Και το όνομα αυτού Δημοκράτες – Προοδευτικό Κέντρο. Ο Στεφανος Κασσελάκης κλείνοντας την ομιλία του στην έναρξη του έκτακτου συνεδρίου του Κινήματος Δημοκρατίας πρότεινε την αλλαγή του ονόματος του κόμματος σε Δημοκράτες-Προοδευτικό Κέντρο.
«Με ταυτότητα. Με όνομα. Δημοκράτες. Δημοκράτες-Προοδευτικό Κέντρο. Εμπνεόμαστε από τον Ούλοφ Πάλμε, από τον Μπέρνι Σάντερς, από τον Μπαράκ Ομπάμα, από τη μεγάλη οικογένεια των δημοκρατικών δυνάμεων σε όλο τον κόσμο» όπως τόνισε χαρακτηριστικά ο Στέφανος Κασσελάκης υπό τα χειροκροτήματα των συνέδρων του κόμματος.
Ο Στέφανος Κασσελάκης στην ομιλία του έστειλε το μήνυμα πως «το κόμμα μας δεν θα συμμετάσχει σε καμία κυβερνητική συνεργασία με τη Νέα Δημοκρατία, σε κανένα εκλογικό σενάριο και σε καμία εκλογική φάση, ούτε προεκλογικά ούτε μετεκλογικά». Σε αυτό το πλαίσιο, μάλιστα, τόνισε πως «δεν θα συμμετάσχουμε ούτε σε κυβερνητική συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ, όσο αυτό παραμένει συνδεδεμένο με πρακτικές που συνέβαλαν στη θεσμική και οικονομική αποδόμηση της χώρας».
Ο Στεφανος Κασσελάκης έστειλε, παράλληλα, το μήνυμα, μεταξύ άλλων, πως «δεν χρειαζόμαστε άλλη ανακύκλωση προσώπων. Ούτε δεξιά της ανισότητας. Ούτε κέντρο της αδράνειας. Ούτε αριστερά της νοσταλγίας».
Κλείνοντας την ομιλία του ο Στέφανος Κασσελάκης τόνισε: «Είμαστε φτιαγμένοι από το υλικό που είναι φτιαγμένοι οι νικητές. Πίστη, αντοχή, ενότητα. Εμπνεόμαστε από τον Ούλοφ Πάλμε, από τον Μπέρνι Σάντερς, από τον Μπαράκ Ομπάμα, από τη μεγάλη οικογένεια των δημοκρατικών δυνάμεων σε όλο τον κόσμο. Γι’ αυτό σας καλώ να ευθυγραμμιστούμε με αυτά τα οράματα.
Έχει η ώρα να κάνουμε ένα άλμα από το Κίνημα που άρχισε στο Γκάζι και να γίνουμε το μεγάλο κόμμα που θα αλλάξει την ιστορία του τόπου. Η νέα δημοκρατική παράταξη που αξίζει στις Ελληνίδες και στους Έλληνες, με το νέο όνομα που της αντιστοιχεί. Με το όνομα που αντιστοιχεί και στην ευρωπαϊκή οικογένεια στην οποία ανήκει.
Δεν είμαστε κίνημα διαμαρτυρίας. Είμαστε η νέα δημοκρατική δύναμη. Με ταυτότητα. Με όνομα. Δημοκράτες. Δημοκράτες-Προοδευτικό Κέντρο. Δεν ζητάμε άδεια. Δεν συμβιβαζόμαστε. Σας υπόσχομαι μόνο ένα: Δεν θα σας προδώσω ποτέ. Γιατί το αύριο είναι τώρα».
Αναλυτικά η ομιλία του Στέφανου Κασσελάκη:
«Φίλες και φίλοι, Με λένε Στέφανο. Και έχω ακόμη κάτι να σας πω. Κάτι απλό και καθαρό. Δεν με τελείωσαν. Δεν ΜΑΣ τελείωσαν. Δεν τελειώσαμε. Και σήμερα δεν είμαστε εδώ για να αποδείξουμε ότι αντέχουμε. Είμαστε εδώ για να αποδείξουμε ότι είμαστε έτοιμοι. Το διακύβευμα του επόμενου χρόνου δεν είναι απλώς ποιος θα κερδίσει τον κ. Μητσοτάκη. Είναι ποιος θα συγκρουστεί με ένα ολόκληρο σύστημα εξουσίας – δεξιόστροφο και αριστερόστροφο – που εδώ και χρόνια υπηρετεί τους λίγους και καθηλώνει τους πολλούς.
