Το «FERTO» στην πρώτη ακρόαση μοιάζει με ένα τραγούδι γεμάτο φιλοδοξία, luxury εικόνες και υπερβολή. “Χρυσό ρολόι, designer γυαλί, rally cars, yacht με stars”. Όμως πίσω από όλα αυτά, οι στίχοι κρύβουν κάτι πολύ πιο ανθρώπινο: την ανάγκη ενός ανθρώπου να ξεφύγει από όσα στερήθηκε και να αποδείξει πρώτα στον εαυτό του ότι μπορεί να τα καταφέρει.
Ο Akyla δεν τραγουδά απλώς για χρήματα ή δόξα. Τραγουδά για το κενό που αφήνουν οι δυσκολίες όταν μεγαλώνεις με στερήσεις. Αυτό φαίνεται ξεκάθαρα στο πιο δυνατό σημείο του τραγουδιού:
«Κοίτα μαμά, όσα στερηθήκαμε παλιά
Νιώθω πως θα καταφέρω
Να προσφέρω
Μη μας λείψει κάτι ξανά»
Και εκεί αλλάζει όλο το νόημα του “φέρτο”. Δεν είναι απληστία. Είναι πείνα για ζωή. Είναι η ανάγκη να μην ξαναζήσεις όσα σε πλήγωσαν. Να μπορείς μια μέρα να κοιτάξεις τους ανθρώπους σου και να πεις “τώρα μπορώ να σας δώσω όσα μας έλειψαν”.
Το τραγούδι έχει μια ωμή αυτοπεποίθηση. «Πρέπει να παίξω, δεν θα πάω πάσο», λέει ο Akyla. Και αυτή η φράση ίσως συνοψίζει όλη τη φιλοσοφία του κομματιού. Γιατί στη ζωή υπάρχουν στιγμές που είτε συνεχίζεις είτε χάνεσαι μέσα στην αμφιβολία. Δεν υπάρχει ουδέτερη διαδρομή.
Το «FERTO» μιλά για φιλοδοξία χωρίς φίλτρα. Για ανθρώπους που κουράστηκαν να περιμένουν “την κατάλληλη στιγμή” και αποφάσισαν να κυνηγήσουν όσα θέλουν χωρίς ενοχές. Και αυτό είναι που το κάνει να συνδέεται τόσο έντονα με τη νέα γενιά. Γιατί πίσω από τα πολυτελή στοιχεία και το «Eurovision energy», υπάρχει μια βαθιά ανάγκη επιβίωσης και αναγνώρισης.
Ο Akyla παρουσιάζει έναν χαρακτήρα που θέλει τα πάντα όχι επειδή του περίσσεψαν, αλλά επειδή κάποτε του έλειψαν. Και αυτή είναι η διαφορά. Το “φέρτο” γίνεται σχεδόν σύνθημα. Σαν να λέει στη ζωή: “δεν θα αρκεστώ πια στα λίγα”.
Ίσως τελικά αυτό να είναι και το πιο δυνατό στοιχείο του τραγουδιού. Ότι πίσω από τον έντονο ρυθμό και την «extravagant» αισθητική, υπάρχει μια πολύ αληθινή ιστορία. Η ιστορία κάποιου που κουβαλά δυσκολίες, αλλά αρνείται να μείνει σε αυτές.
Κι έτσι, το «FERTO» δεν γίνεται απλώς ένα «πιασάρικο» τραγούδι. Γίνεται τρόπος σκέψης. Μια υπενθύμιση ότι, ακόμα κι όταν όλα είναι εναντίον σου, συνεχίζεις να ζητάς περισσότερα από τη ζωή γιατί ξέρεις πόσο δύσκολο ήταν κάποτε να έχεις ακόμα και τα βασικά.
