Μετά την καταστροφή στη Γάζα και τη γενικευμένη ένταση στην περιοχή, το Ισραήλ μεταφέρει πλέον το επίκεντρο των επιχειρήσεων στον Λίβανο, όπου από τις 2 Μαρτίου μέχρι και σήμερα έχουν χαθεί 2.020 ανθρώπινες ζωές, με τον αριθμό των νεκρών να αυξάνεται ραγδαία και την κρίση να βαθαίνει.
Ο ισραηλινός στρατός κατεδάφισε ολόκληρα χωριά στο πλαίσιο της εισβολής του στον νότιο Λίβανο, παγιδεύοντας σπίτια με εκρηκτικά και ισοπεδώνοντάς τα με μαζικές εκρήξεις, σύμφωνα με τον Guardian.
Οι κατεδαφίσεις ακολούθησαν μετά από «κάλεσμα» του υπουργού Άμυνας του Ισραήλ, Israel Katz, για την καταστροφή «όλων των σπιτιών» στα χωριά των συνόρων «σύμφωνα με το μοντέλο που χρησιμοποιήθηκε στη Ράφα και τη Μπέιτ Χανούν στη Γάζα», με στόχο την αποτροπή απειλών κατά των κοινοτήτων στο βόρειο Ισραήλ. Ο ισραηλινός στρατός κατέστρεψε το 90% των κατοικιών στη Ράφα, στη νότια Γάζα.
Η τακτική της μαζικής καταστροφής κατοικιών στη Γάζα, όπου το Ισραήλ έχει κατηγορηθεί για διάπραξη γενοκτονίας, έχει περιγραφεί από ακαδημαϊκούς ως «δομοκτονία», μια στρατηγική που χρησιμοποιείται για τη συστηματική καταστροφή και φθορά της αστικής κατοικίας ώστε ολόκληρες περιοχές να καθίστανται ακατοίκητες.
Ο ισραηλινός στρατός έχει δηλώσει ότι μέσω αυτών των κατεδαφίσεων στοχεύει υποδομές της Χεζμπολάχ, όπως σήραγγες και στρατιωτικές εγκαταστάσεις, τις οποίες –όπως υποστηρίζει– η οργάνωση έχει ενσωματώσει σε κατοικίες αμάχων.
Το Ισραήλ έχει δηλώσει ότι θα καταλάβει εκτεταμένες περιοχές του νότιου Λιβάνου, δημιουργώντας μια «ζώνη ασφαλείας» σε όλη την περιοχή έως τον ποταμό Litani, και ότι οι εκτοπισμένοι δεν θα επιτραπεί να επιστρέψουν στα σπίτια τους έως ότου διασφαλιστεί η ασφάλεια των πόλεων του βόρειου Ισραήλ, γεγονός που προκαλεί ανησυχίες για μακροχρόνιο εκτοπισμό.
Οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων προειδοποιούν ότι οι μαζικές εκρήξεις και κατεδαφίσεις στον νότιο Λίβανο μπορεί να συνιστούν παράνομη καταστροφή ή ακόμη και έγκλημα πολέμου, καθώς το διεθνές δίκαιο απαγορεύει τη στοχευμένη καταστροφή σπιτιών αμάχων, εκτός αν υπάρχει απολύτως αναγκαίος στρατιωτικός λόγος.
Επισημαίνουν ότι πιθανή στρατιωτική χρήση κάποιων κτιρίων δεν δικαιολογεί την ισοπέδωση ολόκληρων χωριών. Την ίδια ώρα, κάτοικοι περιγράφουν ότι οι εκρήξεις κατέστρεψαν όχι μόνο τα σπίτια τους, αλλά και το σύνολο της ζωής και των αναμνήσεών τους, αφήνοντάς τους σε βαθιά αίσθηση απώλειας και εκτοπισμού.
Τα χωριά στον νότιο Λίβανο, που έχουν γνωρίσει επανειλημμένες συγκρούσεις και εισβολές από τη δεκαετία του 1970, αποτελούν διαχρονικά τόπο εκτοπισμού για τους κατοίκους τους. Πολλές οικογένειες έχουν διασκορπιστεί σε χώρες της Αυστραλίας, της Αφρικής και της Ευρώπης, αναζητώντας σταθερότητα, αλλά διατηρούν ισχυρούς δεσμούς με τον τόπο καταγωγής.
Τα χωριά λειτουργούσαν ως σημείο αναφοράς, με τη διασπορά να επιστρέφει κάθε καλοκαίρι, ενισχύοντας τον πληθυσμό. Σήμερα, πολλοί μιλούν για απώλεια αυτού του δεσμού και για αίσθηση βαθιάς απογοήτευσης, καθώς, όπως λένε, μοιάζει σαν να διαγράφεται η ίδια τους η πατρίδα και μνήμη.
(Με πληροφορίες από Guardian)
