Το ελληνικό Δημόσιο σε ρόλο «κατηγόρου» και «κατηγορουμένου» ταυτόχρονα. Αυτό είναι το παράδοξο σκηνικό που διαμορφώνεται στη δίκη για την τραγωδία των Τεμπών, μετά την αιφνιδιαστική εμφάνιση της προϊσταμένης του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους της Λάρισας κατά την τρίτη συνεδρίαση του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων για να δηλώσει παράσταση προς υποστήριξη της κατηγορίας.
Η κίνηση αυτή έρχεται σε μια χρονική στιγμή που το Δημόσιο βρίσκεται «στριμωγμένο» από τη διοικητική δικαιοσύνη. Μόλις λίγες ημέρες πριν, το Διοικητικό Πρωτοδικείο εξέδωσε την πρώτη απόφαση επιδικάζοντας αποζημίωση 420.000 ευρώ σε συγγενείς θύματος, αναγνωρίζοντας βαρύτατα σφάλματα και παραλείψεις των οργάνων του κράτους και του Υπουργείου Μεταφορών.
Στο σκεπτικό της απόφασης καταγράφεται ότι το δυστύχημα ήταν αποτέλεσμα της παταγώδους αποτυχίας του κράτους να διασφαλίσει τη λειτουργία των συστημάτων τηλεδιοίκησης και ασφαλείας. Το γεγονός ότι το Δημόσιο αποδέχθηκε αυτή την απόφαση χωρίς να ασκήσει έφεση, δημιουργεί την οξύμωρη εικόνα ενός κράτους που από τη μία παραδέχεται εγγράφως την ενοχή του και από την άλλη κάθεται στα έδρανα της κατηγορίας απέναντι σε στελέχη του ΟΣΕ, της ΕΡΓΟΣΕ και της Hellenic Train.
Η επιλογή ξενίζει ακόμη περισσότερο αν συγκριθεί με τη στάση του Δημοσίου σε άλλες πτυχές της ίδιας υπόθεσης, όπως αυτή που αφορά τους ελεγκτές της Εθνικής Αρχής Διαφάνειας, όπου το Δημόσιο ακολουθεί μια εκ διαμέτρου αντίθετη στάση: όχι μόνο απέχει από την υποστήριξη της κατηγορίας, αλλά εκπρόσωπός του βρίσκεται στα έδρανα της υπεράσπισης των κατηγορουμένων.
Το Δημόσιο κατήγορος και κατηγορούμενος
Αυτή η «δύο ταχυτήτων» νομική προσέγγιση, σε συνδυασμό με την πλήρη απουσία του Δημοσίου από προηγούμενες τραγωδίες όπως το Μάτι και η Μάνδρα, τροφοδοτεί σενάρια για μια στρατηγική μετακύλισης του οικονομικού βάρους θέτοντας το ερώτημα: την ώρα που η διοικητική δικαιοσύνη «δείχνει» το Υπουργείο Μεταφορών ως υπεύθυνο για το χάος στις ράγες, το νομικό επιτελείο του κράτους σπεύδει να ταυτιστεί με τα θύματα για να αντιδικήσει με τους υπαλλήλους του;
Στα δικαστικά έδρανα της Λάρισας, η επιφυλακτικότητα των νομικών εκπροσώπων των οικογενειών ήταν έντονη καθώς η κίνηση του Δημοσίου ερμηνευόταν ως μια προσπάθεια δημιουργίας αναχωμάτων απέναντι στο επερχόμενο κύμα των αποζημιώσεων. Η εκτίμηση που κερδίζει έδαφος είναι πως η Πολιτεία επιχειρεί να προλειάνει το έδαφος για μια μελλοντική αναγωγή: επιδιώκοντας την καταδίκη κατηγορουμένων αποκτά το νομικό δικαίωμα να διεκδικήσει από εκείνους τα ποσά που θα κληθεί να καταβάλει στα θύματα.
Στην πραγματικότητα, το κράτος δείχνει να επιχειρεί μια ιδιότυπη νομική απεμπλοκή, επιδιώκοντας να μετατραπεί από μοναδικός υπόλογος της τραγωδίας σε συνδιεκδικητή της κατηγορίας, με απώτερο σκοπό τον μετριασμό της δικής του οικονομικής και αστικής ευθύνης.
Η επόμενη δικάσιμος της 27ης Απριλίου αναμένεται με ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθώς τότε οι εκπρόσωποι του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους θα κληθούν να εξειδικεύσουν σε βάρος ποιου ή ποιων κατηγορούμενων στρέφονται και για ποιον λόγο. Θα φανεί τότε αν η παρουσία της προϊσταμένης του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους στη Λάρισα αποτελεί μια μαεστρική προσπάθεια δημοσιονομικής άμυνας ενός κράτους που προσπαθεί να αποσείσει το βάρος της ευθύνης του, την ώρα που οι υπηρεσίες του έχουν κριθεί υπαίτιες για την τραγωδία της 28ης Φεβρουαρίου.
(Πηγή: dikastiko.gr)
