«Ιστορίες φαντασμάτων»,ένας φόρος τιμής σε μια πολύ σημαντική μορφή της λογοτεχνίας -αλλά και σε μια μεγάλη αγάπη-, ο Σάλμαν Ρούσντι για τη θνητότητα μέσα από μία συλλογή διηγημάτων, «Το έργο μου» της Όλγκα Ράουν -ένα βιβλίο που οδήγησε σε νομοθετικές αλλαγές περί μητρότητας στη Δανία-, μία εν πολλοίς άγνωστη ιστορία με χιλιάδες Αμερικανούς που εστάλησαν στη Ρωσία του Στάλιν, «Η αδελφότητα του κίτρινου» από τη Γιαπωνέζα Μιέκο Καβακάμι, το νέο ψυχολογικό θρίλερ του Σουηδού Χένρικ Φεξίους και το μυθιστόρημα του Τόμι Όραντζ για τους αυτόχθονες Αμερικανούς, το οποίο η Μάργκαρετ Άτγουντ χαρακτήρισε ως «ένα εκπληκτικό λογοτεχνικό ντεμπούτο».
Μία πρώτη επιλογή από τις νέες κυκλοφορίες του φθινοπώρου. Καλή ανάγνωση!
«Η ενδέκατη ώρα» του Σάλμαν Ρούσντι (εκδόσεις Ψυχογιός, μετάφραση Μιχάλης Μακρόπουλος)
Δύο καβγατζήδες ηλικιωμένοι άντρες στο Τσενάι, στην Ινδία, βιώνουν μια προσωπική τραγωδία με φόντο μια εθνική καταστροφή. Επιστρέφοντας στη γειτονιά των Παιδιών του Μεσονυκτίου, στη Μουμπάι, μια χαρισματική μουσικός βρίσκεται εγκλωβισμένη σε έναν δυστυχισμένο γάμο με έναν δισεκατομμυριούχο. Σε ένα αγγλικό πανεπιστήμιο, το φάντασμα ενός ακαδημαϊκού ζητάει από μια μοναχική φοιτήτρια να πάρει εκδίκηση από τον παλιό του δυνάστη.
Οι μαγικές ιστορίες του Ρούσντι κινούνται ανάμεσα στις τρεις χώρες που ο συγγραφέας έχει αποκαλέσει πατρίδα του -την Ινδία, την Αγγλία και τις ΗΠΑ- και διερευνούν τι σημαίνει να πλησιάζει κάποιος την ενδέκατη ώρα της ζωής του. Αναμετριούνται με τη θνητότητα και μιλούν για όσα έχει ζήσει και ξεπεράσει ο ίδιος ο πολυβραβευμένος συγγραφέας.
Συμφιλιωνόμαστε με τον θάνατο ή επαναστατούμε απέναντί του; Πώς μπορούμε να αποχαιρετήσουμε τους τόπους που έχουμε κάνει σπίτι μας; Πώς καταφέρνουμε να νιώσουμε πληρότητα από τη ζωή μας όταν δε γνωρίζουμε το τέλος της δικής μας ιστορίας; Τα βιβλία του Ρούσντι έχουν μεταφραστεί σε περισσότερες από σαράντα γλώσσες. Το 2023 συμπεριλήφθηκε στη λίστα με τους 100 πιο επιδραστικούς ανθρώπους της χρονιάς του περιοδικού Time.
«Το έργο μου» της Όλγκα Ράουν (εκδόσεις Ίκαρος, μετάφραση Λύο Καλοβυρνάς)
Μετά τη γέννα, η Άννα μοιάζει χαμένη. Μετακομίζει με την οικογένειά της στην ανοίκεια, χιονισμένη Στοκχόλμη. Κατακλυσμένη από το πρωτόγνωρο άγχος της μητρότητας, καταβροχθίζει εμμονικά ειδήσεις και κάνει online αγορές που δεν μπορεί να αντέξει οικονομικά. Για να μη βυθιστεί βαθύτερα στην κατάθλιψη, εξαναγκάζει τον εαυτό της να διαβάζει και να γράφει προσπαθώντας να ισορροπήσει ανάμεσα στον ρόλο της μητέρας και εκείνο της συγγραφέα.
