Υπάρχουν εμφανίσεις στο κόκκινο χαλί που γίνονται για τα φλας. Και υπάρχουν εμφανίσεις που μοιάζουν σαν να κουβαλούν μαζί τους ολόκληρη ιστορία του σινεμά και της τηλεόρασης. Η Joan Collins στις Κάννες, στα 92 της, ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία: μια γυναίκα που δεν εμφανίζεται απλώς, κάνει είσοδο.
Η Joan Collins δεν χρειάζεται συστάσεις. Ή, μάλλον, χρειάζεται μόνο για τις νεότερες γενιές που μπορεί να την ανακάλυψαν από μια φωτογραφία στο κόκκινο χαλί των Καννών και να αναρωτήθηκαν ποια είναι αυτή η κυρία με το λευκό, γλυπτικό φόρεμα, τα μαύρα opera gloves και την αυτοπεποίθηση ανθρώπου που έχει δει το Χόλιγουντ να αλλάζει εποχές, στούντιο, πρόσωπα και μόδες και έχει επιβιώσει από όλα.
Η 92χρονη Βρετανίδα ηθοποιός εμφανίστηκε στο Φεστιβάλ Καννών 2026 στην τελετή έναρξης και στην προβολή της ταινίας «La Vénus Électrique», φορώντας λευκή δημιουργία Stéphane Rolland Haute Couture, με εντυπωσιακά κοσμήματα και το αναγνωρίσιμο ύφος μιας σταρ που γνωρίζει πολύ καλά πώς να σταθεί μπροστά στους φωτογράφους. Το αποτέλεσμα ήταν μια από τις πιο πολυσυζητημένες παρουσίες της διοργάνωσης.
Γεννημένη στις 23 Μαΐου 1933 στο Λονδίνο, η Dame Joan Henrietta Collins μεγάλωσε σε οικογένεια που είχε ήδη σχέση με τον κόσμο του θεάματος. Σπούδασε στη Royal Academy of Dramatic Art και, ακόμη έφηβη, υπέγραψε συμβόλαιο με τον Rank Organisation, πριν περάσει σύντομα στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού και στο σύστημα των μεγάλων στούντιο του Χόλιγουντ.
Η καριέρα της στον κινηματογράφο άρχισε στις αρχές της δεκαετίας του ’50, με μικρότερους ρόλους σε βρετανικές παραγωγές όπως το «Lady Godiva Rides Again». Το 1955 ήρθε η μεγάλη αμερικανική ώθηση: εμφανίστηκε στο «The Virgin Queen» δίπλα στην Bette Davis και στο επικό «Land of the Pharaohs» του Howard Hawks, όπου ο ρόλος της ως πριγκίπισσα Nellifer την έβαλε δυναμικά στον χάρτη του διεθνούς σινεμά.
Ακολούθησαν ταινίες όπως «The Girl in the Red Velvet Swing», «The Opposite Sex», «Sea Wife», «The Wayward Bus», «Island in the Sun» και «The Bravados». Ήταν η εποχή που η Collins ενσάρκωνε συχνά τη μοιραία γυναίκα, την όμορφη, επικίνδυνη, επιθυμητή παρουσία που οι κάμερες λάτρευαν και τα στούντιο ήξεραν να πλασάρουν. Όμως η ίδια δεν έμεινε ποτέ απλώς στο καλούπι της «glamorous beauty». Με τα χρόνια έγινε ηθοποιός, συγγραφέας, τηλεοπτικό πρόσωπο, fashion icon και σύμβολο αντοχής.
Στη δεκαετία του ’70, η καριέρα της πήρε ξανά εμπορική φόρα με το «The Stud» και το «The Bitch», δύο ταινίες βασισμένες σε έργα της αδελφής της, Jackie Collins. Οι ρόλοι αυτοί, με την εικόνα της δυναμικής, πλούσιας, σεξουαλικά ανεξάρτητης γυναίκας, λειτούργησαν σχεδόν σαν πρόβα για εκείνον τον χαρακτήρα που θα την έκανε αθάνατη στην ποπ κουλτούρα: την Alexis Carrington.
Και μετά ήρθε το «Dynasty».