Το 2027 δεν θα είναι απλώς μια εκλογική αναμέτρηση. Θα είναι η ευκαιρία να κλείσει ο κύκλος της μεταπολίτευσης όπως τη γνωρίσαμε και να ανοίξει μια νέα περίοδος Δημοκρατίας, αξιοκρατίας και αξιοπρέπειας. Και το αύριο που θα έρθει ΤΟΤΕ, αρχίζει ΤΩΡΑ. Σήμερα εδώ συναντιούνται χιλιάδες προσωπικές διαδρομές. Διαδρομές με βάρη, με πληγές, με μνήμη. Και σήμερα αυτές οι διαδρομές δεν μένουν ιδιωτικές. Γίνονται κοινή απόφαση. Δεν μας έφερε εδώ η ευκολία. Τίποτα δεν μας χαρίστηκε. Ό,τι κρατήσαμε όρθιο το κρατήσαμε με αγώνα. Και γι’ αυτό είμαστε εδώ. Όχι για να θυμηθούμε. Αλλά για να αποφασίσουμε.
Ζούμε μια περίοδο που η φθορά της εξουσίας δεν κρύβεται πια. Οι μάσκες έπεσαν. Η «κανονικότητα» αποδείχθηκε ανισότητα. Η «σταθερότητα» αποδείχθηκε εξάρτηση. Η σημερινή κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας δεν έχει πια άλλοθι. Δεν έχει νέο σχέδιο. Έχει μόνο επιστροφή σε παλιές συνταγές: φόβο, διλήμματα, διχασμό και προπαγάνδα. Και όταν μια εξουσία επιστρέφει στο χειρότερό της παρελθόν, η κοινωνία οφείλει να εμπιστευτεί το μέλλον της αλλού. Και η ερώτηση είναι απλή: Πού;
Σε μια πολιτική δύναμη που δεν φοβάται το παρελθόν της. Σε ανθρώπους που δεν χρωστούν, δεν εξαρτώνται, δεν σιωπούν. Αν με ρωτάτε λοιπόν τι σημαίνει αριστερά και πολιτική στην πράξη, δεν θα σας απαντήσω με θεωρίες. Θα σας απαντήσω με γεγονότα.
Φίλες και φίλοι, Μέσα σε έναν μόλις χρόνο, βρέθηκα εκεί όπου η πολιτική συνήθως απουσιάζει: όχι σε γραφεία, όχι σε τηλεοπτικά πάνελ, αλλά στο πεδίο, εκεί όπου οι άνθρωποι είχαν ανάγκη να δουν κάποιον δίπλα τους. Στα ακριτικά νησιά, όταν η κυβερνητική προπαγάνδα παρουσίαζε «επιτυχίες» κι οι κάτοικοι ζούσαν την εγκατάλειψη στο πετσί τους. Στη Θεσσαλία, μέσα στις λάσπες του Daniel,
όταν αποκαλύφθηκε ότι εκατοντάδες εκατομμύρια για αντιπλημμυρικά έργα δεν έγιναν ποτέ. Στην Καρδίτσα, ξανά και ξανά, όχι για φωτογραφίες αλλά για να φανεί τι σημαίνει κράτος που σε θυμάται μόνο προεκλογικά.
Στα Τέμπη, όπου για πρώτη φορά αρχηγός αξιωματικής αντιπολίτευσης είπε δημόσια αυτό που ψιθύριζαν όλοι: ότι δεν ήταν «δυστύχημα», αλλά έγκλημα. Και το πήγαμε μέχρι τις Βρυξέλλες,
όχι από έλλειψη πατριωτισμού, αλλά από υποχρέωση πατριωτισμού. Πήγα στα σχολεία ειδικής αγωγής, όχι για να δείξω οίκτο αλλά για να ακούσω. Και όταν το κράτος έλειπε, κάναμε αυτό που έπρεπε να είναι αυτονόητο: αξιοπρέπεια για τα παιδιά με αναπηρία, όχι λόγια. Πήγα στα νοσοκομεία. Μίλησα με γιατρούς, νοσηλευτές, καθαρίστριες που πετάχτηκαν έξω για εργολαβίες. Δημιουργήσαμε πλατφόρμα καταγγελιών, για να ακουστεί η αλήθεια του ΕΣΥ από μέσα. Πήγα στους αγρότες, στα μπλόκα, όταν η ακρίβεια τους έπνιγε και οι ελληνοποιήσεις τους κατέστρεφαν.