Ένα θαρραλέο έργο για τη θεμελιώδη εμπειρία της γέννας, από την Όλγκα Ράουν, που κέρδισε το Βραβείο Λογοτεχνίας Politikens 2021, ενώ οδήγησε σε νομοθετικές αλλαγές περί μητρότητας στη Δανία.
Το βιβλίο εξερευνά την εύθραυστη και πολύπλοκη σχέση μεταξύ ατομικότητας και οικογένειας· μεταξύ μητρότητας και δημιουργίας, συνδυάζοντας πρόζα, δοκίμιο, ποίηση, απομνημονεύματα και επιστολές.
Η Olga Ravn γεννήθηκε στη Δανία το 1986. Είναι συγγραφέας, ποιήτρια και κριτικός λογοτεχνίας. Το μυθιστόρημά της Οι υπάλληλοι (Ίκαρος, 2025) βρέθηκε στη βραχεία λίστα για το Διεθνές Βραβείο Booker 2021, το Βραβείο Ursula K. Le Guin και στη μακρά λίστα για το National Book Award και το Dublin Literary Award, ενώ έχει μεταφραστεί σε 25 χώρες. Το νέο της βιβλίο, Voksbarnet (The Wax Child, 2023), βασισμένο σε μια σειρά από πραγματικές δίκες μαγισσών του 17ου αιώνα, βρέθηκε στη μακρά λίστα για το Διεθνές Βραβείο Booker 2026.
«Ιστορίες φαντασμάτων» της Σίρι Χούστβεντ (εκδόσεις Μεταίχμιο, μετάφραση Ιωάννα Ηλιάδη)
Μια αυτοβιογραφική αφήγηση για τη μνήμη, και ένας στοχασμός για τον έρωτα και το πένθος, με επίκεντρο την απώλεια του συζύγου της Σίρι Χούστβεντ, Πολ Όστερ (1947 – 2024). Το βιβλίο είναι ένα κολάζ από τις αναμνήσεις της Σίρι από τα χρόνια της κοινής ζωής της με τον Πολ, ερωτικές επιστολές, σημειώματα, ημερολογιακές εγγραφές, προσωπικά αδημοσίευτα κείμενα του Πολ Όστερ προς τον εγγονό τους, τον Μάιλς.
Η συγγραφέας μιλά με συγκινητικό τρόπο για όλα, από την πρώτη τους γνωριμία μέχρι τη στιγμή του θανάτου του. Περιγράφει τη δύσκολη περίοδο που ακολούθησε τη διάγνωσή του, τις θεραπείες, τις κορυφές της ελπίδας και τις κοιλάδες της ταλαιπωρίας, την αγάπη που εξακολουθούσαν να μοιράζονται σε όλη τη διαδρομή. Μιλά όμως και για την κατάσταση στην οποία βρέθηκε η ίδια μετά τον θάνατο του αγαπημένου της, για τα τελετουργικά του πένθους, την πορεία της μνήμης, και τα φαντάσματα που κατοικούν μέσα μας καθώς συνεχίζουμε τη ζωή μας. «Η Hustvedt δημιουργεί ένα ζωντανό πορτρέτο του Paul Auster ως συζύγου, πατέρα και παππού… Ο δεσμός τους ήταν σωματικός, συναισθηματικός και βαθιά πνευματικός. Της είχε πει ότι ήθελε να επιστρέψει ως φάντασμα· με αυτό της το βιβλίο, τιμά αυτή του την επιθυμία». Kirkus
«Η αδελφότητα του κίτρινου» της Μιέκο Καβακάμι (εκδόσεις Ψυχογιός, μετάφραση Βάσια Τζανακάρη)
Η Χάνα μπορεί να μην έχει τίποτα, αλλά δε χάνει την ελπίδα της. Είναι δεκαπέντε χρόνων και ζει σε ένα μικροσκοπικό διαμέρισμα στα προάστια του Τόκιο με τη νεαρή μητέρα της, η οποία δουλεύει σε ένα κακόφημο μπαρ της περιοχής. Δεν έχουν χρήματα και καμία ασφάλεια για το μέλλον. Ώσπου εμφανίζεται η Κιμίκο.
