Ο κύριος Κανένας ξεκουραζόταν στο κρεβάτι του, όταν ξαφνικά χτύπησε έντονα το κουδούνι. Ήταν μεσημέρι και δεν περίμενε επισκέπτες. Πετάχτηκε εκνευρισμένος, αλλά και με απορία.
Άνοιξε την πόρτα και είδε δύο άντρες με κουστούμια και γραβάτες και μία ξανθιά κοπέλα, που κρατούσε μια μεγάλη ροζ τσάντα στον ώμο της.
«Αξιότιμε κύριε Κανένα, γεια σας!», του είπε ο ένας άντρας που είχε μουστάκι. «Επιτέλους σας βρήκαμε!»
«Ποιοι είστε; Τι θέλετε;», ρώτησε ο κύριος Κανένας και έκπληκτος είδε τα τρία πρόσωπα να μπαίνουν με φόρα στο σαλόνι του.
«Σας ψάχνουμε εδώ και μήνες. Θέλουμε να σας ανακοινώσουμε ότι έχετε σοβαρές πιθανότητες να γίνετε πρωθυπουργός της χώρας στις επόμενες εκλογές», είπε ο δεύτερος άντρας που ήταν ξυρισμένος και πιο σοβαρός.
«Τι πράγμα;», ρώτησε έκπληκτος ο κύριος Κανένας.
«Εδώ και μήνες κερδίζετε πολύ μεγάλα ποσοστά στις δημοσκοπήσεις!», είπε ο πιο ενθουσιώδης τύπος με το μουστάκι.
Ο κύριος Κανένας δεν μπορούσε να καταλάβει πώς συνέβαινε αυτό αφού ουσιαστικά δεν υπήρχε.
«Κάποιο λάθος θα έχει γίνει», μουρμούρισε και ευχήθηκε να ξεφορτωθεί γρήγορα τους ενοχλητικούς εισβολείς.
Τότε, η ξανθιά κοπέλα άνοιξε την τσάντα της κι έβγαλε ένα επίπεδο στρογγυλό κουτάκι. Όρμησε πάνω του κι άρχισε να του βάζει πούδρα.
«Μα τι κάνετε, δεσποινίς»;, τραβήχτηκε ο κύριος Κανένας εκνευρισμένος.
«Δεν θα βγείτε στην τηλεόραση χωρίς πούδρα! Και χρειάζεστε και κούρεμα. Επίσης, έχω και ενέσεις για τις ρυτίδες», είπε η κοπέλα κι έβγαλε μια ένεση με μια τεράστια βελόνα.
«Μα τι λέτε;», φώναξε ο κύριος Κανένας, που φοβόταν τις ενέσεις και τα νοσοκομεία.
«Έχουμε πλέον ισότητα. Έχουν και οι άντρες δικαίωμα στο όνειρο της αιώνιας νεότητας. Δεν παρακολουθείτε τους σταρ; Άνθρωποι σχεδόν εβδομήντα χρόνων δείχνουν νεότεροι από τότε που ήταν είκοσι δύο!», είπε ο άντρας με το μουστάκι.
«Αυτό θα μπορούσε να είναι θρίλερ. Βάλτε μου απλώς πούδρα», είπε ο κύριος Κανένας. «Και κρύψτε, σας παρακαλώ, την ένεση…», συμπλήρωσε σκουπίζοντας μια στάλα ιδρώτα.
«Γνωρίζετε τους κανόνες της πολιτικής;», ρώτησε σοβαρά ο ξυρισμένος άντρας.
«Ξέρω ότι η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού», είπε ο κύριος Κανένας.
«Φον Μπίσμαρκ. Αξέχαστος…», είπε ο άντρας. «Στο όνομα του εφικτού σήμερα μπορούμε να δικαιολογούμε τα πάντα. Αλλά δεν μιλώ για αυτό. Ξέρετε τους γραμματικούς κανόνες της πολιτικής;»
«Όχι», είπε ο κύριος Κανένας, που σιχαινόταν τη γραμματική, γιατί κάποτε είχε στο σχολείο μια στριμμένη δασκάλα.
«Πάρα πολύ απλοί!
