Η Ελβετία ανακοίνωσε την Τετάρτη ότι θα καταβάλει εφάπαξ ποσό 50.000 ελβετικών φράγκων (55.000 ευρώ) στους σοβαρά τραυματισμένους επιζώντες και τις οικογένειες των θυμάτων της πυρκαγιάς που ξέσπασε την Πρωτοχρονιά σε μπαρ του χιονοδρομικού κέντρου Κραν Mοντανά, με αποτέλεσμα 41 νεκρούς και πάνω από 100 τραυματίες.
Η λεγόμενη συνεισφορά αλληλεγγύης έχει ως στόχο να παρέχει άμεση οικονομική υποστήριξη στα θύματα και να λειτουργήσει ως ένδειξη συμπόνιας, δήλωσε το Ελβετικό Ομοσπονδιακό Συμβούλιο.
Κατ’ αρχήν, η πληρωμή θα πρέπει να ισχύει για κάθε άτομο που έχασε τη ζωή του, καθώς και για κάθε άτομο που νοσηλεύτηκε, ανέφερε το Ομοσπονδιακό Συμβούλιο σε δήλωσή του.
«Το Ομοσπονδιακό Συμβούλιο μοιράζεται με τα θύματα και τις οικογένειές τους την επιθυμία για αλήθεια και δικαιοσύνη», δήλωσε ο Ελβετός Πρόεδρος Γκι Παρμελέν σε συνέντευξη Τύπου. «Και εμείς θέλουμε να μάθουμε τι συνέβη, γιατί και πώς θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί».
Μάρτυρες και εισαγγελείς ανέφεραν ότι η πυρκαγιά φαίνεται να ξεκίνησε από τη χρήση σπινθηροβόλων κεριών που άναψαν την ηχομόνωση αφρού στην οροφή του υπογείου του μπαρ.
Οι ελβετικές αρχές ανέφεραν ότι 115 άτομα τραυματίστηκαν στην πυρκαγιά. Οι περισσότεροι από τους νεκρούς ήταν έφηβοι και πολλά από τα θύματα ήταν αλλοδαποί, μεταξύ των οποίων αρκετοί από τη Γαλλία και την Ιταλία.
Το Ομοσπονδιακό Συμβούλιο δήλωσε ότι θα συγκαλέσει επίσης μια στρογγυλή τράπεζα για να βοηθήσει τα θύματα, τις ασφαλιστικές εταιρείες και τις αρχές να καταλήξουν σε εξωδικαστικούς διακανονισμούς, αποφεύγοντας ενδεχομένως μακροχρόνιες νομικές διαμάχες. Στόχος του είναι να συνεισφέρει έως και 20 εκατομμύρια φράγκα σε τέτοιους διακανονισμούς.
Το Ομοσπονδιακό Συμβούλιο δήλωσε ότι ελπίζει το κοινοβούλιο να επιταχύνει γρήγορα τη νομοθεσία.
Η κυβέρνηση σκοπεύει επίσης να διαθέσει 8,5 εκατομμύρια φράγκα για να βοηθήσει τα πληγείσα καντόνια να καλύψουν τα έκτακτα έξοδα.
Η κυβέρνηση δήλωσε ότι έλαβε τα μέτρα αυτά μετά από ανάλυση της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Δικαιοσύνης, η οποία εντόπισε κενά στα υπάρχοντα συστήματα υποστήριξης, τα οποία έχουν σχεδιαστεί κυρίως για μεμονωμένες περιπτώσεις και αντιμετωπίζουν δυσκολίες σε περίπτωση καταστροφών μεγάλης κλίμακας.