Η Κιμίκο είναι μεγαλύτερή της, μια φωτεινή παρουσία στον σκοτεινό κόσμο της Χάνα. Μαζί ανοίγουν το «Λέμον», ένα μπαρ που, παρά τον παρακμιακό χώρο και την αμφιβόλου ποιότητας πελατεία του, γίνεται καταφύγιο για τη Χάνα. Ξαφνικά έχει μια δουλειά που αγαπά, φίλους για να μοιράζεται τις μέρες της και τη λαμπερή υπόσχεση ότι, επιτέλους, θα βγάλει χρήματα. Νιώθει σαν ένα φυσιολογικό κορίτσι. Νιώθει ανίκητη.
Όμως στα στενά σοκάκια της Σανγκεντζάγια τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. Και σύντομα η ελπίδα, η αισιοδοξία και η αποφασιστικότητα της Χάνα θα δοκιμαστούν.
Μια ιστορία για μια φιλία που αντέχει στον χρόνο, για τα όνειρα της εφηβείας, τη σκληρότητα του κόσμου των ενηλίκων και για μια βαθιά προδοσία.
Η συγγραφέας του μπεστ σέλερ «Breasts and Eggs» (υπό έκδοση από τις εκδόσεις Ψυχογιός) το οποίο συμπεριλήφθηκε στα δέκα καλύτερα μυθιστορήματα του 2020 του περιοδικού Time, υπογράφει την Αδελφότητα του κίτρινου που απέσπασε το Βραβείο Yomiuri, ένα από τα σημαντικότερα λογοτεχνικά βραβεία της Ιαπωνίας. Ένα βιβλίο που «ξεκινά με έναν δυνατό κρότο», όπως έγραφε ο Guardian, εισάγοντας τον αναγνώστη στο Τόκιο στα τέλη της δεκαετίας του 1990 και στον κόσμο του οργανωμένου εγκλήματος και της οικονομικής απάτης.
«Οι εγκαταλειμμένοι» του Τιµ Τζουλιάδη (εκδόσεις Πατάκη, μετάφραση Μαρία Φακίνου)
Το βιβλίο του πρόωρα χαµένου Ελληνοβρετανού δηµοσιογράφου Τιµ Τζουλιάδη (1968-2020) είναι η συγκλονιστική και εντελώς άγνωστη ιστορία µε θύµατα χιλιάδες απλούς ανθρώπους, που η πατρίδα τους, οι ΗΠΑ, τους έστειλε να δουλέψουν ως εργάτες µε τις καλύτερες προοπτικές στη Ρωσία του Στάλιν τη δεκαετία του 30.
Οι Ηνωµένες Πολιτείες υπήρξαν κατεξοχήν χώρα υποδοχής µεταναστών και σχεδόν τίποτε δεν προοιωνιζόταν τη µετανάστευση χιλιάδων αντρών, γυναικών και παιδιών, στα σκοτεινά χρόνια της ύφεσης της δεκαετίας του ’30, από τη χώρα αυτή προς τη Ρωσία του Στάλιν. Κι όµως, εκεί όπου ο καπιταλισµός είχε αποτύχει, ο κοµµουνισµός υποσχόταν αξιοπρέπεια για τον εργάτη, φυλετική ισότητα και τίµια εργασία.
Με µια αξιοσηµείωτη ιστορική έρευνα η οποία εκτείνεται σε 70 χρόνια πολιτικών αλλαγών, ο Τιµ Τζουλιάδης ακολουθεί αυτούς τους χιλιάδες ανθρώπους, ανθρακωρύχους και µουσικούς, αγρότες και µηχανικούς, από το Πίτσµπουργκ, το Ντιτρόιτ και το Λος Άντζελες, σε ένα επικό και, εντέλει, σκοτεινό ταξίδι από το οποίο επέζησαν ελάχιστοι. Μέσα από επίσηµα αρχεία, αποµνηµονεύµατα, ανταποκρίσεις εφηµερίδων και συνεντεύξεις, ο συγγραφέας αναζητά το πιο προσεκτικά φυλαγµένο αρχείο της σύγχρονης ιστορίας για να ανασυνθέσει την ιστορία αυτών των ανθρώπων.
