senaisthemata

Συχνά βρισκόμαστε σε κατάσταση ύπνωσης – μόνο μερικώς παρόντες στην εμπειρία της στιγμής.
Πώς να ορίζεις εσύ τη ζωή σου και να μη σε ορίζουν οι καταστάσεις.
Το βασικότερο βήμα που έχουμε να κάνουμε είναι να μάθουμε να εμπιστευόμαστε.
Η τέχνη είναι ένας τρόπος να συνδεθούμε με τον κόσμο.
Τρεις +1 απλές οδηγίες για να έχουμε καλή συναισθηματική υγεία εμείς και οι άνθρωποι γύρω μας
Το άγχος, η ντροπή, η ζήλια και η λύπη είναι έντονα εν μέσω πανδημίας.
Οι ιστορίες έχουν τεράστια δύναμη που δεν εξαντλείται στην επίδραση στη νευροφυσιολογία. Εν πρώτοις επηρεάζουν τις ορμόνες, αλλά στη συνέχεια επιδρούν άμεσα στα συναισθήματα και στη συμπεριφορά μας.
Και πόσες έχουμε για να δείξουμε την οργή μας.
H Huawei δείχνει ότι τα έξυπνα κινητά δεν είναι μόνο για λεκτική επικοινωνία. Ειδικότερα
H έκθεση απέσπασε το βραβείο κοινού στα Global Fine Art Awards 2017 σημειώνοντας ρεκόρ ψήφων στα 4 χρόνια ζωής του παγκόσμιου πολιτιστικού θεσμού
Τα πράγματα δεν είναι τόσο άσχημα όσο νομίζουμε τελικά
Το άγγιγμα έχει πρωταρχική σημασία για τους ανθρώπους από την ώρα που γεννιούνται. Σε πολλά πρόωρα βρέφη εφαρμόζεται η μέθοδος του καγκουρό όπου μητέρα και βρέφος έχουν επαφή δέρμα με δέρμα για την αποτελεσματικότερη διαχείριση της πρόωρης γέννας. Εξάλλου η πιο ανεπτυγμένη αίσθηση των μωρών είναι η αφή και οι έρευνες έχουν δείξει πολλές φορές τις βλαβερές συνέπειες στον ψυχισμό των ορφανών παιδιών που έχουν στερηθεί το πολύτιμο γονεϊκό άγγιγμα.
Οι συναισθηματικά έξυπνοι άνθρωποι ξέρουν πόσο σημαντικό είναι να επιζήσουν για να πολεμήσουν και την επόμενη μέρα. Σε μια σύγκρουση, τα ανεξέλεγκτα συναισθήματα σε κάνουν να γίνεσαι να αποφασιστικός και σε βάζουν σε μια μάχη που μπορεί να σε αφήσει σοβαρά «τραυματισμένο». Όταν ανταποκρίνεσαι στα συναισθήματά σου, μπορείς να διαλέγεις τις μάχες σου πιο προσεκτικά και να υπερασπίζεσαι τον εαυτό σου την κατάλληλη στιγμή.
Συνήθως, όταν πάει κάτι στραβά, αυτό συμβαίνει γιατί αγνοήθηκαν οι ενδείξεις και φανήκαμε απροετοίμαστοι και ανεπαρκείς, και όχι γιατί ήταν καταστροφικό το γεγονός καθεαυτό. Π.χ. αν ένα κτίριο (κατάστημα το οποίο κάθε μέρα επισκέπτονται εκατοντάδες άτομα) δεν συντηρείται σωστά και τα παράπονα από όσους εισέρχονται σε αυτό αντιμετωπίζονται με αδιαφορία είναι σίγουρο ότι κάποια στιγμή θα συμβεί και ατύχημα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τη φήμη της επιχείρησης.
