Αν και οι Αμερικανική εξωτερική πολιτική έχει συχνά κατηγορηθεί για ωμή παρέμβαση στην εσωτερική πολιτική άλλων χωρών, με τρανταχτά τα γεγονότα στη Λατινική Αμερική των τελευταίων 50 και πλέον χρόνων, οι περισσότεροι Αμερικανοί πρόεδροι το έχουν κατηγορηματικά αρνηθεί αν και η ιστορία δεν τους δικαιώνει.
Από το πραξικόπημα που υποστηρίχθηκε από τη CIA στο Ιράν το 1953 και οδήγησε στην Ισλαμική Δημοκρατία, ως την καταστροφική εισβολή του Τζον Φ. Κένεντι στον Κόλπο των Χοίρων όπου απέτυχε να ανατρέψει την κουβανική επανάσταση του Φιντέλ Κάστρο το 1961, ο περίφημος «αμερικανικός δάκτυλος» προπάθησε και κατάφερε να παρέμβει στη Χιλή, τη Νικαράγουα, τον Παναμά και τη Γουατεμάλα επιβάλλοντας στρατιωτικές δικτατορίες.
Το σχέδιο Τραμπ για τη Λατινική Αμερική
Και παρότι οι Αμερικανοί πρόεδροι παραδοσιακά αρνήθηκαν την εμπλοκή τους σε αυτές τις μαύρες σελίδες της ιστορίας, ο Ντόναλντ Τραμπ, είναι ίσως ο πρώτος κάτοικος του Λευκού Οίκου που δεν προσπαθεί να κρύψει τίποτα.
Τα τελευταία γεγονότα στη Βενεζουέλα αποδεικνύουν περίτρανα οτι ο Τραμπ έχει βάλει στο μάτι τη Λατινική Αμερική, προσπαθώντας να εγκαταστήσει στις χώρες αυτές κυβερνήσεις που να ελέγχει. Η εισβολή Αμερικανικών ειδικών δυνάμεων στο έδαφος της χώρας και η γκαγκστερική σύλληψη του προέδρου της χώρας, είναι μια ξεκάθαρη απόδειξη ότι ο Τραμπ λειτουργεί ως σερίφης κι όχι ως Αμερικανός πρόεδρος.
Όμως εκτός από τις ιστορικές εξελίξεις στη Βενεζουέλα, βάζει το χεράκι του και στις διαδηλώσεις στο Ιράν, στην Αργεντινή που στηρίξει τον ακροδεξιό πρόεδρο, στη Βραζιλία που ενοχλείται από την κυβέρνηση του Αριστερού Λούλα, στην Κολομβία, στη Νότια Αφρική και φυσικά στην Ευρώπη. Και βέβαια μέσα σε όλα, βρίσκει και χρόνο για να σώσει τον φίλο του Μπένζαμιν Νετανιάχου στο Ισραήλ πιέζοντας τον πρόεδρο της χώρας να του δώσει χάρη και να κλείνει τις προσωπικές του συμφωνίες, δισ. δολαρίων με την Σαουδική Αραβία και τους πλούσιους άραβες γειτόνους της.
Ο Τραμπ έσπασε το καλούπι της εξωτερικής πολιτικής
Όπως σχολιάζει το CNN, «ο Τραμπ έχει σπάσει το καλούπι της Αμερικανικής προεδρείας καθώς είναι ένας ηγέτης που μετέτρεψε το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα σε προσωπική υπόθεση παρεμβαίνοντας προσωπικά για να ασκήσει επιρροή σε διάφορα σημεία του πλανήτη».
«Ο Τραμπ ενισχύει ανοιχτά τους ευνοούμενους υποψηφίους και επιδιώκει να κάμψει τα εθνικά πολιτικά και δικαστικά τους συστήματα προς όφελός του. Σε περίπτωση που κανείς δεν το πρόσεξε, ο Λευκός Οίκος δεσμεύτηκε να διατυπώσει την υποστήριξή του στους ακροδεξιούς Ευρωπαίους λαϊκιστές που προσπαθούν να ανατρέψουν συμμαχικούς ηγέτες στη νέα του στρατηγική εθνικής ασφάλειας» αναφέρει χαρακτηριστικά σε ανάλυσή του το Αμερικανικό δίκτυο.
