Μετά την επιτυχημένη τηλεοπτική της επιστροφή στη σειρά «Η γη της ελιάς», η Βάσια Παναγοπούλου συνεργάζεται ξανά με τον Ανδρέα Γεωργίου και τη Βάνα Δημητρίου στη νέα, φιλόδοξη, παραγωγή του ΣΚΑΪ, «Μπλε ώρες» που κάνει πρεμιέρα στα μέσα του Σεπτέμβρη.
Λίγο πριν επιστρέψει στα γυρίσματα της σειράς στην Κύπρο και τη Μαγνησία, η Βάσια Παναγοπούλου φωτογραφήθηκε για το περιοδικό ΟΚ! από την Ολυμπία Κρασαγάκη και μίλησε στον Γιώργο Πράσινο για την εντυπωσιακή αλλαγή στην εικόνα της αλλά και τα άγνωστα- και δύσκολα- παιδικά της χρόνια στη Μυτιλήνη που στιγματίστηκαν βαθιά από την πρόωρη απώλεια του αγαπημένου της πατέρα.
«Δεν έχω υπάρξει ποτέ ξανθιά» ομολογεί η Βάσια Παναγοπούλου.«Ήταν ιδέα της Βάνας Δημητρίου (σ.σ. σεναριογράφου στις «Μπλε ώρες») και δεν ήμουν αρνητική. Το άκουσα με ψυχραιμία, θα έλεγα (γέλια). Είπα: «Ναι, γιατί όχι; Θα το προσπαθήσω και αν γίνεται –εννοώντας το τεχνικό κομμάτι–, με χαρά».
Πριν από 20 χρόνια, αν θυμάμαι καλά, ήταν που είχες κόψει τα μαλλιά σου κοντά.
Όπως και τότε που έγινε για τις ανάγκες του ρόλου μου στο σίριαλ του AΝΤ1 «Επιθυμίες», έτσι και τώρα έγινε με αφορμή τον ρόλο της Κορίνας στο νέο σίριαλ του ΣΚΑΪ «Μπλε ώρες». Θεωρώ ότι μέσα στη διαδικασία που ακολουθεί ο ηθοποιός, πέρα από την εσωτερική προσέγγιση του ρόλου του, πρέπει να ταιριάζει και η εξωτερική του εμφάνιση.
Η αλλαγή δεν περιορίστηκε μόνο στα μαλλιά της, αλλά τους τελευταίους μήνες κατάφερε να χάσει αρκετό βάρος. «Το έκανα για μένα. Ήταν θέμα υγείας, προληπτικά» αποκαλύπτει η Βάσια Παναγοπούλου. «Έπρεπε να χάσω κιλά. Ξέρεις, όταν φτιάχνει η εξωτερική σου εικόνα, βελτιώνεται και η διάθεσή σου. Μόνο καλό είναι. Έχασα συνολικά 25 κιλά.
Πώς το κατάφερες;
Πήγα σε ενδοκρινολόγο και ακολούθησα την αγωγή που μου πρότεινε. Δεν πιστεύω σε διατροφές και αυστηρές δίαιτες. Το να πάρουμε πολλά κιλά είναι ένας συνδυασμός πολλών πραγμάτων, από διατροφικά μέχρι ψυχολογικά. Όταν το αναγνωρίζουμε, οφείλουμε να δράσουμε. Για μένα η αλλαγή ξεκίνησε από τη «Γη της ελιάς», και ευτυχώς που προσπάθησα και τα κατάφερα, γιατί όταν πριν από λίγους μήνες έσπασα το πόδι μου, σκέφτηκα με τρόμο: «Θεέ μου, αν είχα επιπλέον 25 κιλά με σπασμένο πόδι, πώς θα τα είχα βγάλει πέρα;».
Βάσια Παναγοπούλου: «Η παιδική μου ηλικία είχε μπόλικη θλίψη»
Βάσια, πώς ήσουν ως παιδί;
Θα έλεγα πως η παιδική μου ηλικία είχε μπόλικη θλίψη. Γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Μυτιλήνη, εκεί έζησα μέχρι τα 10 μου χρόνια. Τότε πέθανε ο πατέρας μου, και η μητέρα μου πήρε την απόφαση να μας πάρει με την αδελφή μου και να έρθουμε στην Αθήνα. Ήταν τεράστια αλλαγή για εμάς. Εκεί που ζούσαμε σε ένα νησί οικογενειακώς, ήρθαμε στην πρωτεύουσα οι τρεις μας. Εγκατασταθήκαμε στο Καλαμάκι, γιατί εκεί έμενε η αδελφή της μητέρας μου. Η μόνη μου παρηγοριά ήταν που έβλεπα τη θάλασσα, πολύ σημαντικό για μένα. Αν συνοψίσω εκείνα τα χρόνια, θα έλεγα πως τα σημάδεψε η απουσία του πατέρα μου.
Και πώς το διαχειρίστηκες;
Έχω την αίσθηση, κατόπιν εορτής, ότι έγινα ηθοποιός για αυτόν ακριβώς τον λόγο, για να καλύψω την απουσία του πατέρα μου. Είχα περάσει στο Πάντειο Πανεπιστήμιο αλλά δεν πήγα ποτέ, γιατί αποφάσισα ότι ήθελα να κάνω κάτι άλλο, και να μην αφιερωθώ σε κάτι που δεν θα αγαπούσα. Αποφάσισα να γίνω ηθοποιός – προς απογοήτευση της μαμάς μου, φυσικά. Στη Δραματική Σχολή Θεοδοσιάδη όπου πήγα, αλλά και το ότι μπήκα στο επάγγελμα, με βοήθησε πολύ να διαχειριστώ τα συναισθήματά μου.
Αλλά αυτό το συναίσθημα της έλλειψης από την απώλεια του πατέρα μου δεν έπαψε ποτέ. Δεν έχω ξεπεράσει αυτή την αίσθηση, είναι ένα κομμάτι μέσα μου που υπάρχει και πονάει. Τον αγαπούσα πολύ, τον θυμάμαι έντονα, έχω την εικόνα του, και η απουσία του ήρθε σε μια ηλικία για μένα που δεν μπορούσε να εξηγηθεί με τη λογική.
