Η τραγωδία των Τεμπών δεν ήταν «ατύχημα». Ήταν και παραμένει, μια φονική εγκληματική σύγκρουση. Και σήμερα, τρία χρόνια μετά, δεν κινδυνεύει μόνο η μνήμη των 57 νεκρών. Κινδυνεύει ευθέως και η ίδια η διαδικασία της Δικαιοσύνης.
Σύμφωνα με ένα αποκαλυπτικό δημοσίευμα του blog dikografies, της δημοσιογράφου και νομικού Μαίρης Μπενέα, η υπόθεση οδηγείται σε θεσμικό αδιέξοδο, με τη διαδικασία της δίκης να βρίσκεται κυριολεκτικά στον αέρα.
Και όταν μια υπόθεση τέτοιας βαρύτητας τρίζει νομικά, το πρόβλημα δεν είναι τεχνικό. Είναι πολιτικό, θεσμικό και βαθιά δημοκρατικό.
Μια δίκη που κινδυνεύει πριν καν αρχίσει
Το ρεπορτάζ στις dikografies φωτίζει με νομική ακρίβεια αλλά και δημοσιογραφική ευθύνη μια σειρά από κρίσιμα ελλείμματα και αστοχίες, που απειλούν να τινάξουν στον αέρα την εκδίκαση της υπόθεσης.
Δικονομικά κενά, ερωτήματα για τη θεμελίωση κατηγοριών, ζητήματα αρμοδιότητας, αλλά και επικίνδυνες καθυστερήσεις, συνθέτουν ένα σκηνικό που κάθε άλλο παρά εγγυάται ότι η υπόθεση των Τεμπών θα φτάσει με ασφάλεια στο ακροατήριο και κυρίως, ότι θα φτάσει χωρίς να καταρρεύσει.
Όπως επισημαίνεται, δεν μιλάμε για λεπτομέρειες. Μιλάμε για σημεία που μπορούν να οδηγήσουν ακόμη και σε ακυρώσεις, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την απόδοση ευθυνών.
Σύμφωνα με πληροφορίες, ένα από τα σοβαρότερα θύματα, που ενδέχεται να απειλήσει την έναρξη της δίκης στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων της Λάρισας είναι το εάν θα υπάρξει ο απαραίτητος αριθμός δικαστών, για να συγκροτηθεί σε σώμα το δικαστήριο.
Οι ίδιες πηγές υποστηρίζουν ότι, το Εφετείο της Λάρισας, όπως και η Εισαγγελία Εφετών της πόλης έχουν περιορισμένο αριθμό δικαστικών και εισαγγελικών λειτουργών, που δεν επιτρέπει να “τρέχουν” ταυτόχρονα πολλές μεγάλες δίκες, οι οποίες απαιτούν χρόνο και αναπληρωματικές συνθέσεις.
Στο Εφετείο της Λάρισας υπηρετούν τρεις Πρόεδροι Εφετών – ένας εκ των οποίων είναι ο Προιστάμενος του δικαστηρίου – και δεκαεπτά Εφέτες.
Το ίδιο μικρός είναι ο αριθμός των υπηρετούντων στην Εισαγγελία Εφετών Λάρισας, όπου οι Εισαγγελείς Εφετών είναι δύο – ένας εκ των οποίων είναι ο προιστάμενος – και οι Αντεισαγγελείς Εφετών είναι επτά.
Με δεδομένο στην υπόθεση τη σοβαρότητα και την κρισιμότητα της δίκης, για το φονικό δυστύχημα στα Τέμπη με τους 57 νεκρούς, αλλά και το μεγάλο χρονικό διάστημα, που αναμένεται να διαρκέσει, καθώς εικάζεται ότι, μπορεί να υπερβεί και τα τρία χρόνια, θα απαιτηθεί διπλάσιος αριθμός δικαστών, προκειμένου να υπάρχει και αναπληρωματική σύνθεση στην έδρα του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων, όπως ορίζει ο νόμος.
Δικαστικές πηγές υποστηρίζουν ότι, από τους τρεις Προέδρους Εφετών, που διαθέτει το Εφετείο Λάρισας ήδη ένας φέρεται πως έχει κώλυμα, για να μετέχει στη δίκη, για το πολύνεκρο δυστύχημα των Τεμπών, κάτι που προφανώς – εάν κληρωθεί στη σύνθεση – αναμένεται να το επικαλεστεί.