Καταστροφική κριτική/επίκριση: Το βασικό «κλειδί» είναι να μην πάρω αυτή την κριτική προσωπικά. Αυτά που μου λέει ο άλλος άνθρωπος στην προκειμένη περίπτωση πηγάζουν από δικές του ανασφάλειες και αμφιβολίες, από δικούς του φόβους και ανησυχίες. Πολύ πιθανά χρειάζεται εκείνος/η να καλύψει δικές του/της ανάγκες για προσοχή, για επιβεβαίωση, για αγάπη, για δύναμη, και στην πραγματικότητα είναι πολύ πιο ανασφαλής από μένα, και απλά εκφράζει το δικό του πρόβλημα. Δεν έχω λοιπόν κανένα λόγο να πάρω την κριτική αυτή προσωπικά.
Ο άνθρωπος χρειάζεται να μπορεί να αποδέχεται και να αγαπάει τον εαυτό του, να συνυπάρχει και να συμπορεύεται με την ύπαρξή του και όλο αυτό χτίζεται στην παιδική ηλικία, με τους γονείς να βάζουν τα θεμέλια. Κάθε βήμα που κάνουμε στην ζωή μας οδηγεί στην επίγνωση και δημιουργεί συνειδητοποιήσεις. Οι ταμπέλες στην παιδική ηλικία, εμποδίζουν το παιδί να έρθει σε επαφή με την πραγματική εξέλιξη της ιδιοσυγκρασίας του. Η ιδιοσυγκρασία του ανθρώπου είναι ένα πάντρεμα ανάμεσα στο ψυχικό του DNA και στον τρόπο που μεγαλώνει. Με την σειρά του ο τρόπος που μεγαλώνει, ορίζεται από την πιο βασική σχέση της ζωής τους, τη σχέση με τους γονείς του.
Mετά την γέννησή του, ο νεογέννητος άνθρωπος ζητά την ίδια αίσθηση, την αίσθηση της Σύνδεσης και η μορφή της μητέρας αποτελεί τον πρώτο οδηγό αναγνώρισης του περιβάλλοντός του. Το περιβάλλον του είναι η απεριόριστη αγκαλιά της και η άμεση ανταπόκριση της στις ψυχοσωματικές του ανάγκες, δημιουργούν την πρώτη αίσθηση της Προστασίας, Ασφάλειας και Εμπιστοσύνης. H μορφή της μητέρας, είναι το περιβάλλον που αγκαλιάζει την ύπαρξη του μικρού ανθρώπου και δίνει το έναυσμα για την εγκαθίδρυση της αίσθησης και την δημιουργία συναισθημάτων που γεννιούνται.
Είναι συναρπαστικό να συνομιλείς με τον Νίκο Καλτσά. Διακεκριμένος αρχαιολόγος και επίτιμος διευθυντής του Εθνικού Αρχαιολογικού
Πολλά μεγάλα best seller έχουν γραφεί για την επιστήμη της ευτυχίας και για το πώς να ζήσεις μια ζωή γεμάτη χαρά. Και στη θεωρία έχουν δίκιο. Ο κόσμος τα διαβάζει και νιώθει ελπίδα και η κοινωνία μας στηρίζει αυτό το «κίνημα» ευτυχίας. Αλλά το πρόβλημα με αυτό είναι πως, πρώτα από όλα, δεν θες στην πραγματικότητα να είσαι χαρούμενος συνέχεια. Επιπλέον το να θες να είσαι συνέχεια χαρούμενος είναι σίγουρη συνταγή αποτυχίας που σε σπρώχνει στη δυστυχία, το αντίθετο δηλαδή απ' ότι θες να πετύχεις.
Αντίθετα, αν μεγαλώσουμε σε ένα συναισθηματικά στείρο περιβάλλον ή σε περιβάλλον απόρριψης, επιβολής και υποτίμησης και μεταμορφώνουμε κάθε μέρα τη συνεργατικότητα μας και ψυχοδυναμική μας σε αλλοίωση, που ορίζει να παρεμβαίνουμε με βία σε αυτό που γινόμαστε για να προστατευθούμε από την ψυχική βία των γονιών μας, τότε μεγαλώνουμε, εξελισσόμαστε και δημιουργούμε «μάσκες» που από ένα σημείο και μετά όχι απλά δεν μας προστατεύουν αλλά μας αφαιρούν το πιο φυσιολογικό: την ανάγκη, επιθυμία και όρεξη να ζούμε.