Γράφει ο Τέρενς Κουίκ
Υπάρχει εκείνο το παλιό τραγούδι με το δίλημμα « Από την Κική και την Κοκό ποια να διαλέξω;». Μόνο που, το 2026, το ερώτημα παίζει σε πολύ πιο σκληρό γήπεδο. Στο Καράκας, με τον Ντόναλντ Τραμπ να κοιτάζει προς δύο αντίθετες κατευθύνσεις. Τη βραβευμένη με Νόμπελ αντιπολιτευόμενη Μαρία Κορίνα Ματσάδο που ζητά άμεσα ελεύθερες εκλογές και την «μεταβατική» πρόεδρο Ντέλσι Ροντρίγκες, την οποία ο ίδιος φέρεται να προτιμά ως συνομιλητή για… σταθερότητα.
Μετά την αμερικανική επιχείρηση που κατέληξε στη σύλληψη του Νικολάς Μαδούρο και τη μεταφορά του στις ΗΠΑ για να αντιμετωπίσει κατηγορίες, η Βενεζουέλα μπήκε σε ένα μεταίχμιο: θεσμοί, στρατός, κόμματα και δρόμος δοκιμάζουν τα όριά τους.
Και μέσα σε λίγες ώρες, η Ντέλσι Ροντρίγκες, μέχρι πρότινος αντιπρόεδρος και υπουργός Πετρελαίου, ορκίστηκε «μεταβατική» πρόεδρος.
Η «Κική»: Η Ματσάδο που ζητά εκλογές… χθες
Η Μαρία Κορίνα Ματσάδο, Νόμπελ Ειρήνης 2025, εμφανίστηκε ξανά δημόσια με καθαρό μήνυμα. Επιστροφή στη Βενεζουέλα και εκλογές, υποστηρίζοντας ότι σε «ελεύθερη και δίκαιη» διαδικασία η αντιπολίτευση θα σαρώσει.
Το πρόβλημα; Η ίδια παραδέχεται ότι δεν έχει μιλήσει με τον Τραμπ εδώ και μήνες και όσο κι αν τον επαινεί δημοσίως, ο Λευκός Οίκος δεν δείχνει να «κουμπώνει» πολιτικά πάνω της.
Η «Κοκό»: Η Ροντρίγκες ως «λύση σταθερότητας» (και όχι ως έρωτας)
Ο Τραμπ μοιάζει να σκέφτεται τη Βενεζουέλα σαν project «τάξης πρώτα, κάλπες μετά». Σε συνέντευξη στο NBC είπε ευθέως ότι δεν μπορούν να γίνουν εκλογές τώρα, γιατί «πρέπει να φτιαχτεί η χώρα» και «δεν υπάρχει τρόπος να ψηφίσουν οι άνθρωποι».
Αυτό πρακτικά ευνοεί μια διαχείριση μέσω του υπάρχοντος μηχανισμού εξουσίας ή κομματιών του. Δηλαδή μέσω προσώπων όπως η Ροντρίγκες, ακόμη κι αν αυτό εξοργίζει την αντιπολίτευση και «παγώνει» το αφήγημα της άμεσης δημοκρατικής μετάβασης.
Τι θέλει πραγματικά ο Τραμπ: πετρέλαιο, «τάξη» και γρήγορα αποτελέσματα
Η Βενεζουέλα δεν είναι απλώς γεωπολιτικό τρόπαιο. Είναι, κυριολεκτικά, η χώρα με τα μεγαλύτερα αποδεδειγμένα αποθέματα πετρελαίου στον κόσμο (περίπου 303 δισ. βαρέλια, σύμφωνα με την EIA). Μόνο που η παραγωγή έχει καταρρεύσει σε σχέση με προηγούμενες δεκαετίες και κινείται γύρω στο ~1,1 εκατ. βαρέλια/ημέρα, με υποδομές γερασμένες, επενδύσεις δύσκολες και πολιτικό ρίσκο στα κόκκινα.
Και εδώ μπαίνει ο «πραγματιστής Τραμπ». Έχει ήδη αφήσει να εννοηθεί ότι οι ΗΠΑ μπορεί να στηρίξουν οικονομικά την επαναφορά ενεργειακών υποδομών μέσω εταιρειών.
Τι θα κάνει τώρα ανάμεσα στις δύο γυναίκες;
Αν το κάνουμε τραγούδι, ο Τραμπ δεν θα πει ρεφρέν «διαλέγω μία». Πιο πιθανό είναι να πάει με… διπλό σχήμα:
Ροντρίγκες για “δουλειά”: συνομιλητής του «εδώ και τώρα», για να μη διαλυθεί ο κρατικός μηχανισμός και να τρέξουν τα στοιχειώδη (ασφάλεια, πετρέλαιο, έλεγχος δρόμων).
Ματσάδο για “βιτρίνα”: χρήσιμη ως σύμβολο δημοκρατικής νομιμοποίησης προς τα έξω, αλλά όχι ως το πρόσωπο που θα κρατά το τιμόνι άμεσα.
Εκλογές σε “μετά” χρόνο: όχι επειδή «δεν τις θέλει ποτέ», αλλά επειδή θέλει πρώτα μετρήσιμα αποτελέσματα και έλεγχο του παιχνιδιού.
Η επικίνδυνη υποσημείωση: διεθνές δίκαιο και διεθνής κατακραυγή
Το πρόβλημα για τον Τραμπ είναι ότι η επιχείρηση που έφερε τον Μαδούρο στη Νέα Υόρκη έχει ήδη πυροδοτήσει σοβαρή συζήτηση περί νομιμότητας και διεθνούς δικαίου, με τον ΟΗΕ (και όχι μόνο) να προειδοποιεί για επικίνδυνο προηγούμενο.
Και κάπου εδώ, το «Κική ή Κοκό» γίνεται κρατικό δόγμα: Η μία ζητά κάλπες τώρα, η άλλη προσφέρει «μηχανισμό» σήμερα. Και ο Τραμπ, όπως φαίνεται, διαλέγει αυτό που του δίνει άμεσο έλεγχο, αφήνοντας τη δημοκρατική κορδέλα για τη δεύτερη πράξη.