Πρώτον, μιλάτε πάντα στον Μέλλοντα. Στιγμιαίο ή Εξακολουθητικό. Κατά προτίμηση Εξακολουθητικό, γιατί οι άνθρωποι έχουν ανάγκη να ονειρεύονται μια διαρκή ευτυχία.»
«Και αν με ρωτήσουν για το παρόν;», ρώτησε ο κύριος Κανένας.
«Τότε μιλάτε στον αόριστο. Λέτε ότι φταίνε οι προηγούμενοι», απάντησε ο ξυρισμένος άντρας.
«Αυτοί οι κανόνες χρησιμοποιούνται πάρα πολύ καιρό με μεγάλη επιτυχία, σε συνδυασμό με κάτι ακόμη. Την παραδρομή».
«Τι εννοείτε;».
«Ό,τι σας ρωτάνε, απαντάτε κάτι άλλο. Αλλά προσοχή, με πολλή σιγουριά. Αυτό έχει τεράστια σημασία».
«Δεν ξέρω αν θέλω να τα κάνω όλα αυτά», είπε ο κύριος Κανένας που είχε αρχίσει να κουράζεται και η πούδρα στη μύτη του τον ενοχλούσε. Είχε καταλάβει πως δεν θα ξεμπέρδευε εύκολα με αυτούς τους περίεργους.
«Δεν μπορείτε να απογοητεύσετε τη χώρα. Όχι τώρα. Σας είπαμε, έχετε υψηλά ποσοστά ως ο πιο κατάλληλος μέλλων πρωθυπουργός», είπε ο σοβαρός άντρας.
Η ξανθιά κοπέλα πετάχτηκε πάλι και του έστρωσε τα μαλλιά. Κι ύστερα έβγαλε δύο γραβάτες.
«Το ταμπά σας πηγαίνει περισσότερο»», είπε σκεπτική.
«Θα τα καταφέρετε. Τόσοι και τόσοι έγιναν πρωθυπουργοί, γιατί όχι κι εσείς;», είπε ο ενθουσιώδης τύπος με το μουστάκι.
«Καταλαβαίνετε ότι είμαι ανύπαρκτος;», ξαναφώναξε.
«Τα πάντα στη ζωή είναι σχετικά. Στην πολιτική ακόμη περισσότερο», είπε ο ξυρισμένος άντρας.
«Σας αφήνουμε να ξεκουραστείτε, αξιότιμε κύριε Κανένα, να φαίνεται ωραίο το δέρμα σας. Θα επανέλθουμε σύντομα με περισσότερες λεπτομέρειες. Το σημαντικό είναι ότι επιτέλους σας βρήκαμε!», είπε ο ενθουσιώδης.
Ο κύριος Κανένας δεν συνόδεψε τα τρία αυτά άτομα, που είχαν έρθει τόσο ξαφνικά για να ταράξουν την ησυχία του. Εκείνοι βγήκαν συνομιλώντας δυνατά μεταξύ τους. Και όταν απομακρύνθηκαν, το σπίτι βυθίστηκε στη σιωπή.
Ο κύριος Κανένας ξάπλωσε πάλι στο κρεβάτι του, μα ένιωθε ένα σφίξιμο στο στομάχι. Είναι τόσο δύσκολο να είναι κανείς πρωθυπουργός, σκέφτηκε. Ευθύνες, συνεργασίες, επιλογές, αποφάσεις. Πάντα η αίσθηση της ευθύνης του προκαλούσε ένα σφίξιμο στο λαιμό, σαν να τον κρατούσε τανάλια.
Μα ενώ περνούσε η ώρα και σκεφτόταν τα όσα του είπαν, άρχισε σιγά-σιγά να αμφιβάλλει για την αρχική του άρνηση. Σηκώθηκε και στάθηκε μπροστά στον καθρέφτη.
Ονειρεύτηκε για λίγο το νέο του κούρεμα. Κι αυτή η πούδρα τον έκανε πιο γλυκούλη.
Κι έτσι όπως κοιτούσε τον καθρέφτη, χωρίς καλά-καλά να το καταλάβει, ξεστόμισε:
«Κι αν είμαι όντως ο πιο κατάλληλος;»