Η Αμερικανική προεδρεία και η εξωτερική πολιτική έχει μετατραπεί στα χέρια του Τραμπ σε μια προωπική υπόθεση όπου ο πρόεδρος ευνοεί αποκλειστικά όσους του κάνουν χάρες, λένε καλά λόγια για τον ίδιο και την πολτική του και έχουν τις ίδιες αντιλήψεις. Περισσότερο οικονομικές και πολύ λιγότερο ιδεολογικές. Και φυσικά δεν έχει κανένα προβλημα να ανταποδώσει τις χάρες στους πιστούς του, ακόμη κι αν είναι ο Μπένιαμιν Νετανιάχου, που κινδυνεύει ακόμη και με φυλάκιση στο Ισραήλ.
«Εάν ο Τραμπ μπορούσε να απαλλάξει τον Νετανιάχου από μια ποινική δίκη, θα μείωνε σημαντικά τις προσωπικές ανησυχίες του Ισραηλινού ηγέτη και θα μπορούσε να ενισχύσει τις δικές του εκλογικές προοπτικές. Θα άφηνε φυσικά τον Νετανιάχου με ένα τεράστιο προσωπικό χρέος απέναντι στον Τραμπ» υπογραμμίζει το CNN.
AΆλλωστε ο Νετανιάχου έχει ήδη αποκαλύψει ότι ο Τραμπ θα ήταν ο πρώτος ξένος που θα λάμβανε το Βραβείο Ισραήλ, το κορυφαίο πολιτιστικό βραβείο του εβραϊκού κράτους. Η κατηγορία Ειρήνης, την οποία η κυβέρνηση αποφάσισε να απονείμει στον Τραμπ, δεν έχει απονεμηθεί ποτέ πριν. Για να μην ξεχνά κανείς και τις προσπάθειες του Νετανιάχου για να απονεμηθεί στον Τραμπ το Νόμπελ Ειρήνης που διακαώς επιθυμεί.
Εξωτερική πολιτική προσωπικών συμφερόντων
Αν και ο Αμερικανικός δάκτυλος είναι γνωστός στις πολιτικές εξελίξεις διαφόρων χωρών στο παρελθόν, οι Αμερικανοί πρόεδροι παραδοσιακά προσπαθούσαν να αποστασιοποιηθούν από τέτοιες παρεμβάσεις και σίγουρα να μην εμπλέξουν το ονομά τους σε αυτές.
«Είναι μια θεμελιώδης αρχή της δημοκρατίας ότι οι ψηφοφόροι μπορούν να αποφασίσουν ποιος τους ηγείται» αναφέρει στην ανάλυσή του το CNN υπογραμμίζοντας ότι «αυτή είναι μια αξία που ο Τραμπ φαίνεται να μην συμμερίζεται, δεδομένης της άρνησής του να αποδεχτεί την ήττα του στις εκλογές του 2020 και φυσικά των γεγονότων στη Βενεζουέλα.
Ωστόσο, υπάρχει πάντα η πιθανότητα η υποστήριξη ενός συγκεκριμένου ηγέτη ή η ανάληψη μιας ολόκληρης χώρας (we run Venezuela) να γυρίσει μπούμερανγκ – είτε δημιουργώντας μια αντιαμερικανική αντίδραση για την αντίληψη της ανάμειξης είτε αποξενώνοντας τους νέους προέδρους και πρωθυπουργούς πριν αναλάβουν τα καθήκοντά τους.
Και μπορεί τα γεγονότα των τελευταίων 24 ωρών να επισκιάζουν όλες τις περίεργες, στα όρια ή και εκτό του νόμου και του διεθνούς δικαίου, πράξεις του Ντόναλντ Τραμπ είχαν προηγηθεί εξίσου ενησυχητικές όπως την περασμένη εβδομάδα στην Ονδούρα.
Οταν ο συντηρητικός υποψήφιος του Εθνικού Κόμματος, Νάσρι Ασφούρα, είχε κερδίσει μια αμφίρροπη προεδρική μάχη, ο Τραμπ έκανε μια ωμή παρέμβαση στα εσωτερικά της χώρας λέγοντας ότι θα μετέττρεπε τη χώρα σε «κόλαση» αν ο Ασφούρα έχανε τις εκλογές.