Η σειρά, που προβλήθηκε από το 1981 έως το 1989, ήταν κάτι πολύ περισσότερο από ένα τηλεοπτικό soap opera για πλούσιες οικογένειες, πετρέλαια, ίντριγκες και απιστίες. Ήταν η απόλυτη τηλεοπτική φαντασίωση της δεκαετίας του ’80: ώμοι με βάτες, σαμπάνιες, έπαυλες, δηλητηριώδεις ατάκες, οικογενειακοί πόλεμοι και γυναίκες που διεκδικούσαν εξουσία χωρίς να ζητούν συγγνώμη.
Η Joan Collins μπήκε στη σειρά στον δεύτερο κύκλο ως Alexis Carrington Colby και άλλαξε τα πάντα. Η Alexis ήταν πρώην σύζυγος του Blake Carrington, αποφασισμένη να διαλύσει, να εκδικηθεί, να ελέγξει και να κερδίσει. Ήταν κακιά, αλλά ακαταμάχητη. Σαρκαστική, κομψή, σκληρή, θεατρική. Ένας χαρακτήρας που οι τηλεθεατές λάτρευαν να μισούν και συχνά, μισούσαν να παραδέχονται ότι λάτρευαν.
Η Collins δεν έπαιξε απλώς την Alexis. Την κατασκεύασε ως μυθολογία. Με το βλέμμα, τη στάση του σώματος, τα καπέλα, τα ταγιέρ, τα κοσμήματα, τις παύσεις πριν από κάθε ατάκα, έδωσε στην τηλεόραση μια από τις πιο αναγνωρίσιμες φιγούρες της. Το «Dynasty» έγινε παγκόσμιο φαινόμενο και η Alexis έγινε συνώνυμο της τηλεοπτικής εξουσίας με γόβες, διαμάντια και δηλητήριο.
Η ίδια η Collins κέρδισε Χρυσή Σφαίρα για τον ρόλο της και η σειρά την επανέφερε στην κορυφή, σε μια ηλικία όπου το Χόλιγουντ συχνά έσπρωχνε τις γυναίκες στο περιθώριο. Αυτό από μόνο του είναι μέρος του μύθου της: η Joan Collins δεν έκανε comeback απλώς επειδή της δόθηκε ένας καλός ρόλος. Έκανε comeback επειδή πήρε έναν ρόλο και τον μετέτρεψε σε πολιτιστικό γεγονός.
Στην προσωπική της ζωή, η Collins υπήρξε πάντα εξίσου μυθιστορηματική όσο και οι χαρακτήρες της. Έχει μιλήσει ανοιχτά για τους γάμους της, τις δυσκολίες της βιομηχανίας, τις αλλαγές του Χόλιγουντ, την ηλικία, τη γοητεία και την επιβίωση. Από το 2002 είναι παντρεμένη με τον Percy Gibson, ενώ η επίσημη ιστοσελίδα της αναφέρει ότι μοιράζει τη ζωή της ανάμεσα σε Λος Άντζελες, Λονδίνο και Γαλλία.
Το 1997 τιμήθηκε με OBE για την προσφορά της στις τέχνες και το 2015 αναβαθμίστηκε σε Dame Commander of the British Empire για τη φιλανθρωπική της δράση. Η Collins έχει στηρίξει οργανισμούς που σχετίζονται με παιδιά, νοσοκομεία και κοινωνικές δράσεις, αποδεικνύοντας ότι η δημόσια εικόνα της δεν περιορίστηκε ποτέ μόνο στο glamour.
Και ίσως αυτό εξηγεί γιατί η εμφάνισή της στις Κάννες προκάλεσε τόσο ενδιαφέρον. Δεν ήταν απλώς μια ωραία φωτογραφία μιας διάσημης γυναίκας σε προχωρημένη ηλικία. Ήταν μια υπενθύμιση ότι το star quality δεν έχει ηλικιακό όριο. Ότι η κομψότητα, όταν δεν είναι προσπάθεια αλλά ταυτότητα, δεν παλιώνει. Και ότι κάποιες γυναίκες δεν επιστρέφουν ποτέ, γιατί στην πραγματικότητα δεν έφυγαν ποτέ.
Η Joan Collins, στα 92 της, δεν εμφανίστηκε στις Κάννες για να αποδείξει κάτι. Δεν χρειαζόταν. Η ζωή της, οι ταινίες της, το «Dynasty», η Alexis, τα εξώφυλλα, τα κόκκινα χαλιά, οι ατάκες και οι δεκαετίες παρουσίας της το έχουν ήδη κάνει.
Απλώς περπάτησε στο κόκκινο χαλί.
Και για λίγα λεπτά, οι Κάννες έμοιαζαν ξανά με παλιό Χόλιγουντ.