Ακόμη και σε βάρος του Προισταμένου της Εισαγγελίας Εφετών Λάρισας έχουν υποβληθεί μηνύσεις από συγγενείς, γεγονός που αυτόματα ενδέχεται να “ακυρώσει” την παρουσία του στην έδρα.
Ενα ακόμη πρόσθετο “φορτίο” στη σύνθεση του δικαστηρίου θεωρείται – κατά τις ίδιες πηγές – το γεγονός ότι, ήδη στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων εκκρεμούν και άλλες σοβαρές δίκες, οι οποίες επίσης αναμένονται χρονοβόρες.
Μία ακόμη πληροφορία υποστηρίζει ότι, στη δικαστήρια της Λάρισας παρατητείται κύμα… φυγής, καθώς ακόμη και δικαστές, οι οποίοι τοποθετήθηκαν εκεί τον Ιούνιο του 2025, τον Δεκέμβριο του 2025 ζήτησαν και πήραν μετάθεση για άλλο δικαστήριο !
Στο μεταξύ εκκρεμεί στον Αρειο Παγο το πρώτο αίτημα από οκτώ συγγενείς θυμάτων, που ζήτησαν τη μεταφορά της δίκης από το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων της Λάρισας στο αντίστοιχο δικαστήριο της Αθήνας, ή της Θεσσαλονίκης.
Στο αίτημα τους υποστηρίζουν ότι, η πόλη της Λάρισας δεν είναι ο κατάλληλος τόπος ως επιλογή για την διεξαγωγή και της μεγάλης υπ’ αριθμόν Φ2023/149α ́ ΕΓ4-23/3 ποινικής δικογραφίας των Τεμπών και υποδεικνύουν ως καταλληλότερα τα δικαστικά μέγαρα των μεγάλων αστικών κέντρων της Θεσσαλονίκης όσο και της Αθήνας, όπως είναι για παράδειγμα η αίθουσα τελετών του Εφετείου της Αθήνας.
Οπως αναφέρουν τα δικαστήρια της πρωτεύουσας και της συμπρωτεύουσας μπορούν να εκδικάζουν τέτοιου είδους πολύμηνες και πολυπληθείς δίκες, ενώ όπως επικουρικά αναφέρουν η πλειονότητα των συγγενών των θυμάτων των Τεμπών και των συνηγόρων είναι μόνιμοι κάτοικοι των ως άνω μεγάλων αστικών κέντρων της Θεσσαλονίκης και της Αθήνας
Το κυριότερο πρόβλημα, που επικαλούνται οι συγγενείς των θυμάτων είναι οι δυσκολίες στη μετακίνηση τους και αναφέρουν την υπόθεση της δίκης για τα χαμένα βίντεο της εμπορικής αμαξοστοιχίας, που ενώ έχει ποροσδιοριστεί μήνες πριν, οι ίδιοι αναγκάζονται να πηγαίνουν και να ξαναπηγαίνουν στο Μονομελές Πλημμελειοδικείο της Λάρισας, χωρίς ακόμη ουσιαστικά να έχει ξεκινήσει η δίκη.
Σημειωτέον ότι η όλη ταλαιπωρία εντείνεται λόγω των εκάστοτε κάθε φορά κυκλοφοριακών ρυθμίσεων που προκύπτουν, ιδίως λόγω καιρικών φαινομένων, με αποτέλεσμα, το ταξίδι για τη Λάρισα να ομοιάζει με “Γολγοθα”.
Πρέπει μάλιστα να ληφθεί υπόψιν και το γεγονός ότι η Λάρισα δεν διαθέτει ούτε κρατικό αερολιμένα με συνέπεια ο μόνος τρόπος πρόσβασης των συνηγόρων και συγγενών και μαρτύρων να πρέπει να γίνεται αναγκαστικά δια μέσου μέσων μεταφοράς όπως αυτοκίνητα, λεωφορεία είτε τραίνα, αυξάνοντας την ταλαιπωρία όλων καθόσον, όπως προκύπτει από την κοινή λογική, οι ώρες ταξιδιού είναι κατά πολύ αυξανόμενες χρησιμοποιώντας τα ως άνω μεταφορικά μέσα σε σύγκριση με το αεροπλάνο!
Επιπλέον, όπως επισημαίνουν οι συγγενείς, εάν η δίκη διεξαχθεί στη Λάρισα, ενδέχεται να προκύψει και πρόβλημα διαμονής, καθώς δεν υπάρχουν τόσα ξενοδοχεία.
