ΤΟ BLOG
18/08/2018 09:22 EEST | Updated 18/08/2018 09:22 EEST

Αλμάτι, η παλιά πρωτεύουσα του Καζακστάν

Τα ταλαίπωρα κεφαλάκια μας χόρευαν ρυθμικά στο σκοπό της εκάστοτε λακκούβας πάνω από την οποία περνούσε η μασρούτκα που μας μετέφερε από τη Μπισκέκ στο Αλμάτι. Τα 235 αυτά χιλιόμετρα που χωρίζουν τις δυο πόλεις είναι ικανά να μας έχουν από τρεις έως και επτά ώρες στο δρόμο. Όμως η Κεντρική Ασία σου μαθαίνει να ζεις τη στιγμή και να αποδέχεσαι την παρούσα κατάσταση όποια κι αν είναι αυτή. Στα σύνορα η καρδιά μου πήγε στην κούλουρη μιας και ο υπάλληλος πίσω από το γκισέ εξέταζε μία μία τις σελίδες του διαβατηρίου μου, ενώ στάθηκε στις άπειρες σφραγίδες που είχα από τα πήγαινελα μου στη Μόσχα. Εν τέλει αποφάσισε να μου δώσει την πολύτιμη σφραγίδα του Καζακστάν και η καρδιά μου μετά από λίγα λεπτά επανήλθε στη θέση της.

Με το που μπαίνεις στο Καζακστάν αντιλαμβάνεσαι τί εστί απέραντη αχανής στέπα.

Όπου φτάνει το μάτι, αντικρίζεις το κιτρινοπράσινο χρώμα της. Θυμάμαι το μυθιστόρημα του Στρατή Μυριβήλη, η Ζωή εν τάφω, που έκανε λόγο για τα ουρανοθέμελα της Ρωσίας. Ήθελα τόσο πολύ από μικρή να τα αντικρίσω. Ουρανοθέμελα πράσινα, όχι άλλα μπλε.

Και να’ τα λοιπόν, εκεί μπροστά μου. Σαν κεντρασιάτισσα κι εγώ λοιπόν, απολαμβάνω τη στιγμή μου και το μονότονο πράσινο τοπίο, χωρίς να αγωνιώ για το πότε θα φτάσουμε.

Κάποια στιγμή όμως από μακριά φαίνονται οι σοσιαλιστικές κατοικίες, το χάος μιας πόλης πνιγμένης στο καυσαέριο μα και τα απέραντα  χιονισμένα βουνά που πλαισιώνουν το Αλμάτι.

Κάνω βιαστικά check-in στο ξενοδοχείο και παρατάω τα πράγματά μου όπως όπως για να βγω στην ταράτσα, να πάρω μια πρώτη γεύση της πόλης από τη θέα που προσφέρει το ξενοδοχείο μου. Ήμουν έτοιμη για τη νέα μου εξερεύνηση.

Του Καζακστάν δε του πάει ο Μουσουλμανισμός. Ίσως να είναι η περιρρέουσα ατμόσφαιρα, ίσως η πολυπολιτισμικότητα και η μεγάλη ανοχή στη διαφορετικότητα. Κι όμως η πλειοψηφία των ανθρώπων είναι μουσουλμάνοι. Τα τζαμιά ζηλεύουν τις χρυσοστόλιστες εκκλησίες και στολίζουν κι αυτά με χρυσό τους τρούλους τους. Η μακρόχρονη αθεΐα όμως που επέβαλε το καθεστώς της ΕΣΣΔ άφησε αφενός το κατάλοιπο της χαλαρής σχέσης με τη θρησκεία αλλά και έστρεψε πολύ κόσμο προς τις αιρέσεις.

Φένια Τσαγανάκη

Ξεχύνομαι στους δρόμους μη θέλοντας να χάσω λεπτό. Το μάτι τα χάνει με την τόσο μεγάλη ποικιλία σε πρόσωπα:  Καζάκοι, Ρώσοι, Κιργίσιοι, Γερμανοί, Ουζμπέκοι, Ουκρανοί, Ουιγούροι, Τατζίκοι. Χωνευτήρι λαών και πολιτισμών. Η ρυμοτομία της πόλης θυμίζει Μανχάταν : τεράστιες λεωφόροι σχεδιασμένες θαρρείς με χάρακα, απέραντοι δρόμοι που για να τους διασχίσεις πρέπει να συμβουλευτείς την αντίστροφη μέτρηση στα φανάρια.

Νεολαία παντού, χαμογελαστές κοπέλες με σχιστά μάτια, μιμούμενες το τελευταίο τρεντ της εποχής- το κορεάτικο μακιγιάζ,  επιβλητικές Ρωσίδες με ψεύτικες βλεφαρίδες και υπερμεγέθη τατουάζ στα φρύδια, βιαστικοί νεαροί προσπερνούν με ένα χαρτοφύλακα στο χέρι και επίσημα ενδύματα , γυμνασμένοι Καζάκοι με αθλητική περιβολή που αναδεικνύει τις φαρδιές τους πλάτες. Πού και πού συναντάς και μαντιλοφορούσες, πάντα μοντέρνες όμως. Μοντέρνα είναι και τα κτήρια ολόγυρα που πλαισιώνουν τις τεράστιες λεωφόρους, κάνοντας παρέα στα ένδοξα σοσιαλιστικά κτήρια μιας άλλης εποχής. Αλλά και τα αγάλματα και τα μνημεία της πόλης θυμίζουν έντονα της αισθητική της εποχής, πομπώδη, χοντροκομμένα και απλοϊκά, ενώ πολλές φορές δε λείπει ούτε το σφυροδρέπανο από τη διακόσμηση.

