Γράφει ο Τέρενς Κουίκ
Τώρα τι θέλεις να σου πω; Τι θες να σου γράψω; Ότι είσαι ένας μπαγάσας; Που αποφάσισες να σηκωθείς να φύγεις έτσι ξαφνικά; Ποιον ρώτησες βρε άτιμε; Δεν σε παίρνει να λες «Καλημέρα Ελλάδα» από κει ψηλά. Κατέβα τώρα αμέσως κάτω και τσακίσου και μπες στο στούντιο. Μπορεί να ήσουνα χωρατατζής, αλλά τα αστεία εδώ τελειώνουν. Δεν είπα στον Μίνω Κυριακού εκείνη την ημέρα του ‘89, να σε φωνάξει για το ραδιόφωνο του ΑΝΤ1, χωρίς να υπάρχει λόγος. Ήταν και η Σεμίνα μαζί σου. Και φυσικά δε χρειάστηκε μετά να με ρωτήσει όταν σου είπε να πας στην πρωινή ζώνη της τηλεόρασης. Το ‘92 αν θυμάμαι καλά. Δεν ήσουν απλώς μάστορας στο λόγο. Ήσουν πρωτομάστορας. Και βεβαίως ο απόλυτος αυτοκράτορας σε αυτό που έκανες 3 ώρες κάθε μέρα. Είχες κάνει σχολή την πρωινή ζώνη του ΑΝΤ1. Εξάλλου η εμπειρία σου από την τηλεόραση της ΕΡΤ με τους «Τρεις στον αέρα». ήταν το πλήρες πιστοποιητικό.
Τις πλάκες που κάναμε, εσύ από το κουτί και εγώ από το μικρόφωνο του ραδιοφώνου, δεν μπορώ να τις ξεχάσω. Με δούλευες για το ψαροντούφεκο και ότι πήγαινα και αγόραζα τα ψάρια και τα τρύπαγα με την τρίαινα, για να κάνω το σπουδαίο ψαρά. Σου απαντούσα από το δικό μου αέρα, ότι εσύ δεν μπορούσες ούτε μέχρι τη μέση να μπεις στη θάλασσα. Ότι μπάνιο δεν ήξερες. Και για παν ενδεχόμενο σου βάζανε μπρατσάκια και σωσίβιο στη μέση! Παιδικά καλαμπούρια, αλλά το γουστάραμε. Να πειράζει ο ένας τον άλλον έστω και με χαζομάρες. Μια εκτόνωση στην απαιτητική και με δύσκολες καταστάσεις, δουλειά μας.
Και ξέρεις κάτι βρε παλιόφιλε; Σεβόταν ο ένας τον άλλον. Ποτέ δεν ανταλλάξαμε πικρή κουβέντα μεταξύ μας. Πρωτοφανές στον επαγγελματικό μας χώρο.
Και ξέρεις κάτι ακόμα; Εσύ ο ίδιος αποφάσισες να φύγεις από την καρέκλα της πρωινής τηλεόρασης, ακριβώς την εποχή που ακόμα μεσουρανούσες. Δείχνει το χαρακτήρα που είχες, πάντοτε να επιλέγεις τις κινήσεις σου. Ξεροκέφαλος είναι αλήθεια. Δεν άκουγες τους άλλους. Αλλά τελικά έβγαινες σωστός. Ήταν η εμπειρία σου και πάνω απ’ όλα γνώριζες πολύ καλά τον εαυτό σου.
Θα σου πω και κάτι πολύ σημαντικό. Ο κόσμος δεν σε έβλεπε, δεν σε θαύμαζε, δεν σε μάθανε και πόσο μάλλον από τα social και την προσωπική σου ζωή. Πολύ σωστά την κρατούσες αθέατη. Ο κόσμος σε παραδέχτηκε, σε θαύμαζε και σε χειροκροτούσε μόνο από την τηλεόραση. Ήσουν ένας μοναχικός, αλλά ξέγνοιαστος καβαλάρης μέσα στο οικογενειακό σου περιβάλλον, Αλλά ένα κοπάδι ολόκληρο καλπάζοντας από την τηλεοπτική συχνότητα του ΑΝΤ1.
Ίσως και να έγραψα πολλά τώρα. Σε βλέπω να χαμογελάς έτσι όπως σε γνώρισα. Κάτω από τα μουστάκια σου. Πάντως εκεί ψηλά που βρίσκεσαι, σίγουρα θα πέσεις επάνω στο Μίνω Κυριακού. Σας έχω ικανούς να στήσετε κι εκεί κάποια εκπομπή. Την άξιζες αυτήν την τεράστια καριέρα που έκανες εδώ. Γιατί να μη γίνει και παραδεισένια;
Σου δίνω μια νοερή μεγάλη αγκαλιά φίλε μου. Και σε αποχαιρετώ με όλη μου την αγάπη. Τα πάμπολλα ειλικρινή συλλυπητήρια μου στην οικογένεια σου. Γειά σου Γιωργάρα μου…
