Υπάρχουν συνεντεύξεις που αρχίζουν από ένα σημείο και καταλήγουν σε άλλο, εντελώς απρόσμενο. Αυτή ήταν μια τέτοια, εντελώς ασυνήθιστη συνέντευξη στους New York Times: Η Σαρλίζ Θέρον θέλησε να μιλήσει στη δημοσιογράφο Lulu Garcia-Navarro για τη νέα της ταινία δράσης «Apex», αλλά μέσα σε λίγα λεπτά η κουβέντα είχε ήδη γυρίσει αλλού: στη Νότια Αφρική, στην παιδική ηλικία, στη νύχτα που άλλαξε τα πάντα στη ζωή της.
Η Θέρον μεγάλωσε σε ένα αγρόκτημα, αφηγείται. Τα πρώτα χρόνια ήταν γεμάτα ελευθερία, αναρριχήσεις σε δέντρα, ποδηλασία χωρίς εποπτεία, βαθιά αίσθηση ανεξαρτησίας. «Είχα την αίσθηση ότι μπορούσα να κάνω ό,τι ήθελα», λέει. «Μου άρεσε να δοκιμάζω τα απαγορευμένα».
Μια παιδική ηλικία υπό τη σκιά του αλκοόλ
Μέσα στο σπίτι, όμως, τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Ο πατέρας της ήταν αλκοολικός. «Υπήρχε μια μεγάλη σκιά μέσα στο σπίτι, εκεί που ζούσε ουσιαστικά. Είχε στιγμές που εξαφανιζόταν και επέστρεφε σε κατάσταση πολύ άσχημη». Το χειρότερο γι’ αυτήν δεν ήταν η βία, αλλά η σιωπή: τα επεισόδια ακολουθούνταν από εβδομάδες αδιαφορίας μεταξύ των γονιών. «Μόνη χωρίς αδέρφια, μέσα σε εκείνο το σπίτι σκοτείνιαζε».
Η μητέρα της, Γκέρντα, κάποια στιγμή ανέφερε για πρώτη φορά τη λέξη «διαζύγιο». Η Σαρλίζ, 12-13 ετών τότε, ήταν εκείνη που την αποθάρρυνε να φύγει. «Το άγνωστο μου φαινόταν τρομακτικότερο από αυτό που ήδη ζούσαμε». Η μητέρα της, με επίγνωση της κατάστασης, την έστειλε σε οικοτροφείο προκειμένου να την απομακρύνει από αυτό το περιβάλλον.
Η νύχτα που δεν μπορεί να ξεχάσει
Ήταν 15 ετών. Η ίδια και η μητέρα της είχαν επιστρέψει από σινεμά. Ο πατέρας της, μεθυσμένος, είχε κλειδώσει τις σιδερένιες πόρτες του σπιτιού, ένα συνηθισμένο μέτρο ασφαλείας σε μια χώρα που βρισκόταν στα πρόθυρα εμφυλίου. Πήγαν να τον βρουν στο σπίτι του αδερφού του. Εκεί, η Σαρλίζ έτρεξε αμέσως στην τουαλέτα και ο πατέρας της το εξέλαβε ως προσβολή. «Αυτό ήταν η σπίθα. Ξέρεις ότι κάτι διαφορετικό συμβαίνει ένα τέτοιο βράδυ».
Όταν τελικά επέστρεψε στο σπίτι, η Θέρον είπε στη μητέρα της: «Νομίζω ότι έχεις δίκιο. Πρέπει να τον αφήσεις». Έσβησε τα φώτα, ξάπλωσε, περίμενε. Άκουσε τον τρόπο που μπήκε ο πατέρας της στην αυλή με το αυτοκίνητο. «Μπορούσα να ξέρω το επίπεδο θυμού του από τον τρόπο που οδηγούσε. Εκείνη τη νύχτα κατάλαβα».
