Πλησιάζοντας, είτε αργά είτε γρήγορα, στην ώρα μηδέν, δηλαδή στην κάλπη, το πολιτικό σκηνικό αρχίζει και αποκτά πιο ευδιάκριτα χαρακτηριστικά. Το κόμμα Τσίπρα σε λίγες εβδομάδες θα είναι γεγονός. Ωσαύτως και το κόμμα της κυρία Καρυστιανού. Και είναι πλέον πολύ πιθανόν, το κόμμα Σαμαρά να πάρει σάρκα και οστά στο πολύ προσεχές μέλλον.
Βεβαίως το μαχαίρι και το πεπόνι για την ημέρα των εκλογών το έχει ο νυν πρωθυπουργός. Αυτός θα το αποφασίσει, ανάλογα με την συγκυρία. Της οποίας όμως οι μεταβλητές δεν είναι ευκόλως προβλέψιμες. Ούτε από τον ίδιο. Το μόνο σίγουρο είναι ότι όση αναταραχή και αν υπάρχει στο εσωτερικό της συμπολίτευσης, πιθανός δελφίνος δεν υπάρχει στον ορίζοντα. Ό,τι και αν ακούγεται από τους δημοσιολογούντες. Το τι θα γίνει την επόμενη μέρα, ουδείς μπορεί να το προδικάσει.
Στην αντιπολίτευση, ένθεν και εκείθεν της Νέας Δημοκρατίας, το τοπίο είναι ρευστό. Στα δεξιά όλοι αναμένουν την έλευση ή μη του κόμματος Σαμαρά. Εάν εμφανισθεί τότε τα πάντα εκεί θα αλλάξουν δραματικά. Και θα αγγίξουν και την κυβερνώσα παράταξη.
Στην άλλη όχθη, την κεντροαριστερά αποκαλούμενη, η ποθούμενη συσπείρωση των συγγενών χώρων – ώστε να αποκτήσει κυβερνητική προοπτική – είναι ανέφικτη. Έτσι το ερώτημα που προκύπτει είναι ποιό από τα κόμματα (συμπεριλαμβανομένων και των νέων) θα έχει προοπτική κυβερνησιμότητας. Τα ποσοστά του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ, που παίρνει σε όλες τις δημοσκοπήσεις, είναι τέτοια που δεν του επιτρέπουν, επί του παρόντος, να έχει τέτοιες φιλοδοξίες. Το μεγάλο ερώτημα είναι ποιός θα είναι ο αντίκτυπος του κόμματος Τσίπρα στις επερχόμενες δημοσκοπήσεις (φανερές και κρυφές). Θα είναι τέτοια τα ποσοστά του και η εξέλιξη τους που θα του επιτρέψουν να έχει κυβερνητική προοπτική, έστω και ως συμμαχική δύναμη;
Θα το δείξουν οι επόμενοι μήνες. Κάποιοι δημοσκόποι προεξοφλούν ότι αυτό το κόμμα έχει τη δυναμική να προσπεράσει το κόμμα του κ. Ανδρουλάκη. Το αν θα συμβεί και σε ποιό βαθμό θα φανεί, πιστεύω, έως τον Σεπτέμβριο. Τι είναι ο κάβουρας, τι είναι το ζουμί του…
