Η συνάντηση του πρωθυπουργού με τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, όπως διαρρέεται, αναμένεται να πραγματοποιηθεί πριν από τις 15 Φεβρουαρίου. Πιθανότατα μέσα στην επόμενη εβδομάδα. Μετά από δύο χρόνια συνεχών αναβολών και μεταθέσεων.
Μακάρι όχι 14 Φεβρουαρίου, Ημέρα των Ερωτευμένων. Θα είναι για γέλια. Γιατί όπως έχουν μπλέξει τα πράγματα στη περιοχή, η διπλωματία με σοκολατάκια και λουλούδια, δεν είναι εφικτή με τον γιαλατζί Σουλτάνο. Αλλά ούτε Παρασκευή και 13. Για τους προληπτικούς γρουσούζικη μέρα. Αν και έτσι κι αλλιώς τίποτα δεν πάει καλά μεταξύ Αθήνας και Άγκυρας.
Η χρονική «ομπρέλα» δεν είναι τυχαία. Το ραντεβού έρχεται ενώ η Άγκυρα επαναφέρει μέσω NAVTEX πάγιες θέσεις και αμφισβητήσεις, φορτώνοντας την ατζέντα με περισσότερη σκιά απ’ όση αντέχει μια συνάντηση χαμηλών προσδοκιών.
Με άλλα λόγια δεν μιλάμε για «επανεκκίνηση», αλλά για μια προσπάθεια να κρατηθούν ανοιχτοί οι δίαυλοι κάτι που, στην ελληνοτουρκική πραγματικότητα, από μόνο του θεωρείται στόχος.
Η πρόσφατη εμφάνιση του ζητήματος των NAVTEX με «επ αόριστον» πρόσημο, είναι ένα ακόμα γνώριμο μοτίβο: χρήση NAVTEX/NOTAM όχι μόνο για τεχνικές αναγγελίες, αλλά και ως όχημα προβολής πολιτικών θέσεων, που – όπως σημειώνεται – δημιουργεί δυσλειτουργία και κινδύνους για τη ναυσιπλοΐα/αεροπλοΐα.
Στο ίδιο πλαίσιο, καταγράφονται και οι αναφορές του πρωθυπουργού για τον «παράνομο νομικά χαρακτήρα» συγκεκριμένων NAVTEX, αλλά και η θέση ότι η Ελλάδα δεν πρόκειται να «ζητήσει άδεια» για δραστηριότητες όπως ηλεκτρικές διασυνδέσεις ανάμεσα σε ελληνικά νησιά. Τα ίδια λέει και ο Δένδιας και γίνονται κόκκινοι, σαν τη σημαία τους, από τον θυμό τους οι Τούρκοι. Τα λέει και ο Γεραπετρίτης υπενθυμίζοντας το Διεθνές Δίκαιο και το Σύμφωνο της Λωζάνης. Εδώ ο Φιντάν βάζει συνήθως άλλους να απαντούν/αντιδρούν.
Πάντως, κακά τα ψέμματα. Η συνάντηση αναμένεται να είναι «χαμηλών προσδοκιών». Πλην, όμως, όλοι θέλουν να γίνει, ακριβώς επειδή υπάρχει ένταση.
Και υπενθυμίζω τί μου είχε πει πρόσφατα ο ΥΠΕΞ Γιώργος Γεραπετρίτης:
«‘Οταν υπάρχει ένταση, οι επαφές και οι συνομιλίες λειτουργούν ως βαλβίδα αποσυμπίεσης, για να αποφεύγονται οι κρίσεις».
Αυτό, πρακτικά, είναι και το «μίνιμουμ κοινό έδαφος» που διαβάζουν οι διπλωματικές πηγές: όχι μεγάλες συμφωνίες από το πουθενά, αλλά διαχείριση ρίσκου. Και αυτό έχει αξία ειδικά όταν το περιβάλλον είναι γεωπολιτικά βαρύ και τα διμερή φορτώνονται και με περιφερειακές ισορροπίες.
Τι μένει να φανεί
- Η ακριβής ημερομηνία και τόπος (η δημόσια συζήτηση δείχνει προς Άγκυρα, χωρίς να έχει «κλειδώσει» επίσημα σε όλες τις πηγές).
- Η ατζέντα: αν θα μείνει αυστηρά σε «συντήρηση διαύλων» ή αν θα ακουμπήσει κάτι πιο ουσιαστικό.
- Το σήμα που θα εκπέμψουν οι δύο πλευρές πριν το ραντεβού: γιατί στα ελληνοτουρκικά, πολλές φορές το «προοίμιο» λέει περισσότερα από το ίδιο το τετ-α-τετ.
