Σε μια περίοδο που η εμπιστοσύνη των πολιτών στη Δικαιοσύνη παραμένει εύθραυστη, η δράση λειτουργών που κινούνται με θεσμική συνέπεια αποκτά βαρύνουσα σημασία. Ο επικεφαλής της Αρχής για το Ξέπλυμα Μαύρου Χρήματος, Χαράλαμπος Βουρλιώτης, φαίνεται να κινείται – για ακόμη μια φορά – με τη λογική του καθήκοντος και όχι της συγκυρίας.
Από χθες στο προσκήνιο, με εύλογο μεγάλο δημοσιογραφικό θόρυβο, έσκασε η υπόθεση Παναγόπουλου και το εύρος της έρευνας
Σύμφωνα με δημοσιεύματα και πληροφορίες από την έρευνα:
Δεσμεύτηκαν τραπεζικοί λογαριασμοί, θυρίδες, μετοχές και ακίνητα.
Το πόρισμα της Αρχής έχει διαβιβαστεί στον αρμόδιο εισαγγελέα.
Υπάρχουν ενδείξεις για κακουργήματα υπεξαίρεσης και νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες.
Η έρευνα αφορά, σύμφωνα με πληροφορίες, διαχείριση εθνικών και ευρωπαϊκών κονδυλίων που προορίζονταν για εκπαιδευτικά και επιμορφωτικά προγράμματα. Το ύψος των χρηματοδοτήσεων που εξετάζονται φτάνει – σε ορισμένες αναφορές – ακόμη και δεκάδες εκατομμύρια ευρώ, ενώ στο κάδρο βρίσκονται και εταιρείες που φέρονται να σχετίζονται με τη ροή των χρημάτων.
Παράλληλα, η έρευνα εξετάζει καταγγελίες για διαχείριση ευρωπαϊκών κονδυλίων μέσω πολύπλοκων χρηματοοικονομικών σχημάτων.
Ο ρόλος Βουρλιώτη: Ένα μοτίβο θεσμικής παρέμβασης
Δεν είναι η πρώτη φορά που η Αρχή υπό τον Χαράλαμπο Βουρλιώτη οδηγεί υποθέσεις στη Δικαιοσύνη. Στο παρελθόν:
Διατάχθηκαν δεσμεύσεις λογαριασμών πολλών εμπλεκομένων σε υποθέσεις απάτης εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ. Έχουν παγώσει περιουσιακά στοιχεία σε υποθέσεις οργανωμένου εγκλήματος και ξεπλύματος χρήματος. Έχουν διαβιβαστεί πορίσματα για εγκληματικές οργανώσεις, φοροδιαφυγή και απάτη.
Το κοινό χαρακτηριστικό; Δέσμευση περιουσιακών στοιχείων, πόρισμα, εισαγγελική αξιολόγηση.
Και εδώ βρίσκεται και η ουσία της δημόσιας συζήτησης και αυτό που σηκώνει πολιτικό και θεσμικό βάρος.
Οι πολίτες δεν ζητούν μόνο αποκαλύψεις. Ζητούν:
Πόσες υποθέσεις που αποκάλυψε η Αρχή οδήγησαν σε καταδίκες;
Πόσες βρίσκονται ακόμη σε εκκρεμότητα;
Πόσες «πάγωσαν» σε θεσμικά ή δικαστικά συρτάρια;
Η Δικαιοσύνη δεν κρίνεται μόνο από το αν ανοίγει φακέλους. Κρίνεται από το αν τους κλείνει με αποφάσεις.
Η δημόσια λογοδοσία δεν αποδυναμώνει τη Δικαιοσύνη. Τη θωρακίζει. Η δημοσιοποίηση, συγκεντρωτικά, των βασικών υποθέσεων που έφτασαν από την Αρχή στους εισαγγελείς θα μπορούσε.να ενισχύσει την εμπιστοσύνη των πολιτών, να δείξει ποιοι θεσμοί λειτουργούν και ποιοι «μπλοκάρουν» και να αποτυπώσει πραγματικά τη μάχη κατά της διαφθοράς
Αλλά η μάχη κατά της διαφθοράς δεν κρίνεται σε ανακοινώσεις. Κρίνεται στη συνέχεια. Αν η Πολιτεία θέλει να πείσει ότι η κάθαρση είναι πραγματική και όχι συγκυριακή, τότε η διαφάνεια στις υποθέσεις που ξεκινούν από τον Χαράλαμπο Βουρλιώτη, την Αρχή για το Ξέπλυμα είναι μονόδρομος. Και αυτό δεν αφορά πρόσωπα. Αφορά θεσμούς.