Σύμφωνα με πληροφορίες, το πρόβλημα της μετακίνησης των συγγενών των θυμάτων, των επιζώντων θυμάτων, των μαρτύρων, των κατηγορουμένων και των συνηγόρων, φέρεται πως το είχε εντοπίσει και ο εφέτης ανακριτής Λάρισας Σωτήρης Μπακαίμης, ο οποίος διενεργούσε επί σχεδόν δυόμισι χρόνια την ανάκριση. Κατά τις ίδιες πηγές ο ανακριτής φέρεται ότι, είχε εκφράσει τη σκέψη, μήπως θα έπρεπε το δημόσιο να νοικιάσει δωμάτια σε ξενοδοχεία, για να διαμένουν οι συγγενείς.
Η δικαστική αίθουσα στη Λάρισα, όπου έχει προσδιοριστεί να γίνει η δίκη των Τεμπών, διαμορφώθηκε στο Συνεδριακό κέντρο του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας και συγκεκριμένα στην πανεπιστημιούπολη ΓΑΙΟΠΟΛΙΣ.
Μάλιστα, όπως ο ίδιος ο Υπουργός Δικαιοσύνης έχει παραδεχτεί δαπανήθηκαν χιλιάδες ευρώ, για να μετατραπεί σε δικαστική αίθουσα ο συγκεκριμένος χώρος.
Παρά τα περί αντιθέτου λεγόμενα από την ηγεσία της Δικαιοσύνης, η χωρητικότητα της αίθουσας είναι αρκετά “στριμωγμένη”, καθώς αναμένεται να παρασταθούν περισσότεροι από 250 δικηγόροι και εκατοντάδες μάρτυρες.
Ιδια και χειρότερη αναμένεται η κατάσταση και για τους δημοσιογράφους, Ελληνες και ξένους, που αναμένεται να είναι καλύψουν τη δίκη στο Εφετείο της Λάρισας, καθώς η δημοσιογραφική αίθουσα είναι μόλις 17 τ.μ. δίπλα στην αίθουσα του ακροατηρίου!
Όταν η Δικαιοσύνη καθυστερεί, η αδικία παγιώνεται
Η Μαίρη Μπενέα δεν γράφει απλώς ως δημοσιογράφος. Γράφει ως νομικός που γνωρίζει ότι σε τέτοιες υποθέσεις, ο διάβολος κρύβεται στη δικονομία. Και όταν ο διάβολος αφεθεί να κάνει παιχνίδι, το αποτέλεσμα είναι ένα: Οι ένοχοι κερδίζουν χρόνο και τα θύματα χάνουν δικαίωση.
Η φονική εγκληματική σύγκρουση των Τεμπών δεν είναι μια «δύσκολη δίκη». Είναι μια δοκιμασία για το Κράτος Δικαίου. Και μέχρι στιγμής, η εικόνα μόνο καθησυχαστική δεν είναι.
Η δημοσιογραφία που κάνει αυτό που πρέπει
Σε μια περίοδο όπου κάποιο κομμάτι των ΜΜΕ επέλεξε τη φιλοκυβερνητική γραμμή, τη σιωπή, τη θολούρα ή την επιλεκτική μνήμη, το blog dikografies κάνει ακριβώς το αντίθετο: σκάβει, τεκμηριώνει, προειδοποιεί.
Η ανάδειξη αυτών των ζητημάτων δεν είναι «υπονόμευση της Δικαιοσύνης». Είναι προϋπόθεση για να υπάρξει Δικαιοσύνη. Γιατί αν τα θεσμικά προβλήματα δεν ειπωθούν τώρα, αύριο θα είναι αργά – και η κατάρρευση θα παρουσιαστεί ως «αναπόφευκτη».
Η κοινωνία δεν ζητά εκδίκηση. Ζητά αλήθεια, λογοδοσία και καταδίκες όπου υπάρχουν ευθύνες. Και κάθε μέρα που περνά με τη δίκη των Τεμπών να αιωρείται, είναι μια μέρα που βαθαίνει το χάσμα ανάμεσα στους πολίτες και τους θεσμούς.
Το ερώτημα πλέον είναι απλό και αμείλικτο: Θα επιτραπεί η φονική εγκληματική σύγκρουση των Τεμπών να χαθεί μέσα σε νομικούς λαβύρινθους ή θα υπάρξει, έστω και τώρα, η θεσμική σοβαρότητα που απαιτείται;