Φυσικά, ο Ασφούρα δεν κατάφερε να κερδίσει μόνος του της εκλογές στην Ονδούρα. Ο ηττημένος κεντροδεξιός υποψήφιος Σαλβαδόρ Νασράλα υποστήριξε ότι οι παρεμβάσεις του Τραμπ σε όλη της προεκλογική περίοδο είχαν κάνει σχεδόν αδύνατη τη δική του νίκη. Ο Αμερικανός πρόεδρος έδωσε μέχρι και χάρη σε έναν πρώην πρόεδρο της Ονδούρας που εκτίει ποινή φυλάκισης 45 ετών στις ΗΠΑ για διακίνηση ναρκωτικών. Την ίδια περίοδο που κυνηγά τα καρτέλ ναρκωτικών στη θάλασσα της Βνεζουέλας.
Αναλυτές εκτινούν ότι ο Τραμπ αφού δεν κατάφερε να στηρίξει μια ισχυρή αντιπολίτευση που θα έριχνε τον Νικολάς Μαδούρο από την εξουσία αποφάσισε να το κάνει μόνος του. Ίσως ο ίδιος ελπίζει ότι με τον ίδιο τρόπο θα μπορέσει να εξαφανίσει και το κομμουνιστικό καθεστώς στην Κούβα ή οπουδήποτε αλλού. Άλλωστε πολλοί έκαναν λόγο για ένα μήνυμα του Τραμπ στο Ιράν.
Στο μυαλό του φυσικά είναι και οι προεδρικές εκλογές της Κολομβίας τον επόμενο χρόνο καθώς πριν απο λίγες ημέρες προειδοποίησε τον πρόεδρο Γκουστάβο Πέτρο να «προσέχει τα οπίσθιά του». Αφορμή ήταν η δήλωση του Κολομβιανού προέδρου στο CNN ότι η πίεση του Τραμπ στη Βενεζουέλα αφορούσε το πετρέλαιο και όχι την αποκατάσταση της δημοκρατίας.
Ένα ακόμη δείγμα της Αμερικανικής παρέμβασης είναι και οι περίφημοι δασμοί. Στη Βραζιλία για παράδειγμα επιβλήθηκαν τιμωρητικοί δασμοί 50% επειδή οι πολίτες επέλεξαν να εκλέξουν πρόεδρο τον Αριστερό Λούλα έναντι του ακροδεξιού φίλου του Ζαΐχ Μπολσονάρο ο οποίος κατηγορείται και για πραξικόπημα.
Αντίθετα, έστειλε οικονομική ενίσχυση 20 εκατομμυρίων δολαρίων στην Αργεντινή του φίλου του και ήρωας του MAGA, Χαβιέ Μιλέι για να διασώσει τη χώρα και να παραμείνει στην εξουσία λέγοντας ξεκάθαρα ότι «αν δεν κερδίσει, θα φύγουμε».
Παρόμοιες κινήσεις έγιναν και κατά του προέδρου της Νότιας Αφρικής, Σίριλ Ραμαφόσα, κατά την επίσκεψή του στο Οβάλ Γραφείο τον Μάιο, όταν ο Τραμπ προσπάθησε να τον υπονομεύσει στο εσωτερικό με ένα βίντεο που υπονοούσε ότι οι λευκοί Νοτιοαφρικανοί σφαγιάζονται και η κυβέρνηση αδιαφορεί.
Και φυσικά στο επηρόβλητο δεν έμεινε και η Ευρώπη. Η κυβέρνηση Τραμπ στήριξε προεκλογικά όλες τις ακροδεξιές υποψηφιότητες σε Γερμανία και Γαλλία ενώ δηλώνει φίλος με τον ακροδεξιό Όρμπαν στην Ουγγαρία και την Τζόρτζια Μελόνι στην Ιταλία που είναι και η αγαπημένη του.
Το γεγονός όμως ότι ένας Αμερικανός πρόεδρος λειτουργεί έξω από τα όρια της νόμιμης διπλωματίας -όπως στην περίπτωση της Βενεζουέλας και ίσως και του Ιράν αν έχει μπει άμεσα στη λίστα του- θέτει σε τεράστιο κίνδυνο την παγκόσμια ειρήνη και σταθερότητα.
Και αν αυτό, αποτελέσει για τις ΗΠΑ απλά ένα νέο κεφάλαιο στο μεγάλο βιβλίο της εξωτερικής πολιτικής της, οι επιπτώσεις ίσως είναι τεράστιες για την ανθρωπότητα.