Η αφήγησή του µας οδηγεί από τους αγώνες µπέιζµπολ στις νυχτερινές εκτελέσεις την εποχή της τροµοκρατίας του Στάλιν και στους τόπους του µαρτυρίου στον Aρκτικό Kύκλο. Αποκαλύπτει την ιδιοτέλεια Αµερικανών διπλωµατών, οι οποίοι αρνήθηκαν άσυλο σε συµπατριώτες τους, αναλύει διεθνείς σχέσεις και οικονοµικά αίτια και διασώζει προσωπικές πράξεις καλοσύνης και αυτοθυσίας.
«Ένα εξαιρετικά εντυπωσιακό βιβλίο. Ο Τζουλιάδης έχει κάνει κολοσσιαία έρευνα αρχειακού υλικού… οι ιστορίες των ανθρώπων αυτών ζωντανεύουν µέσα από τις σελίδες του, και την ίδια στιγµή δε χάνεται ποτέ το πολιτικό πλαίσιο στο οποίο αυτές εγγράφονται… και πάνω απ’ όλα, έχουµε να κάνουµε µ’ έναν συγγραφέα που, χωρίς να µας κάνει κήρυγµα, κατέχει µια σταθερή ηθική πυξίδα». Noel Malcolm, The Telegraph
Ο Τιµ (Τιµόθεος) Τζουλιάδης ήταν Ελληνοβρετανός συγγραφέας και κινηµατογραφιστής. Γεννήθηκε το 1968 στην Αθήνα και µεγάλωσε στην Αγγλία. Σπούδασε Φιλοσοφία, Πολιτικές Επιστήµες και Οικονοµικά στην Οξφόρδη. Γύρισε ντοκιµαντέρ για το BBC, το Channel 4, το NBC και το National Geographic Television. Για τους Εγκαταλειµµένους (The Forsaken, 2009) απέσπασε το Longman-History Today Award. Πέθανε το 2020.
«Το Παζλ» του Χένρικ Φεξίους (εκδόσεις Μεταίχμιο, μετάφραση Αγγελική Νάτση)
Τώρα που ο Ντάβιντ έμαθε όλη την αλήθεια για την παιδική του ηλικία, πρέπει να συμφιλιωθεί με τις δύσκολες αναμνήσεις του. Πρέπει επίσης να ανταποκριθεί στη νέα του σχέση με τη Φλόρενς, όσο κι αν τα τραυματικά του βιώματα την περιπλέκουν.
Όταν η καριέρα της Φλόρενς αρχίζει να καταρρέει και ο Ντάβιντ διασύρεται δημόσια, χωρίς να καταλαβαίνει ακριβώς γιατί, γίνεται φανερό ότι οι φωτιές του παρελθόντος δεν έχουν ακόμη σβήσει. Ταυτόχρονα η Χάνα, η νύφη της Φλόρενς, δέχεται απειλές που υπόσχονται να κάνουν τη ζωή της χίλια κομμάτια.
Ο Ντάβιντ και η Φλόρενς πρέπει να ανακαλύψουν άμεσα ποιος κρύβεται πίσω από όλα αυτά. Καθώς οι ζωές τους καταστρέφονται μπροστά στα μάτια τους, συνειδητοποιούν ότι ορισμένοι άνθρωποι δεν θα σταματήσουν μέχρι να πετύχουν τους σκοτεινούς σκοπούς τους.
Το αντισυμβατικό δίδυμο έρχεται αντιμέτωπο με νέες προκλήσεις που θα έχουν μοιραίες συνέπειες για όλους. Ο Σουηδός μπεστ σέλερ συγγραφέας διερευνά στο δεύτερο μυθιστόρημα της τριλογίας Memento (μετά το βιβλίο «Η Θυσία») πώς τα fake news, οι αναξιόπιστες αναμνήσεις και τα τραύματα μπορούν να αλληλεπιδράσουν με καταστροφικό τρόπο.
«Εκεί εκεί» του Τόμι Όραντζ (εκδόσεις Αλεξάνδρεια, μετάφραση Μαργαρίτα Ζαχαριάδου)
Μια ιστορία για την εκτόπιση, την αίσθηση ότι η πατρίδα έχει εξαφανιστεί πίσω από κάτι καινούργιο, κάτι που δεν είναι το εκεί της μνήμης.
