By Stelios Misinas and Renee Maltezou
Ο Αμπντουλαζίζ Αλνταρουίς αποφάσισε να προβεί σε δραστικά μέτρα, όταν τα νεφρά του γιου του, Γιαχία, σταμάτησαν να λειτουργούν.
Ένας Σύριος μετανάστης, που εργαζόταν σε οικοδομές στον Λίβανο, δεν μπορούσε να αντέξει οικονομικά τα 1.200 ευρώ (1.380 δολάρια) το μήνα που απαιτούνταν για τη θεραπεία αιμοκάθαρσης και, σε κάθε περίπτωση, το δημόσιο σύστημα υγείας στο Λίβανο βρίσκεται σε κατάσταση σχεδόν κατάρρευσης μετά από χρόνια συγκρούσεων στη χώρα.
Έτσι, ο Αλνταρουίς κατάφερε να συγκεντρώσει 5.000 ευρώ από τις αποταμιεύσεις του και με δάνεια από συγγενείς, ώστε να επιβιβαστούν μαζί με τον 10χρονο γιο του σε ένα σκάφος που μετέφερε μετανάστες 200 χλμ. μακριά, στην Κύπρο, ελπίζοντας να βρουν γιατρούς που θα μπορούσαν να δώσουν στο παιδί ένα νέο νεφρό και μια νέα ζωή.
Η σύζυγός του και τα άλλα οκτώ παιδιά τους παρέμειναν πίσω, σε ένα μικρό συριακό χωριό κοντά στα σύνορα με τον Λίβανο.
Ταξίδι στο άγνωστο στη Μεσόγειο με μία και μοναδική ελπίδα
Τον Ιανουάριο, δύο χρόνια μετά την αναχώρησή τους από τον Λίβανο, ο Γιαχία έγινε ένα από τα πρώτα μικρά παιδιά που υποβλήθηκαν σε μεταμόσχευση στο νεοϊδρυθέν Εθνικό Κέντρο Μεταμοσχεύσεων, στο Ωνάσειο Νοσοκομείο στην Ελλάδα. Ένα παράδειγμα – σύμβολο, όπως λένε οι γιατροί, του τι μπορεί να επιτευχθεί μέσω της διεθνούς ιατρικής συνεργασίας.
Δωρητής ήταν ο πατέρας.
Στο νοσοκομείο μετά την επέμβαση, ο 32χρονος Αλνταρουίς χαμογέλασε ανακουφισμένος: «Έπρεπε να πάρω ένα ρίσκο: είτε θα πήγαιναν καλά τα πράγματα και θα τον έκανα να θεραπευτεί… είτε αυτό ήταν… θα πεθαίναμε και οι δύο».
Ο Γιαχία, που είναι τώρα 10 ετών, είναι αισιόδοξος, λέει ότι θέλει να ξαναβρεθεί με τους συμμαθητές του στην Κύπρο και ονειρεύεται να ανοίξει μια μέρα ένα σούπερ μάρκετ.
«Ήταν ένα θαύμα. Τελικά, ο θάνατος δεν ήταν το πεπρωμένο μας.»
Όταν έφτασαν στην Κύπρο, οι γιατροί τους ενημέρωσαν ότι η Ελλάδα – λίγες εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά, πέρα από τη Μεσόγειο – επρόκειτο να ξαναρχίσει τις μεταμοσχεύσεις νεφρού σε παιδιά χαμηλού σωματικού βάρους τον Μάιο του 2025, μετά από χρόνια αναστολής.
Οι ελληνικές και κυπριακές αρχές συνεργάστηκαν για να επιτρέψουν στον πατέρα και τον γιο να μεταφερθούν αεροπορικώς στην Αθήνα, όπου παρακολουθήθηκαν από γιατρούς τριών νοσοκομείων και βοηθήθηκαν από διερμηνείς.
Στις 22 Ιανουαρίου, την ημέρα της επέμβασης, ο Aλνταρουίς και ο Γιαχία αγκαλιάστηκαν πριν μεταφερθούν σε ξεχωριστά δωμάτια για παράλληλες χειρουργικές επεμβάσεις που διήρκεσαν ώρες.
«Όλη αυτή η γέφυρα ζωής χτίστηκε για αυτό το παιδί», δήλωσε η Σμαραγδή Μαρινάκη, επικεφαλής του νεφρολογικού τμήματος του Λαϊκού Νοσοκομείου, το οποίο συμμετείχε στη διαδικασία.
«Η μεταμόσχευση ξεπερνά κάθε φράγμα: σύνορα και χώρες, φυλές και θρησκείες».
Η κυρία Μαρινάκη, η οποία αποκαλεί τον Γιαχία «γλυκατζή» λόγω της διαρκούς επιθυμίας του για σοκολάτα, λέει ότι το παιδί αναρρώνει καλά.
