Δεν είναι απλώς μια ακόμα διαμάχη για κληρονομιά. Είναι το σημείο όπου ένα έγγραφο – μια διαθήκη – χάνει ξαφνικά το βάρος του και μαζί του κλονίζεται ολόκληρη μια αλυσίδα μεταβιβάσεων. Η υπόθεση που συνδέεται με την Chain of Hope, την περιουσία του ετεροθαλή αδελφού του Νίκου Σεργιανόπουλου και προηγούμενες καταγγελίες για «διαθήκες-κλειδιά», μπαίνει σε νέα φάση: δικαστική γραφολογική πραγματογνωμοσύνη αποδίδει τη φράση-καμπανάκι: η υπογραφή δεν είναι γνήσια.
Στο επίκεντρο βρίσκεται η δημόσια διαθήκη του Λεωνίδα Λαγουδάκη, με την οποία –σύμφωνα με το δημοσιογραφικές πληροφορίμες – μεταβιβαζόταν το σύνολο της περιουσίας του στη ΜΚΕ Chain of Hope. Όμως το νέο στοιχείο είναι το πόρισμα ειδικής δικαστικής γραφολόγου: μετά από σύγκριση με γνήσιες υπογραφές, η πραγματογνωμοσύνη καταλήγει ότι οι επίμαχες υπογραφές δεν προέρχονται από τον ίδιο.
Η γλώσσα της πραγματογνωμοσύνης, όπως περιγράφεται, δεν αφήνει πολλά περιθώρια «ερμηνείας»: μιλά για ουσιώδεις αποκλίσεις σε χαρακτηριστικά της γραφής και αποδίδει την εικόνα σε περίπτωση εξομοιωμένης πλαστογραφίας. Κι εδώ ακριβώς «κουμπώνει» η δικαστική διάσταση: αν το πόρισμα αξιολογηθεί και υιοθετηθεί από τις αρμόδιες αρχές, δεν μιλάμε για ένα μεμονωμένο χαρτί, αλλά για πιθανή αμφισβήτηση ολόκληρης της διαδρομής των περιουσιακών στοιχείων.
Storytelling με ημερομηνίες: από το 2008 στο 2016, κι από εκεί στο σήμερα
Η υπόθεση ακουμπά ένα γνώριμο και φορτισμένο σημείο της δημόσιας μνήμης. Μετά τη δολοφονία του Νίκου Σεργιανόπουλου το καλοκαίρι του 2008, μέρος της περιουσίας και δικαιωμάτων του πέρασε στον ετεροθαλή αδελφό του, Λεωνίδα Λαγουδάκη.
Ο Λαγουδάκης πέθανε το 2016 και, σύμφωνα με το ρεπορτάζ, η περιουσία του κατέληξε μέσω διαθήκης στην Chain of Hope. Στην ίδια «διαδρομή» εντάσσεται – πάντα σύμφωνα με τις μέχρι τώρα δημοσιογραφικές πληροφόριες – και η πώληση του πύργου στην Καστέλα, που ρευστοποιήθηκε έναντι 625.000 ευρώ.
Αν η υπογραφή στη διαθήκη «πέσει», δεν πέφτει απλώς ένα έγγραφο. Τίθεται υπό αμφισβήτηση το νήμα που συνέδεσε περιουσιακά στοιχεία (ακίνητα, καταθέσεις, πνευματικά δικαιώματα) με έναν τελικό αποδέκτη.
Το «μοτίβο» που βαραίνει: η 92χρονη στο Κολωνάκι και η δικαστική διαδρομή
Η υπόθεση δεν εμφανίζεται σε κενό αέρος. Στο background υπάρχει ήδη μια πολύ συγκεκριμένη δικαστική εξέλιξη: η υπόθεση της 92χρονης Ρ.Τ., όπου το Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών είχε κρίνει πλαστή τη διαθήκη που εμφάνιζε ως μοναδικό κληρονόμο την Chain of Hope – και, όπως έχει δημοσιευτεί, σε δεύτερο βαθμό (Τριμελές Εφετείο Αθηνών) απορρίφθηκε η έφεση της εταιρείας, επικυρώνοντας επί της ουσίας την κρίση περί πλαστότητας.