Ο πατέρας της, με τον αδερφό του, έσπασε την πόρτα, πυροβολώντας την μεταλλική πόρτα για να μπει μέσα. Η μητέρα της έτρεξε στο χρηματοκιβώτιο για να βρει το δικό της όπλο. Και οι δύο κρατούσαν μπλοκαρισμένη την πόρτα του υπνοδωματίου με τα σώματά τους. «Άρχισε να πυροβολεί μέσα από την πόρτα. Καμία σφαίρα δεν μας πέτυχε». Η μητέρα της τελικά πυροβόλησε και τον σκότωσε, αφού αυτός ετοιμαζόταν να ανοίξει το χρηματοκιβώτιο για να βρει περισσότερα όπλα. Η πράξη της μητέρας της αναγνωρίστηκε ως νόμιμη άμυνα.
Η Θέρον έχει γίνει ακτιβίστρια κατά της έμφυλης βίας: «Κανείς δεν έπαιρνε στα σοβαρά την κατάσταση της μητέρας μου. Αυτά τα πράγματα πρέπει να λέγονται, για να μην νιώθουν μόνοι τους οι άνθρωποι που τα βιώνουν».
Η φυγή και η “ανάσταση”
Λίγους μήνες αργότερα, η Θέρον έφευγε για την Ιταλία ως μοντέλο, σε ηλικία 16 ετών. «Ήταν απόδραση. Το μόνο δύσκολο ήταν που άφηνα πίσω τη μαμά μου». Ένιωθε, λέει, απόλυτα έτοιμη: «Ήξερα να μαγειρεύω, να ράβω, να φροντίζω τον εαυτό μου. Ήμουν αποφασισμένη να τα καταφέρω μόνη μου».
Η πορεία που ακολούθησε είναι πλέον ιστορία: μπαλαρίνα που αναγκάστηκε να σταματήσει λόγω τραυματισμού, «ανακαλύφθηκε» σε τράπεζα στο Λος Άντζελες, και στα 28 της κέρδισε Όσκαρ Α’ Γυναικείου Ρόλου για το «Monster» — παίζοντας μια κατά συρροή δολοφόνο με μία κινηματογραφική μεταμόρφωση που κατέπληξε τον κόσμο του σινεμά.
50 χρονών και πιο σκληρή από ποτέ
Στη νέα της ταινία «Apex» (Netflix), η Θέρον υποδύεται μια αναρριχήτρια που κυνηγιέται μέσα στην αυστραλιανή άγρια φύση. Η ταινία, που γυρίστηκε ενώ η ίδια ήταν 50 ετών, φέρνει και πάλι στο προσκήνιο την εικόνα της ως σύγχρονης ηρωίδας δράσης, μετά τα «Mad Max: Fury Road» και τη σειρά «Old Guard». Η σωματική απαίτηση ήταν τεράστια: χειρουργείο αγκώνων μετά τα γυρίσματα, κατάγματα, χρόνιος πόνος.
«Χρειάστηκα οκτώ χρόνια να ζω με μια δισκοπάθεια στον αυχένα πριν χειρουργηθώ», λέει. «Ήμουν εξαρτημένη από οπιοειδή, και με τον πατέρα μου, η ανησυχία για εθισμό ήταν υπαρκτή. Ευτυχώς δεν μου συνέβη». Το κίνητρο παραμένει βαθύ: «Έχω δει θάνατο από πολύ νωρίς. Ξέρω ότι ο χρόνος τελειώνει γρήγορα».
«Κλαίω με το παραμικρό. Τα παιδιά μου ντρέπονται. Οι άνθρωποι νομίζουν ότι είμαι σκληρή, ενώ η αλήθεια είναι ακριβώς το αντίθετο.»
Γυναίκα, δράση και καθημερινή απειλή
Σε μια από τις πιο αποκαλυπτικές στιγμές της συνέντευξης, η Θέρον εξηγεί γιατί οι γυναικείες ηρωίδες δράσης φέρνουν μια διαφορετική αγωνία στην οθόνη: «Όταν κατεβαίνω σε ένα υπόγειο πάρκινγκ, είναι από τα πιο τρομακτικά πράγματα. Κοιτάζω διαρκώς γύρω μου. Δεν ξέρω πόσοι άντρες σκέφτονται έτσι. Αυτό μας κάνει ενδιαφέρουσες ηρωίδες δράσης».
Και τελειώνει με μια πρόταση που μοιάζει σαν ολόκληρη βιογραφία: «Αν η ζωή μου κρεμόταν σε μια μονομαχία, θα στοιχημάτιζα πάνω μου».
Πηγή: New York Times
