sendikalismos

Δεν πρόκειται για δεν αντισυνδικαλιστική δράση, επιμένει η εταιρεία.
Πρόκειται για ένα κατεστημένο, αποξενωμένο από τις ανάγκες των ανθρώπων, των οποίων τα συμφέροντα υποτίθεται πως εξυπηρετούν.
Οι εκπρόσωποι των συνδικαλιστικών παρατάξεων απαντούν στην HuffPost.
Ερευνα HuffPost: Η ΓΣΕΕ στην βαθύτερη κρίση στην Ιστορία της.
Η είδηση ότι η Διοίκηση της Νομικής Σχολής ΔΠΘ απομάκρυνε τα παραταξιακά τραπεζάκια αντιμετωπίστηκε θετικά από πολλούς. Η αλήθεια είναι όμως ότι η «έξωση» των κομματικών παρατάξεων από το εσωτερικό της Σχολής δεν έλυσε τα πολυάριθμα και σημαντικά προβλήματα του πανεπιστημίου. Για τους φοιτητές ωστόσο αποτελεί μία κίνηση υψηλού συμβολισμού, η οποία είναι μέρος μιας γενικότερης προσπάθειας για αλλαγή των όρων φοιτητικής συνδικαλιστικής δράσης μέσω ενός διαφορετικού μοντέλου πολιτικοποίησης.
Τα στελέχη που συμμετέχουν σήμερα στα υπάρχοντα πολιτικά κόμματα προέρχονται είτε από τον κρατικό μηχανισμό, είτε είναι χρόνια μισθοδοτούμενα κομματικά μέλη, είτε από τους κρατικοδίαιτους συνδικαλιστικούς φορείς, κυρίως των ΔΕΚΟ, αποκομμένοι ουσιαστικά από το αντικείμενο της εργασίας τους. Τελικά το σύνολο του σημερινού πολιτικού προσωπικού προέρχεται από τους αποκαλούμενους διεθνώς προστατευόμενους τομείς της οικονομίας (κράτος, εκπαίδευση, κατασκευές, τράπεζες, εμπόριο και λοιπές υπηρεσίες). Δηλαδή ακριβώς από τους τομείς οι οποίοι κατέστρεψαν και συνεχίζουν να καταστρέφουν την ελληνική οικονομία. Αυτοί που είναι μέρος του προβλήματος.
Αυτό που πρέπει να υποστηρίξουμε με κάθε δύναμη είναι ο εκσυγχρονισμός του συνδικαλιστικού κινήματος. Οι συνδικαλιστές (ιδιαίτερα οι νέες γενιές) γνωρίζουν αρκετά καλά τα προβλήματα του συνδικαλισμού στη χώρα, απλά δεν τολμούν να τα παραθέσουν μπροστά σε ένα κλίμα τρομοκρατίας το οποίο κυριαρχεί μέχρι σήμερα, ιδιαίτερα μετά τη γενναία απόφαση της ΓΣΕΕ να υποστηρίξει το «ναι» στο δημοψήφισμα της 28ης Ιουνίου 2015. Σε αυτό το κλίμα τρομοκρατίας, οποιαδήποτε πρόταση (σωστή) για την κατάρτιση ενός εθνικού μητρώου συνδικαλιστικών οργανώσεων θα πέσει στο κενό.
Πριν από μερικές ημέρες βρέθηκα σε ένα οικονομικό συνέδριο, στο οποίο συμμετείχαν επιχειρηματίες, πολιτικοί και στελέχη επιχειρήσεων. Άκουσα, μεταξύ άλλων, για ορισμένα παρατράγουδα που συμβαίνουν στο Δημόσιο. Εξοργίστηκα όταν έμαθα ότι το υπουργείο Οικονομικών πληρώνει 550 + 220 χιλιάδες ευρώ μηνιαίως ενοίκια για το κτήριο που στεγάζει την κεντρική υπηρεσία και άλλες υπηρεσίες του υπουργείου Οικονομίας! Το πρώτο τη τάξει υπουργείο της πατρίδας μας, η ηγεσία του οποίου καλείται να εξυγιάνει την βαρύτατα ασθενούσα εθνική οικονομία, δεν είναι ικανό να συμμαζέψει τις δικές του (διαχρονικές) σπατάλες.
Στην Ελλάδα το 2014 το άμεσο ετήσιο κόστος των εργατικών ατυχημάτων ξεπερνούσε το 1 δισ. ευρώ (χωρίς να υπολογίζονται οι δαπάνες περίθαλψης και τα επιδόματα μόνιμης ανικανότητας). Το συνολικό ποσό των κοινωνικών δαπανών της χώρας μας εκτιμάται περίπου στο 2.5% επί του ΑΕΠ. Ένα σημαντικό μέρος αυτών των δαπανών αφορά την επαγγελματική υγεία και ασφάλεια. Η πολιτική πρόληψης πιθανώς θα οδηγούσε σε περιορισμό των εν λόγω δαπανών. Το έμμεσο (κρυφό) κόστος από ένα ατύχημα μπορεί να είναι μέχρι και 20 φορές πιο υψηλό από το φαινομενικά πραγματικό κόστος του ατυχήματος.
Το ΔΝΤ έχει επανειλημμένως επαναλάβει τη θέση του ότι το πρόγραμμα πρέπει να στηρίζεται σε δύο πόδια: μεταρρυθμίσεις και ελάφρυνση χρέους. Ο συνδυασμός των δύο αυτών στοιχείων πρέπει να δίνουν στη διεθνή κοινότητα και στις κεφαλαιαγορές εύλογες διασφαλίσεις ότι στο τέλος του προγράμματος η Ελλάδα θα μπορέσει να σταθεί στα πόδια της. Όσο λιγότερο φιλόδοξες είναι οι μεταρρυθμίσεις, τόσο μεγαλύτερη ελάφρυνση χρέους θα χρειαστεί για να επιτευχθεί η βιωσιμότητα. Με άλλα λόγια, όσες ελαφρύνσεις χρέους και να γίνουν δε θα μπορέσουν να βάλουν τα δημοσιονομικά μεγέθη σε βιώσιμη τροχιά χωρίς μεταρρυθμίσεις που καθιστούν το ασφαλιστικό σύστημα βιώσιμο και βελτιώνουν την αναπτυξιακή προοπτική της χώρας.