Η κυβέρνηση τρέχει ξανά πίσω από τις τιμές των καυσίμων. Συσκέψεις, επαφές, σενάρια για πρόσθετα μέτρα και αγωνία για το τι γράφουν καθημερινά οι φωτεινές πινακίδες των πρατηρίων.
Πριν από λίγο καιρό είχε ανακοινωθεί ότι, έπειτα από συμφωνία με τα διυλιστήρια και την αγορά πετρελαιοειδών, θα υπήρχε αποκλιμάκωση περίπου 10 λεπτών το λίτρο στην αμόλυβδη και αντίστοιχη παρέμβαση, μικρότερη, στο diesel.
Ωραία ακούστηκε. Μόνο που ο καταναλωτής δεν ζει με ανακοινώσεις. Ζει με την απόδειξη του πρατηρίου. Και εκεί αυτή η περίφημη μείωση δεν έγινε αισθητή στον βαθμό που περίμεναν οι οδηγοί.
Υπάρχει λύση και λέγεται Ειδικός Φόρος Κατανάλωσης
Τώρα, λοιπόν, που ελέω Ερντογάν κι όλα αυτά που έχουν συμβεί στη μέση Ανατολή με το Ιράν και τις αραβικές χώρες, το βαρέλι το πετρέλαιο να παίρνει πάλι την τιμή του μαύρου χαβιαριού, ξανακάθονται γύρω από τα τραπέζια για να αποφασίσουν τι άλλο μπορούν να κάνουν.
Μόνο που ένα πανίσχυρο όπλο βρίσκεται ήδη στα χέρια τους: ο Ειδικός Φόρος Κατανάλωσης στα καύσιμα.
Γιατί δεν τον μειώνουν, έστω προσωρινά;
Είναι η ίδια κυβερνητική άρνηση που βλέπουμε και στο θέμα του ΦΠΑ στα βασικά είδη διατροφής. Συζητάμε για ελέγχους, συμφωνίες με την αγορά, εθελοντικές μειώσεις και κάθε είδους παρεμβάσεις, αλλά όταν η κουβέντα φτάνει στους φόρους, η πόρτα κλείνει.
Και δεν μπορώ να δεχθώ ότι στην Κύπρο είναι… χαζοί. Εκεί έχουν χρησιμοποιήσει και τη μείωση της φορολογίας στα καύσιμα και τον μηδενικό ΦΠΑ σε βασικά προϊόντα.
Άρα το εργαλείο υπάρχει. Το θέμα είναι αν υπάρχει η πολιτική βούληση να χρησιμοποιηθεί.
Οι βουλευτές της ΝΔ πρέπει να σηκώσουν τη φωνή τους
Και εδώ έρχεται η ευθύνη των κυβερνητικών βουλευτών.
Το Μαξίμου και το οικονομικό επιτελείο μπορεί να κοιτούν δημοσιονομικούς πίνακες. Οι βουλευτές όμως κατεβαίνουν στις περιφέρειές τους. Μπαίνουν στα καφενεία, στις αγορές, στα καταστήματα. Ακούν τον επαγγελματία, τον αγρότη, τον εργαζόμενο, τον συνταξιούχο.
Βλέπουν ανθρώπους να βάζουν βενζίνη με το εικοσάρικο και όχι με το γέμισμα.
Ας μεταφέρουν λοιπόν αυτή την πραγματικότητα προς τα πάνω. Και, αν χρειαστεί, ας σηκώσουν και λίγο τη φωνή τους.
Γιατί αυτοί που σήμερα στριμώχνονται στην αντλία και στο ταμείο του σούπερ μάρκετ είναι οι ίδιοι άνθρωποι από τους οποίους αύριο και οι βουλευτές και το κόμμα τους θα ζητήσουν ψήφο.
Και στην κάλπη ο πολίτης δεν θυμάται τις συσκέψεις. Θυμάται πόσα του έμειναν στην τσέπη.