Στο ΠΑΣΟΚ, όπως πολύ εύστοχα παρατήρησε μία συνάδελφός μου με μακρά εμπειρία στα τεκταινόμενα υπό τον πράσινο ήλιο, είναι τρομερά ασυνήθιστο αυτό που συνέβη το πρωινό της Παρασκευής 13 Μαρτίου.
Αξημέρωτα, άρχισαν να τηλεφωνούν όλοι (και όλες) σε όλους, προσπαθώντας να αποκωδικοποιήσουν την απόφαση του Νίκου Ανδρουλάκη να διαγράψει με συνοπτικές διαδικασίες τον Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλο, ο οποίος λίγη ώρα αργότερα ανακοίνωσε ότι παραδίδει και τη βουλευτική του έδρα στο κόμμα, επειδή «οι βουλευτές υπηρετούν τον λαό και την παράταξη με την οποία εξελέγησαν».
Ο Κωνσταντινόπουλος είχε από καιρό τραβήξει ένα δρόμο σε μεγάλη απόσταση από εκείνον που χαράσσει ο Ανδρουλάκης και η ηγετική ομάδα του.
Δεν λέω «η ηγετική ομάδα του ΠΑΣΟΚ», γιατί μάλλον δεν υφίσταται κάτι τέτοιο.
Υπάρχουν ηγετικά στελέχη, υπάρχουν κορυφαία και ιστορικά στελέχη, αλλά «ομάδα» δεν το λες.
Βρίσκονται άλλοτε συχνότερα – άλλοτε πιο αραιά, όμως συμφωνούν σπανιότερα από όσο διαφωνούν.
Το αφήγημα της ηγεσίας του κόμματος αναφέρει ότι όσοι κατά καιρούς εκφράζουν επίμονα και δημόσια διαφωνίες, στην πραγματικότητα υπονομεύουν το ΠΑΣΟΚ.
Δεν είμαι βέβαιος ότι είναι τόσο απλό. Και εξηγούμαι: διαβάζοντας σημεία από τις απαντήσεις που δίνει σήμερα ο εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ Κώστας Τσουκαλάς (Αθήνα 9,84), στάθηκα στο σχόλιο που κάνει – όχι για τον Κωνσταντινόπουλο – αλλά για τον Παύλο Γερουλάνο.
Ο Γερουλάνος ακούγεται στα δικά μου αυτιά ως η πιο συγκρατημένη και ενωτική φωνή μεταξύ των πρωτοκλασάτων στελεχών, που διεκδίκησαν τον ρόλο του αρχηγού απέναντι στον Ανδρουλάκη. Ναι, είναι αυτός που μίλησε πρώτος για την «κολλημένη βελόνα του ΠΑΣΟΚ», όμως δεν έχει στραφεί ποτέ προσωπικά εναντίον του προέδρου και μιλάει σχεδόν πάντοτε για το τι πρέπει να κάνουν τα στελέχη και το κόμμα καλύτερα.
Βάζει ένα θετικό πρόσημο, δηλαδή, στην κριτική ή στις προτάσεις του. Δεν μένει στο «στραβά αρμενίζουμε».
Ο Τσουκαλάς επικαλέστηκε το παράδειγμα του Γερουλάνου σε αντίστιξη με τη στάση του Κωνσταντινόπουλου.
Λέει για τον Κωνσταντινόπουλο: «Συστηματικά, δεν στήριζε τις επίσημες επιλογές του κόμματος. Το γεγονός ότι δεν βρήκε να αρθρώσει ούτε λέξη για την πρωτοβουλία του ΠΑΣΟΚ στο ευρωκοινοβούλιο για το κράτος δικαίου και τις υποκλοπές, αλλά και τη μάχη για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, δείχνουν ότι στην ουσία υιοθετεί πλήρως το αφήγημα της Νέας Δημοκρατίας».
Και λέει για τον Γερουλάνο: «Ο κύριος Γερουλάνος ουδέποτε εκθείασε τον κ Μητσοτάκη λέγοντας ότι είναι άχαστος, ούτε ασπάστηκε ουσιαστικά τη γραμμή της ΝΔ σε σχέση με τους Ευρωπαίους Σοσιαλιστές».
Διαβάζω σε αυτές τις δηλώσεις πολλά δεν, ουδέποτε, ούτε… Και σκέφτομαι φωναχτά: Στο ΠΑΣΟΚ του Ανδρουλάκη, στην καλύτερη περίπτωση μπορεί κάποιος να μην θεωρείται κακός.
Αν δεν κάνει κάτι που δεν άρέσει στην ηγεσία. Κουβέντα με θετικό πρόσημο, όμως, δεν βλέπω ούτε για δείγμα από τον αρχηγό ή την ομάδα του για τους υπόλοιπους.
Κατά τα άλλα, στόχος παραμένει η διεύρυνση. Αλλά διεύρυνση μόνο με όρους και κανόνες, χωρίς ανοιχτά αυτιά και ανοιχτά μυαλά, μου φαίνεται κομματάκι δύσκολο.