HuffPost Greece

Η πλατεία ανεξαρτησίας αν και δημιουργήθηκε ακριβώς για να δηλώσει την ανεξαρτησία του Καζακστάν μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ, ωστόσο δε μπορεί ούτε αυτή να ξεφύγει από την αισθητική της. Η ανοιχτωσιά της όμως προσφέρει μια υπέροχη θέα στη χιονισμένη οροσειρά Ζαιιλίσκι Αλατάου.

Αν έχεις έρθει όμως στο Αλμάτι για sightseeing, θα βγεις χαμένος. Στο Αλμάτι πρέπει να έρθεις για να νιώσεις, και όχι για να δεις. Και πρωτίστως να νιώσεις τον αέρα της κεντρασιατικής μεγαλούπολης, να νιώσεις τον παλμό της, να αφουγκραστείς το πόσο γρήγορα αλλάζει, εξελίσσεται. Τα ρώσικα θα σου χρειαστούν, έστω τα στοιχειώδη, γιατί οι περισσότεροι δε μιλούν αγγλικά. Οι δε καταστηματάρχες δεν είναι πάντα φιλικοί, ούτε δέχονται να τους φωτογραφίσεις. Είναι πάντως τίμιοι.

HuffPost Greece
HuffPost Greece

Έξω από ένα τζαμί έχει στηθεί μια γιούρτα υπενθυμίζοντας και αυτό το κομμάτι του Καζακστάν. Η πόλη διαθέτει και δυο πανέμορφες ρωσσορθόδοξες εκκλησίες. Δυστυχώς όμως η μία από αυτές ήταν υπό ανακαίνιση και δε τη χάρηκα όπως θα ήθελα. Χάρηκα ωστόσο τη ζωή των χαλαρών ρυθμών που εκτυλίσσεται έξω από την εκκλησία.

HuffPost Greece

Από το πρωί μέχρι το βράδυ τις μέρες που πέρασα στο Καζακστάν, περιπλανιόμουν ασταμάτητα στους τεράστιους δρόμους, θέλοντας να επωφεληθώ από την κάθε μου στιγμή.

Λίγο πριν πέσει ο ήλιος, με βρήκε στην κεντρική οδό της πόλης, ένα στενό δρομάκι με τεράστια μαγαζιά μεγάλων αλυσίδων, τόσο παράταιρα τοποθετημένα ανάμεσα σε σοσιαλιστικά μεγαθήρια.

Στον πεζόδρομο αυτό έχουν στηθεί καλλιτέχνες με σόου, κοπέλες που χορεύουν, νεαροί που παίζουν το εθνικό μουσικό όργανο του Καζακστάν, ένα έγχορδο που μοιάζει αρκετά με μπουζούκι.

Εδώ βρίσκεται και το γνωστό πολυκατάστημα των χωρών της Σοβιετική Ένωσης, το Tsum. Εδώ χτυπά και η καρδιά της πόλης, εδώ γίνεται η απογευματινή βόλτα της νεολαίας, εδώ μαζεύονται οι νέοι γονείς και αφήνουν τα παιδάκια τους να παίξουν στα δροσερά σιντριβάνια της πόλης.  Αποφάσισα να ενδώσω στο καπιταλιστικό παραλήρημα και να πιω έναν καφέ στα Starbucks, όπου δεν αντιστάθηκα ούτε στο να αποκτήσω ένα σουβενίρ από το κατάστημα.

HuffPost Greece

Το βράδυ, άραξα στις μαξιλάρες του ξενοδοχείου μου, στην ταράτσα. Στις δέκα το βράδυ ακόμα υπήρχε ροζ φως στον ορίζοντα. Η θέα ήταν υπέροχη. Με προσέγγισε μια παρέα ντόπιων από την Αστανά, ρωτώντας με από που προέρχομαι. “Greece, Mazonakis, Gucci forema” μου είπαν. Νιώθω υπερήφανη για τον πολιτισμό που εξάγει η χώρα μου...

Στο ξενοδοχείο η κινητικότητα δε σταμάτησε ούτε τις πρώτες πρωινές ώρες. Ο καφές που είχα πιει αργά το βράδυ με κράτησε ξάγρυπνη μέχρι το ξημέρωμα. Το Αλμάτι είναι μια πόλη με πλούσια νυχτερινή διασκέδαση, κι αυτό μου έγινε σαφές άμεσα.

Η Ζιλιέτ Μπινός στην περί ελευθερίας μπλε ταινία του Κισλόφσκι έλεγε χαρακτηριστικά κάπου πως δε θέλει ιδιοκτησίες, ούτε αγάπη, ούτε φίλους, ούτε αναμνήσεις καθώς όλα αυτά είναι παγίδες. Θα συμφωνήσω μέχρι ένα σημείο, όμως όχι όσον αφορά τις αναμνήσεις. Αυτές δε μπορεί να μας τις πάρει κανείς, ούτε να τις σβήσουμε. Κρατάμε τις αναμνήσεις μας από τα ταξίδια ως κόρη οφθαλμού, είναι η πηγή της γνώσης μας, η προσωπική μας εξέλιξη και η δύναμή μας.

Sponsored Post