Η απόκτηση νέων υποβρυχίων αναμένεται να αποτελέσει το επόμενο μεγάλο «project» ενίσχυσης του Πολεμικού Ναυτικού την επόμενη δεκαετία – και, αν και πρόκειται για μια διαδικασία που έχει ακόμα μπροστά της πολύ δρόμο, το «τοπίο» εμφανίζεται να διαμορφώνεται ήδη όσον αφορά στα «φαβορί» και τα «αουτσάιντερ».
Το ΠΝ αναμένεται να αποκτήσει 4 νέα υποβρύχια (έχει αναφερθεί ότι η επιδίωξη ήταν από 4 έως 6, ωστόσο ως πιο ρεαλιστική προοπτική εμφανίζεται αυτή των 4 μονάδων) μέσα στα επόμενα χρόνια (αν και, όπως έχει αναφερθεί και σε προηγούμενο σχετικό ρεπορτάζ της HuffPost Greece, τα πράγματα είναι ακόμα σε πολύ πρώιμο στάδιο, οπότε δεν υφίσταται ακόμα σχετική βαθμολόγηση/ κριτήρια).
Ως πρόταση- «φαβορί» αυτή τη στιγμή (με βάση πάντα τα παρόντα δεδομένα) εμφανίζεται το Type 212CD: Η «γερμανονορβηγική» πρόταση (ναυπηγείται από την TKMS για το γερμανικό και το νορβηγικό ναυτικό) αποτελεί μια νέα έκδοση του Type 212 και στρατιωτικές πηγές την υποδείκνυαν ως κορυφαίο σκάφος για τα ελληνικά δεδομένα και την εμπειρία του ΠΝ με τα γερμανικής προέλευσης υποβρύχια. Θεωρούνται εξαιρετικά «αθόρυβα» σκάφη, χάρη σε έναν συνδυασμό νέων τεχνολογιών και σχεδιασμού. Ως στοιχείο που αποδυναμώνει τη συγκεκριμένη υποψηφιότητα θεωρείται το ότι οι ελληνογερμανικές σχέσεις στον τομέα των εξοπλιστικών έχουν ατονήσει πολύ τα τελευταία χρόνια- χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν γίνεται προσπάθεια για να αλλάξει αυτό. Ως σημαντικό πλεονέκτημα, πέραν των προαναφερθέντων, θεωρείται το νορβηγικό στοιχείο της υποψηφιότητας, υπό τη μορφή του νέου πυραύλου NSM (Naval Strike Missile) της νορβηγικής Kongsberg Defence & Aerospace: Μια ενδεχόμενη επιλογή του σκάφους αυτού θα αναμενόταν να περιλαμβάνει στο «πακέτο» και τον NSM, κάτι που θα ερμηνευόταν ως μεγάλο πλεονέκτημα για το ΠΝ.
Το «αντίπαλον δέος» έρχεται από τη Γαλλία: Με δεδομένη τη μεγάλη ενίσχυση των ελληνογαλλικών αμυντικών δεσμών και τα προγράμματα- ορόσημα των φρεγατών FDI και των μαχητικών Rafale, η πρόταση της Naval Group για τα μελλοντικά υποβρύχια του ΠΝ δεν είναι πλέον το Scorpene, αλλά το Blacksword Barracuda– συμβατική έκδοση των πυρηνοκίνητων Barracuda (Suffren) του γαλλικού πολεμικού ναυτικού. Το συγκεκριμένο υποβρύχιο παρουσιάζεται ως μεταξύ των πιο αθόρυβων στον κόσμο, με δυνατότητα πολύ μακράς παραμονής σε κατάδυση, και σε υψηλές ταχύτητες, και μεταφοράς βαρέος οπλισμού. Αντίστοιχα με την προηγούμενη περίπτωση, ένα σημαντικό πλεονέκτημα ακούει στο όνομα SCALP: Η επανεκκίνηση της παραγωγής των συγκεκριμένων πυραύλων cruise είχε ανακοινωθεί το περασμένο καλοκαίρι, και ένα «πακέτο» που θα περιελάμβανε και τον SCALP θα έδινε απαντήσεις σε πολλά ερωτήματα όσον αφορά στην απόκτηση στρατηγικών όπλων από το Πολεμικό Ναυτικό- μια επιδίωξη που είχε αρχίσει με τους SCALP Naval (MdCN) και στην παρούσα φάση, με βάση της αναφορές του υπουργού Εθνικής Άμυνας Νίκου Δένδια, στρέφεται προς τον μελλοντικό πύραυλο του προγράμματος ELSA.
Στο «παιχνίδι» βρίσκεται και η Ιταλία, με το U-212 NFS EVO: Ο δρόμος για την ιταλική υποψηφιότητα είναι μακρύς, δεδομένων των δύο ισχυρών προαναφερθεισών υποψηφιοτήτων, ωστόσο υπενθυμίζεται πως η ελληνική και η ιταλική πλευρά διαπραγματεύονται ήδη για 2+2 μεταχειρισμένες φρεγάτες Bergamini (FREMM) και, γενικότερα μιλώντας, η ελληνική πλευρά επιθυμεί να φέρει «πιο κοντά» την ιταλική αμυντική βιομηχανία (και ειδικότερα τη Fincantieri). Από σουηδικής πλευράς υπάρχει το A26 (Blekinge) της Saab, που θεωρείται ένα από τα πιο σύγχρονα και προηγμένα συμβατικά υποβρύχια στον κόσμο. Θεωρείται ότι είναι μάλλον για μια επιλογή «αουτσάιντερ», καθώς δεν υφίσταται ο βαθμός οικειότητας που θα χαρακτήριζε τη γερμανική επιλογή (εντελώς νέο σκάφος), ούτε το πλεονέκτημα των ισχυρών αμυντικών δεσμών που χαρακτηρίζει τη γαλλική. Κλείνοντας, ως «μακρινή» μα σε κάθε περίπτωση ενδιαφέρουσα, αξιολογείται η νοτιοκορεατική προσέγγιση, με δύο σύγχρονες εκδόσεις του οικείου στο ΠΝ «σκαριού» του Type 214. Οι νοτιοκορεατικές προτάσεις αξιολογούνται ως ιδιαίτερα υψηλού επιπέδου, ωστόσο η Νότια Κορέα «κείται μακράν» σε επίπεδο διπλωματικών οφελών που συνοδεύουν τις προμήθειες αμυντικού υλικού, οπότε για να έχουν ρεαλιστικές πιθανότητες θα πρέπει να είναι εξαιρετικά ανταγωνιστικές – κάτι που δεν θα μπορούσε να αποκλειστεί, δεδομένου του νοτιοκορεατικού ενδιαφέροντος για δυναμική είσοδο στην ευρωπαϊκή αγορά.