Καταθέσαμε συγκεκριμένες θεσμικές παρεμβάσεις, όχι γενικόλογες υποσχέσεις. Πήγα στους εργαζόμενους της ΛΑΡΚΟ. Στο ΚΕΘΕΑ, όταν επιχειρήθηκε κομματικός έλεγχος σε έναν χώρο ζωής και θεραπείας. Στους Ρομά, εκεί όπου ο ρατσισμός γίνεται εύκολο πολιτικό νόμισμα, και είπα ξεκάθαρα: καμία πρόοδος χωρίς ισότητα. Πήγα στην Κύπρο, δύο φορές. Μίλησα για το Κυπριακό όταν άλλοι το ξεχνούσαν. Στάθηκα δίπλα στις οικογένειες αγνοουμένων, όχι για εντυπώσεις αλλά για μνήμη και δέσμευση.
Πήγα στην Παλαιστίνη, όταν η σιωπή είχε γίνει συνενοχή. Χωρίς επιλεκτική ευαισθησία. Γιατί η Αριστερά στην πράξη δεν διαλέγει ποια ανθρώπινα δικαιώματα θα υπερασπιστεί. Πήγα στο Άουσβιτς, στη μνήμη του «Ποτέ Ξανά». Γιατί χωρίς ιστορική μνήμη, η δημοκρατία είναι κενό γράμμα.
Έκανα ναυτική περιοδεία σε 20 νησιά, 605 μίλια. Ανέδειξα τη νησιωτικότητα όχι ως τουριστικό προϊόν, αλλά ως εθνικό ζήτημα ισότητας και πρόσβασης. Πήγα στην Αττική όταν καιγόταν, όταν άλλοι έλειπαν. Στάθηκα δίπλα στους εποχικούς πυροσβέστες, ήρωες το καλοκαίρι, ανεπιθύμητους τον χειμώνα.
Και μέσα σε όλα αυτά, πήρα θεσμικές πρωτοβουλίες: για την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, για την κατάργηση της ασυλίας, για το ΑΣΕΠ, για τα καρτέλ, για την ακρίβεια, για την ισότητα στον γάμο, που έγινε νόμος όχι με λόγια, αλλά με ψήφους. Αυτό είναι για μένα πραγματική Αριστερά. Όχι συνθήματα χωρίς κόστος. Όχι ιδεολογική καθαρότητα από απόσταση. Αλλά παρουσία, σύγκρουση, ανάληψη ευθύνης.
Έτσι φτάσαμε εδώ. Όχι τυχαία. Όχι εύκολα. Αλλά με καθαρό αποτύπωμα. Και αυτό το αποτύπωμα δεν ανήκει σε έναν άνθρωπο. Ανήκει σε όλους όσοι πιστεύουν ότι η πολιτική μπορεί ξανά να γίνει πράξη αξιοπρέπειας.
Στην Ελλάδα του 2026, ο πολίτης δεν αντέχει άλλο: να δουλεύει και να μη φτάνει, να φοβάται το ενοίκιο, να μετρά το ρεύμα σαν απειλή, να βλέπει το κράτος παρόν μόνο όταν εισπράττει. Γι’ αυτό μιλάμε για Επάρκεια. Όχι ως σύνθημα. Αλλά ως βάση αξιοπρέπειας. Επάρκεια στο φαγητό, στη στέγη, στην ενέργεια, στη μετακίνηση, στην παιδεία, στην υγεία. Επάρκεια τώρα. Επάρκεια για όλους.
Καταθέτουμε σήμερα ένα μεγάλο Πακέτο Επάρκειας με έξι συγκεκριμένες παρεμβάσεις. Αυτές δεν είναι υποσχέσεις. Είναι δεσμεύσεις. Είναι συμβόλαιο με τον λαό. Όλες κοστολογημένες, μαζί με το κοινωνικό τους όφελος.
