βακτήρια στην κυκλοφορία του αίματός της και διαγνώστηκε σηπτικό σοκ, μια απειλητική για τη ζωή κατάσταση που μπορεί να προκαλέσει πολυοργανική ανεπάρκεια και να οδηγήσει στον θάνατο.
Σύμφωνα με την αγωγή, ο εφημερεύων γιατρός Γκρέγκορι Άιλερς εξέτασε τη γυναίκα περίπου στις 3:24 τα ξημερώματα και διαπίστωσε ότι τα άκρα του χειρουργικού τραύματος είχαν διαχωριστεί και παρουσίαζαν αλλοιωμένη όψη. Παράλληλα, διέγνωσε λοίμωξη στο σημείο της επέμβασης.
Η Στίβενς υποστηρίζει ότι δεν συστήθηκε τότε χειρουργική επέμβαση ούτε πραγματοποιήθηκαν οι απαραίτητες εξετάσεις για να διαπιστωθεί εάν η λοίμωξη είχε επεκταθεί στο εσωτερικό της κοιλιάς.
Λίγες ώρες αργότερα, ο εφημερεύων γενικός χειρουργός, δρ Ρόμπερτ Αζάρ, αξιολόγησε την κατάστασή της και συνέστησε τη χορήγηση αντιβιοτικών. Και αυτός περιλαμβάνεται στους εναγομένους, καθώς, σύμφωνα με την αγωγή, δεν εισηγήθηκε χειρουργική αντιμετώπιση της εστίας της λοίμωξης.
Στο μεταξύ, η λοίμωξη είχε εξαπλωθεί στον οργανισμό της, προκαλώντας ανεπάρκεια πολλών ζωτικών οργάνων και θέτοντας τη ζωή της σε άμεσο κίνδυνο.
Οι ακρωτηριασμοί και η μόνιμη αναπηρία
Οι συνέπειες αποδείχθηκαν καταστροφικές. Στις 6 Νοεμβρίου 2024, οι γιατροί προχώρησαν στον ακρωτηριασμό και των δύο ποδιών της πάνω από τα γόνατα. Ακολούθησε ο ακρωτηριασμός του δεξιού χεριού της, καθώς και του αντίχειρα του αριστερού χεριού και τμημάτων των υπόλοιπων δακτύλων.
Η νέκρωση των ιστών προκάλεσε επίσης την απώλεια τμημάτων των χειλιών και της γλώσσας της, ενώ βλάβη στον νωτιαίο μυελό την άφησε παράλυτη από τη μέση και κάτω.
Στην αγωγή της, η 46χρονη αποδίδει τις σοβαρές επιπλοκές στην καθυστέρηση αναγνώρισης και αντιμετώπισης της λοίμωξης, υποστηρίζοντας ότι οι γιατροί και τα νοσοκομεία δεν ανταποκρίθηκαν όπως όφειλαν στα συμπτώματά της.
Οι ισχυρισμοί αυτοί αποτελούν αντικείμενο της δικαστικής διαμάχης και δεν έχει εκδοθεί οριστική απόφαση που να επιβεβαιώνει την ευθύνη των εναγομένων.
«Δεν μπορεί πλέον ούτε να φάει μόνη της»
Ο δικηγόρος της, Ρετ Φρέιζερ, περιέγραψε την τεράστια αλλαγή που έχει υποστεί η καθημερινότητα της Στίβενς και της οικογένειάς της.
«Πριν αρρωστήσει, ήταν μητέρα πλήρους απασχόλησης και ενεργό, ανεξάρτητο μέλος της οικογένειάς της», ανέφερε σε δήλωσή του στο Oregon Live.
Όπως εξήγησε, η γυναίκα φρόντιζε τα παιδιά της, διαχειριζόταν το σπίτι, οδηγούσε, μαγείρευε, καθάριζε και συμμετείχε ενεργά στις δραστηριότητες της οικογένειας. Πλέον, σύμφωνα με τον δικηγόρο της, χρειάζεται βοήθεια ακόμη και για να φάει, δυσκολεύεται να προφέρει ορισμένες λέξεις και απαιτεί καθημερινή φροντίδα για τα έλκη και τα τραύματά της.
Τα έξι παιδιά της ήταν ηλικίας από επτά έως 21 ετών όταν υποβλήθηκε στην επέμβαση. Η ανατροπή αυτή έχει επηρεάσει βαθιά ολόκληρη την οικογένεια, η οποία καλείται να προσαρμοστεί σε μια εντελώς διαφορετική πραγματικότητα.
Η Στίβενς και οι οικείοι της διεκδικούν αποζημίωση 68,5 εκατομμυρίων δολαρίων για τις σωματικές βλάβες, τη μόνιμη αναπηρία και τις συνέπειες που είχε η περιπέτεια της υγείας της στην καθημερινότητά της. Η δικαστική διαδικασία βρίσκεται σε εξέλιξη, με το κρίσιμο ερώτημα της ευθύνης για την καθυστέρηση στην αντιμετώπιση της λοίμωξης να παραμένει ανοιχτό.
