Την ώρα που η εικόνα του Λευκού Οίκου αλλάζει στην επιφάνεια, με βαριά μηχανήματα να αποξηλώνουν την Ανατολική Πτέρυγα για να ανοίξει ο δρόμος προς μια νέα, μεγαλοπρεπή αίθουσα δεξιώσεων, το ουσιαστικότερο έργο εξελίσσεται μακριά από τα βλέμματα.
Κάτω από τα ιστορικά θεμέλια του προεδρικού μεγάρου, σε επίπεδα που δεν αποτυπώνονται σε καμία δημόσια μακέτα, βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη η ριζική ανακατασκευή ενός από τα πιο ευαίσθητα νευραλγικά σημεία της αμερικανικής εξουσίας: του Προεδρικού Κέντρου Επιχειρήσεων Έκτακτης Ανάγκης (PEOC).
Το υπόγειο αυτό σύμπλεγμα αποτελεί το καταφύγιο του προέδρου και της ανώτατης πολιτικοστρατιωτικής ηγεσίας των Ηνωμένων Πολιτειών σε περίπτωση πυρηνικής επίθεσης ή εθνικής καταστροφής. Σύμφωνα με αξιωματούχους, πρόκειται για έργο που «δεν μπορεί να ανασταλεί», ακόμη κι αν σταματούσαν όλες οι εργασίες στην επιφάνεια.
Το PEOC έχει βαθιές ρίζες στην ιστορία. Κατασκευάστηκε κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, επί προεδρίας Φραγκλίνου Ρούζβελτ, ως προληπτικό μέτρο απέναντι στον κίνδυνο αεροπορικών επιδρομών. Στις δεκαετίες που ακολούθησαν, αναβαθμίστηκε επανειλημμένα, ενσωματώνοντας δομές του Ψυχρού Πολέμου, χωρίς όμως να απολέσει ποτέ τον απολύτως απόρρητο χαρακτήρα του. Η μοναδική στιγμή που πέρασε στη δημόσια σφαίρα ήταν στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, όταν ο αντιπρόεδρος Ντικ Τσέινι μεταφέρθηκε εκεί κατά τη διάρκεια των τρομοκρατικών επιθέσεων.
Επισήμως, η κατεδάφιση της Ανατολικής Πτέρυγας συνδέεται αποκλειστικά με την ανέγερση της νέας αίθουσας δεξιώσεων, ενός έργου που φέρει τη σφραγίδα του Ντόναλντ Τραμπ. Ωστόσο, σύμφωνα με πληροφορίες από κυβερνητικές πηγές, τα υπόγεια έργα αποτελούν ξεχωριστό, πλήρως διαβαθμισμένο σκέλος. Τμήματα του παλαιού καταφυγίου έχουν ήδη αποξηλωθεί, ενώ νέα κατασκευάζονται με προδιαγραφές προσαρμοσμένες στις απειλές του 21ου αιώνα.
Οι λεπτομέρειες παραμένουν απόρρητες. Εκείνο που επιβεβαιώνεται είναι η στόχευση σε προηγμένα συστήματα επικοινωνίας, θωράκιση απέναντι σε ηλεκτρομαγνητικούς παλμούς και ανθεκτικότητα σε κυβερνοεπιθέσεις. Το PEOC δεν είναι απλώς ένα καταφύγιο· αποτελεί τον πυρήνα της «συνέχειας της διακυβέρνησης», το σημείο από όπου θα ληφθούν οι κρίσιμες αποφάσεις σε ένα σενάριο ακραίας κρίσης.
Έτσι, ενώ η «βιτρίνα» του Λευκού Οίκου προβάλλεται ως έργο ιδιωτικής χρηματοδότησης και αισθητικής αναβάθμισης, το αθέατο υπόγειο έργο, καλυμμένο από δημόσιους πόρους, αποκαλύπτει τις πραγματικές προτεραιότητες της αμερικανικής εξουσίας: την επιβίωση και τη λειτουργία του κράτους, ακόμη και στο πιο ακραίο ενδεχόμενο.