Και κάπου εδώ η ιστορία γίνεται πιο «δικαστική» και λιγότερο τηλεοπτική: όταν μια υπόθεση πλαστής διαθήκης έχει ήδη περάσει τη βάσανο των δικαστηρίων, κάθε νέο πόρισμα για άλλη διαθήκη με παρόμοια χαρακτηριστικά δεν διαβάζεται ως «σύμπτωση», αλλά ως πιθανή ένδειξη επαναλαμβανόμενης μεθόδου κάτι που, σε ποινικό επίπεδο, αλλάζει τους όρους του παιχνιδιού.
Οι «κόκκινες σημαίες» στο φάκελο: μάρτυρες, συνθήκες, χρονισμός
Στη διαθήκη Λαγουδάκη, το ρεπορτάζ αναδεικνύει μια σειρά από σημεία που, ήδη πριν από την πραγματογνωμοσύνη, είχαν μπει κάτω από μικροσκόπιο: τις συνθήκες σύνταξης, τη χρονική συγκυρία, τους μάρτυρες, αλλά και τη μετέπειτα διαχείριση των περιουσιακών στοιχείων.
Σε παλαιότερα δημοσίευματα στο πλαίσιο του ίδιου «κύκλου» υποθέσεων, έχει τεθεί επίσης ζήτημα ότι εξετάζονται διαθήκες με κοινά πρόσωπα/ρόλους (π.χ. συμβολαιογράφος/μάρτυρας) σε περισσότερες από μία περιπτώσεις.
Η οικονομική διάσταση: όταν μπαίνει «στο κάδρο» η Αρχή για το ξέπλυμα
Σημειώμουμε ότι στην εξέλιξη έχουμε τη δέσμευση περιουσιακών στοιχείων από την Αρχή για την Καταπολέμηση της Νομιμοποίησης Εσόδων από Εγκληματικές Δραστηριότητες. Κάτι που, δημοσιογραφικά, λειτουργεί ως ένδειξη ότι η έρευνα δεν περιορίζεται στο αστικό σκέλος (κληρονομικές διαφορές), αλλά «πατά» και στο οικονομικό/ποινικό. Θεσμικά, η ίδια η Αρχή περιγράφεται ως η εθνική μονάδα για την καταπολέμηση της νομιμοποίησης εσόδων από εγκληματικές δραστηριότητες.
Τι σημαίνει πρακτικά το νέο πόρισμα (και τι ΔΕΝ σημαίνει ακόμα)
Η πραγματογνωμοσύνη, από μόνη της, δεν είναι «τελεσίδικη απόφαση». Είναι όμως ένα κρίσιμο κομμάτι αποδεικτικού υλικού που μπορεί να πυροδοτήσει νέες ανακριτικές πράξεις, να επηρεάσει την αξιολόγηση των διαθηκών ως προς τη γνησιότητα και να «δέσει» χρονικά και πραγματικά περιστατικά με ήδη κριθέντα στοιχεία από άλλες υποθέσεις (όπως της 92χρονης).
Το ερώτημα που μένει – και είναι το πιο αποκαλυπτικό
Αν η υπογραφή στη διαθήκη του Λεωνίδα Λαγουδάκη δεν είναι γνήσια, τότε η υπόθεση δεν αφορά μόνο το ποιος πήρε τι. Αφορά το πώς φτιάχτηκε ο δρόμος για να περάσει μια περιουσία από χέρι σε χέρι, με έγγραφα που σήμερα εξετάζονται ως κρίκοι μιας αλυσίδας.
Και σε τέτοιες υποθέσεις, το «story» δεν τελειώνει με ένα πόρισμα. Τώρα ξεκινά το κομμάτι όπου η Δικαιοσύνη καλείται να απαντήσει στο βασικό: ήταν μεμονωμένη πράξη ή επαναλαμβανόμενο σχέδιο;
