Την έντονη αντίδραση της Τεχεράνης εξακολουθούν να προκαλούν οι ιστορικές αναφορές του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών, Μάρκο Ρούμπιο, στους Ελληνοπερσικούς πολέμους, κατά τη διάρκεια της ομιλίας του στην Πνύκα.
Ο εκπρόσωπος του ιρανικού υπουργείου Εξωτερικών, Εσμαΐλ Μπαγκαέι, χαρακτήρισε την ομιλία του επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας ως «μέρος του γνωσιακού πολέμου της Αμερικής εναντίον του Ιράν», κατηγορώντας την Ουάσιγκτον ότι παρουσιάζει μια διαστρεβλωμένη εικόνα της ιστορίας για να δικαιολογήσει την πολιτική της.
«Προσβολή για τον ελληνικό πολιτισμό»
Σύμφωνα με τον Μπαγκαέι, η χρήση ιστορικών γεγονότων με τρόπο που εξυπηρετεί πολιτικές σκοπιμότητες είναι επικίνδυνη και συνιστά προσβολή τόσο για τον ελληνικό πολιτισμό όσο και για την κουλτούρα.
Ο Ιρανός εκπρόσωπος υποστήριξε ότι οι αναφορές του Ρούμπιο αναδεικνύουν, έστω και ακούσια, τη μακραίωνη ιστορία του Ιράν και τη συμβολή του στη διατήρηση και τη μετάδοση της ελληνικής σκέψης.
«Ο κ. Ρούμπιο έχει ακούσια αναγνωρίσει σημαντικές πραγματικότητες, συμπεριλαμβανομένου του γεγονότος ότι το Ιράν έχει αντέξει για χιλιετίες», δήλωσε χαρακτηριστικά.
Στη συνέχεια, αναφέρθηκε στον ρόλο Ιρανών και μουσουλμάνων στοχαστών στη μετάφραση και τη διατήρηση των ελληνικών ιδεών κατά τον Μεσαίωνα, τονίζοντας ότι ο ιρανικός πολιτισμός διαμορφώθηκε και διατηρήθηκε μέσα από διαδικασίες πολιτισμικής σύνδεσης και δημιουργίας.
«Η Δύση όπως υπάρχει σήμερα, από άποψη νοήματος και σκέψης, δεν θα υπήρχε αν οι Ιρανοί και Μουσουλμάνοι στοχαστές δεν είχαν υπηρετήσει ως μεταφραστές και διερμηνείς των ελληνικών ιδεών κατά τους σκοτεινούς αιώνες του Μεσαίωνα. Ο ιρανικός πολιτισμός έχει εδραιωθεί και διατηρηθεί σταθερά μέσω πράξεων σύνδεσης και δημιουργίας», υπογράμμισε ο εκπρόσωπος.
Η αναφορά στον Πέρση ποιητή Χαφέζ
Ο Μπαγκαέι απευθύνθηκε, τέλος, στους συμβούλους του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών, προτείνοντάς τους να του προσφέρουν ένα αντίγραφο της «Συλλογής του Χαφέζ», του έργου του σπουδαίου Πέρση λυρικού ποιητή του 14ου αιώνα.
«Τους προτρέπω να δώσουν ένα αντίγραφο από τη “Συλλογή του Χαφέζ” στον υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ Ρούμπιο, ώστε να εξοικειωθεί με τη λεπτότητα του ιρανικού πολιτισμού και κουλτούρας», ανέφερε.
Κλείνοντας, ο εκπρόσωπος του ιρανικού ΥΠΕΞ αμφισβήτησε τη δυνατότητα των Ηνωμένων Πολιτειών να εμφανίζονται ως εκπρόσωποι του δυτικού και του ελληνικού πολιτισμού, διευρύνοντας την αντιπαράθεση με την Ουάσιγκτον από το πεδίο της ιστορίας σε εκείνο της πολιτιστικής κληρονομιάς.
«Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν μπορούν να παρουσιάζονται ως εκπρόσωποι του δυτικού και του ελληνικού πολιτισμού».
Advertisement
At the Acropolis, Marco Rubio (mis)presents the history of the West – from ancient Greece to the contemporary United States – as a single, seamless continuum. This is the logic of anachronism: a distortion of historical time produced by the careless fusion of categories such as Greece, Rome, Christianity, Europe, America, and, ultimately, “America First.” It is as if America has finally discovered that ‘intimidation’ can be staged more effectively beneath the neon lights of a philosophy of history than in the bare idiom of the cowboy. Rubio lifts the Greek concept of ‘thumos’ out of its historical and philosophical setting and recasts it as a celebration of power – of force exercised without law or justice – along with competition and national will. That reading misses a constitutive half of the Greek inheritance. Greece was not only a theater of power and glory. It was also the birthplace of the tragedy of hubris and aggression, from the myth of Troy and Homer’s Iliad; of the critique of imperial ambition in Thucydides’ History of the Peloponnesian War; of political philosophy in Plato’s Republic and Aristotle’s Politics; and of enduring meditations on the limits of power, moral responsibility, and human fate in Sophocles’ Antigone and Oedipus Rex. This other half of the Greek legacy is deliberately omitted from Rubio’s narrative. History is thereby converted from a field of inquiry and critical reflection into an instrument of political legitimation. What emerges is not a philosophy of history, but a manufactured narrative designed to authorize U.S. militancy and to construct a convenient political myth: a distorted reconstruction of the past in which the politics of the present are made to appear inevitable and historically ordained. Once history is pressed into the service of legitimizing power—the unlawful and unjust use of force—its purpose is no longer to understand the past, but to glorify power itself. Vasily Vereshchagin’s The Apotheosis of War offers a stark counter-image. Its pyramid of skulls, left behind by conquerors, confronts the mythology of glory with the material residue of conquest. It recalls what remains when history is reduced to the exaltation of power. At such a juncture, Western thinkers have a responsibility to defend history itself – and the philosophical complexity of Western civilization – against a distorted and apologetic reinterpretation by an aggressive power prepared to sacrifice a civilization’s human achievements in order to legitimize the unrestrained exercise of force. The danger lies not merely in misreading the past, but in appropriating it to authorize that force, and to aggrandize it, in the present.
— Esmaeil Baqaei (@IRIMFA_SPOX) October 8, 2026