Μεταφέροντάς μας στους αυτόχθονες Αμερικανούς του Όουκλαντ, στην Καλιφόρνια, το «Εκεί εκεί» του Τόμι Όραντζ -το οποίο η Μάργκαρετ Άτγουντ χαρακτήρισε ως «ένα εκπληκτικό λογοτεχνικό ντεμπούτο»- παρουσιάζεται από τις οπτικές γωνίες δώδεκα διαφορετικών χαρακτήρων που εμπλέκονται στο Μεγάλο Πάουγουαου, την ινδιάνικη γιορτή στο στάδιο της πόλης. Ο αναγνώστης από νωρίς ότι κάτι τρομερό πρόκειται να συμβεί. Η συγκινησιακή φόρτιση προκύπτει καθώς ακολουθεί, κόντρα σ’ αυτή τη διαίσθηση, τις ξεχωριστές, ανδρικές και γυναικείες, φωνές, ενώ το ρολόι χτυπάει αδυσώπητα.
Καθένας έρχεται εκεί για τους δικούς του λόγους. Ο έφηβος Όρβιλ θέλει να χορέψει· ο ναρκέμπορος Οκτάβιο να κλέψει· η αλκοολική Τζάκι Κόκκινο Φτερό να συναντήσει μετά από χρόνια την κόρη της… Αλλά εκεί βρίσκεται και ο Τόνι Λόουνμαν· και ο Τόνι έχει έρθει με πολύ σκοτεινότερες προθέσεις.
Ο Tommy Orange γεννήθηκε το 1982 στο Όουκλαντ της Καλιφόρνια. Η μητέρα του είναι λευκή και ο πατέρας του είναι μισός Τσεγιέν και μισός Αράπαχο, δύο φυλές Αυτόχθονων Αμερικανών. Ως παιδί, ο Όραντζ ήρθε σε επαφή με την κουλτούρα των Αυτόχθονων Αμερικανών κυρίως μέσω του πατέρα του, ο οποίος μιλούσε τη γλώσσα των Τσεγιέν, και μέσω περιστασιακών επισκέψεων στο σπίτι της οικογένειας του πατέρα του σε έναν καταυλισμό στην Οκλαχόμα. Ο ίδιος ισχυρίζεται ότι δεν τα πήγε καλά στο σχολείο ως παιδί. Στα 20 του, μια δουλειά σε βιβλιοπωλείο τον έκανε να ανακαλύψει το πάθος του για το διάβασμα και το γράψιμο. Η ιδέα για ένα μυθιστόρημα που θα το διηγούνταν πολλές φωνές και θα επικεντρωνόταν σε ένα πάουγουαου με σκηνικό το Όουκλαντ, ήρθε στον Όραντζ το 2010, όταν ήταν 28 χρονών. Πέρασε τα επόμενα χρόνια γράφοντας το πρώτο του μυθιστόρημα. Το 2014 έλαβε την υποτροφία MacDowell για καλλιτέχνες και το 2016 απέκτησε μεταπτυχιακό τίτλο στις Καλές Τέχνες από το Institute of American Indian Arts στο Νέο Μεξικό. Τελικά, το πρώτο του μυθιστόρημα, το There There εκδόθηκε από Alfred A. Knopf τον Ιούνιο του 2018. Το βιβλίο άρχισε αμέσως να συγκεντρώνει κριτικές, αναγνώριση και βραβεία. Πολλά μέσα ενημέρωσης, μεταξύ των οποίων το Time, το National Public Radio, η New York Times και το Library Journal, συμπεριέλαβαν το There There στις λίστες με τα καλύτερα βιβλία του 2018. Το βιβλίο κέρδισε το First Novel Prize από το Center for Fiction το 2018 και το βραβείο Pen/Hemingway ένα χρόνο αργότερα. Το 2019, το There There ήταν φιναλίστ για το Βραβείο Πούλιτζερ στη μυθοπλασία, ενώ κέρισε το American Book Award. To 2024 κυκλοφόρησε και το δεύτερο βιβλίο του, Wandering Stars, υποψήφιο για το Booker Prize 2024. Τα τελευταία χρόνια ο Όραντζ διδάσκει δημιουργική γραφή στο Institute of American Indian Arts.
