Το φάιναλ φορ της EuroLeague επιστρέφει στην Αθήνα και το ΟΑΚΑ γίνεται για ένα τριήμερο το κέντρο του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Ο Ολυμπιακός απέναντι στη Φενέρμπαχτσε κουβαλά όχι μόνο τις φιλοδοξίες του, αλλά και την προσδοκία μιας ελληνικής παρουσίας στον τελικό. Και αυτή είναι μια στιγμή που ξεπερνά τα στενά όρια της οπαδικής ταυτότητας.
Το φάιναλ φορ της EuroLeague στην Αθήνα δεν είναι απλώς ένα ακόμη αθλητικό γεγονός. Είναι μια μεγάλη γιορτή του μπάσκετ, μια ευρωπαϊκή σκηνή στημένη σε ένα από τα πιο εμβληματικά γήπεδα της χώρας, το ΟΑΚΑ, εκεί όπου για τρεις ημέρες η Ελλάδα βρίσκεται ξανά στο επίκεντρο του μπασκετικού χάρτη.
Ο Παναθηναϊκός θα ήθελε πολύ να είναι εκεί. Το ήθελε ο κόσμος του, το ήθελε ο οργανισμός, το ήθελε προφανώς και ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος, που είχε χτίσει μια ομάδα με μεγάλα αστέρια και μεγάλες φιλοδοξίες. Η Βαλένθια, όμως, του χάλασε το όνειρο, παίρνοντας την πρόκριση και αφήνοντας έξω τον γηπεδούχο Παναθηναϊκό από τη μεγάλη γιορτή της Αθήνας.
Το όνειρο, ωστόσο, παραμένει ζωντανό για την Ελλάδα μέσω του Ολυμπιακού. Της ομάδας του Πειραιά, των Αγγελόπουλων, του Γιώργου Μπαρτζώκα, μιας ομάδας που τα τελευταία χρόνια έχει χτίσει χαρακτήρα, συνέπεια, ταυτότητα και ευρωπαϊκή αξιοπιστία. Απέναντι στη Φενέρμπαχτσε, ο Ολυμπιακός έχει μπροστά του μια μεγάλη πρόκληση: να περάσει στον τελικό και να διεκδικήσει ξανά την κορυφή της Ευρώπης.
Είναι λογικό οι φίλοι των ομάδων να ζουν διαφορετικά αυτές τις στιγμές. Άλλοι χαίρονται, άλλοι στενοχωριούνται, άλλοι παρακολουθούν πιο αποστασιοποιημένα. Όμως εδώ υπάρχει και κάτι μεγαλύτερο από την οπαδική ταυτότητα. Υπάρχει μια ελληνική ομάδα, από τον Πειραιά, που εκπροσωπεί το ελληνικό μπάσκετ σε μια κορυφαία ευρωπαϊκή διοργάνωση.
Και, ανεξάρτητα από το ποια ομάδα υποστηρίζει ο καθένας, είναι λογικό, εκτός ίσως από τους λίγους που παραμένουν εγκλωβισμένοι σε στενά οπαδικά πάθη, να θέλουμε να δούμε τον Ολυμπιακό να διακρίνεται. Να περάσει τη Φενέρμπαχτσε. Να φτάσει στον τελικό. Να διεκδικήσει τον τίτλο απέναντι σε όποιον αντίπαλο βρει μπροστά του.
Αυτή η ευχή, όμως, πρέπει να συνοδεύεται και από μια άλλη, εξίσου σημαντική: να σταθούν οι κερκίδες στο ύψος της περίστασης. Να μη γεμίσει το γήπεδο με χυδαία συνθήματα. Να μη στοχοποιηθούν πρόεδροι, παίκτες, οικογένειες, μάνες, πρόσωπα και προσωπικότητες άλλων ομάδων. Να μη χαλάσει η εικόνα μιας μεγάλης μπασκετικής γιορτής από εκείνη τη γνωστή, κουραστική και βαθιά άδικη οπαδική βία των λέξεων, που πολλές φορές περνά ως «παράδοση» ενώ στην πραγματικότητα μικραίνει το ίδιο το άθλημα.
Εδώ υπάρχει ευθύνη και των συλλόγων. Όχι μόνο τυπική, αλλά ουσιαστική. Οι ομάδες πρέπει να στέλνουν καθαρό μήνυμα στους φιλάθλους τους: στηρίζουμε δυνατά, τραγουδάμε, χειροκροτούμε, δημιουργούμε ατμόσφαιρα, αλλά δεν εξευτελίζουμε ανθρώπους. Δεν βρίζουμε οικογένειες. Δεν μετατρέπουμε το πάθος σε προσβολή.
Το μπάσκετ αξίζει κάτι καλύτερο. Και η Ελλάδα, που αυτό το τριήμερο φιλοξενεί την κορυφαία ευρωπαϊκή διοργάνωση, αξίζει να δείξει και την καλύτερη πλευρά της.
Ας χαρούμε, λοιπόν, το μπάσκετ την Παρασκευή και την Κυριακή. Ας χαρούμε και όλα όσα θα γίνουν γύρω από αυτή τη μεγάλη διοργάνωση. Ας δούμε παιδιά, οικογένειες, φιλάθλους από διαφορετικές χώρες, ανθρώπους που αγαπούν το άθλημα, να ζουν μια εμπειρία που δεν περιορίζεται στο αποτέλεσμα ενός αγώνα.
Το «ευ αγωνίζεσθαι» δεν είναι διακοσμητική αρχαία ελληνική φράση. Είναι θεμελιώδης έννοια του δίκαιου και τίμιου παιχνιδιού. Είναι αυτό που διεθνώς ονομάζεται fair play. Μια ηθική στάση που υπερβαίνει το σκορ, τη νίκη, την ήττα, την οπαδική ένταση. Είναι η ευγενής άμιλλα, ο σεβασμός στον αντίπαλο, η αναγνώριση της προσπάθειας.
Φυσικά και θα στηρίξουμε δυνατά τον Ολυμπιακό. Φυσικά και θα θέλουμε να δούμε μια ελληνική ομάδα στον τελικό. Φυσικά και το πάθος έχει θέση στο γήπεδο. Χωρίς πάθος, άλλωστε, ο αθλητισμός χάνει μεγάλο μέρος από τη μαγεία του. Αλλά υπάρχει πάθος που απογειώνει και πάθος που δηλητηριάζει. Το ζητούμενο είναι να κρατήσουμε το πρώτο και να απομονώσουμε το δεύτερο.
Η Αθήνα έχει την ευκαιρία να ζήσει ένα μεγάλο μπασκετικό τριήμερο. Ο Ολυμπιακός έχει την ευκαιρία να γράψει άλλη μία σπουδαία σελίδα στην ευρωπαϊκή του διαδρομή. Και οι φίλαθλοι έχουν την ευκαιρία να αποδείξουν ότι μια κερκίδα μπορεί να είναι δυνατή, εκρηκτική, γεμάτη παλμό, χωρίς να γίνεται χυδαία. Ας χαρούμε, λοιπόν, αυτή την κορυφαία ευρωπαϊκή γιορτή του μπάσκετ. Και ας κερδίσει ο καλύτερος. Μακάρι, αυτή τη φορά, να κερδίσει και το ίδιο το παιχνίδι.
