Δεν απέδωσε τελικά καρπούς η τελευταία αποστολή να εντοπιστούν τα ίχνη της Αμέλια Έρχαρτ, καθώς οι το αντικείμενο που υποψιάζονταν οι ερευνητές πως ήταν το αεροπλάνο της αποδείχθηκε ότι ήταν απλώς δέντρα που ξεβράστηκαν στην ακτή, όπως μεταδίδουν ξένα ΜΜΕ.
Η Έρχαρτ και ο πλοηγός της, Φρεντ Νούναν, εξαφανίστηκαν το 1937, ενώ επιχειρούσαν να κάνουν τον γύρο του κόσμου ακολουθώντας τον Ισημερινό. Η εξαφάνισή τους οδήγησε σε μία από τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις έρευνας από αέρα και θάλασσα στην ιστορία. Σχεδόν 90 χρόνια αργότερα, οι αναζητήσεις συνεχίζονται, με το Νικούμαρορο, στο αρχιπέλαγος του Κιριμπάτι, να θεωρείται μία από τις επικρατέστερες τοποθεσίες όπου ενδέχεται να πραγματοποίησαν αναγκαστική προσγείωση.
Possible wreckage of Amelia Earhart’s plane likely to be trees, say researchers https://t.co/E88OBMbDEo
— BBC News (World) (@BBCWorld) October 19, 2026
Η τελευταία αποστολή οργανώθηκε έπειτα από δορυφορικές εικόνες του 2020, στις οποίες διακρινόταν ένα μακρόστενο λευκό αντικείμενο στα ρηχά νερά κοντά στη χερσόνησο Ταράια. Παρότι άλλοι ερευνητές θεωρούσαν εξαρχής ότι επρόκειτο για πεσμένο δέντρο, ο Ρίτσαρντ Πέτιγκριου, επικεφαλής του μη κερδοσκοπικού Archaeological Legacy Institute, υποστήριξε ότι αεροφωτογραφίες και βίντεο έδειχναν μια πιθανή μεταλλική αντανάκλαση.
Η ακατοίκητη Νικούμαρορο συγκαταλέγεται στις επικρατέστερες τοποθεσίες όπου ενδέχεται να συνετρίβη το αεροσκάφος τους. Σε προηγούμενες αποστολές είχαν εντοπιστεί ίχνη καταυλισμού, ένα γυναικείο παπούτσι της δεκαετίας του 1930 και θραύσματα από γυάλινο δοχείο καλλυντικής κρέμας για τις φακίδες, ευρήματα που είχαν συνδεθεί με την αεροπόρο.
Η 17μελής ομάδα έφτασε στο νησί έπειτα από πολυήμερο ταξίδι και καθυστερήσεις λόγω κακοκαιρίας, πραγματοποιώντας τετραήμερη έρευνα με ανιχνευτές μετάλλων. Ωστόσο, το Πανεπιστήμιο Πέρντιου ανακοίνωσε ότι το αντικείμενο ήταν πιθανότατα συστάδα μεγάλων δέντρων που είχαν συγκεντρωθεί στην αμμώδη λωρίδα της χερσονήσου.
Η γυαλάδα που είχε προκαλέσει υποψίες οφειλόταν σε ανθρακική επίστρωση, ενώ παρόμοια όψη είχαν και άλλα ευρήματα λόγω της επικάλυψής τους με κοραλλιογενή άμμο.
Το ταξίδι χρηματοδοτήθηκε εν μέρει από το πανεπιστήμιο της Ιντιάνα, όπου η Έρχαρτ είχε εργαστεί ως διδάσκουσα και είχε καθοδηγήσει νεαρές γυναίκες που ήθελαν να γίνουν πιλότοι. Το ίδιο πανεπιστήμιο είχε συμβάλει στη χρηματοδότηση του τροποποιημένου αεροσκάφους Lockheed Electra 10-E της Έρχαρτ, το οποίο ήταν γνωστό ως το «ιπτάμενο εργαστήριό» της.