Η πρώτη παρέμβαση είναι το Κοινωνικό Online Supermarket. Ξεκινάμε από το πιο καθημερινό, από αυτό που πονάει κάθε μέρα: το καλάθι της οικογένειας. Μας λένε «είναι η αγορά», «έτσι είναι οι τιμές», «φταίει το διεθνές περιβάλλον». Ο Έλληνας όμως βλέπει μεσάζοντες παντού και μια αλυσίδα που φουσκώνει το κόστος μέχρι να γίνει αβάσταχτο. Δημιουργούμε μια ψηφιακή πλατφόρμα που ενώνει τοπικά καταστήματα και παραγωγούς, για απευθείας προμήθεια βασικών αγαθών, χωρίς μεσάζοντες, χωρίς νέα καταστήματα, με click & collect και δωρεάν παράδοση για τους ευάλωτους και για καλάθια άνω των 60 ευρώ. Το αποτέλεσμα είναι έως 180 ευρώ εξοικονόμηση τον μήνα ανά νοικοκυριό. Αυτό είναι πολιτική στην πράξη.
Η δεύτερη παρέμβαση είναι η Δημόσια Οδοντιατρική Φροντίδα. Γιατί η ακρίβεια δεν είναι μόνο τιμές, είναι και αναβολές που γίνονται πόνος, ντροπή και αδιέξοδο. Οδοντίατρος σήμερα σημαίνει «τον άλλο μήνα», που δεν έρχεται ποτέ. Εντάσσουμε την πρόληψη και βασικές θεραπείες στη δημόσια υγεία, με προτεραιότητα στα παιδιά και μερική κάλυψη για τους ενήλικες. Η ελάφρυνση φτάνει τα 150–200 ευρώ τον χρόνο ανά νοικοκυριό. Δεν είναι πολυτέλεια. Είναι δικαιοσύνη.
Η τρίτη παρέμβαση αφορά την ενέργεια: δωρεάν 100 kWh τον μήνα ανά άτομο, για κάθε κύρια κατοικία. Χωρίς αιτήσεις και ουρές, απευθείας στον λογαριασμό. Η εξοικονόμηση φτάνει συνολικά τα 50–80 ευρώ τον μήνα ανά νοικοκυριό. Κανείς δεν πρέπει να φοβάται το σκοτάδι.
Η τέταρτη παρέμβαση είναι η στέγη. Τριετές πάγωμα αυξήσεων ενοικίων μέχρι τον πληθωρισμό και επιδότηση 400 ευρώ τον μήνα για 50.000 κατοικίες. Σταθερότητα για όλους, πραγματική ανακούφιση για τους πιο ευάλωτους. Γιατί η στέγη δεν είναι πεδίο κερδοσκοπίας, είναι θεμέλιο ζωής.
Η πέμπτη παρέμβαση αφορά τη μετακίνηση: πράσινο κοινωνικό εισιτήριο στην Αττική, 1 ευρώ την ημέρα για απεριόριστες διαδρομές, με ενίσχυση στόλου 200–300 ηλεκτρικών λεωφορείων. Λιγότερη αναμονή, λιγότερη ρύπανση, περισσότερη αξιοπρέπεια.
Η έκτη και πιο καθοριστική παρέμβαση είναι η παιδεία. Δωρεάν παιδεία από τον βρεφονηπιακό μέχρι το πανεπιστήμιο, με δωρεάν σίτιση, μεταφορά, ολοήμερα σχολεία και στέγαση φοιτητών. Γιατί όταν στηρίζεις το παιδί, στηρίζεις τη χώρα. Η ελάφρυνση φτάνει τα 50–150 ευρώ τον μήνα για οικογένειες με παιδιά ή φοιτητές.
Το δημοσιονομικό κόστος καλύπτεται: από τράπεζες και servicers, από τη φορολογία στη μεγάλη ακίνητη περιουσία, από την πάταξη της σπατάλης και από την αύξηση της παραγωγικότητας. Επάρκεια τώρα και επάρκεια για όλους.
Και επειδή η επάρκεια δεν συμβιβάζεται με μισές λύσεις, θέτουμε καθαρές κόκκινες γραμμές: Κράτος Δικαίου χωρίς ασυλίες, δικαιώματα χωρίς αστερίσκους, και πλήρη εφαρμογή του Πακέτου Επάρκειας. Δεν συμμετέχουμε σε κυβερνητικές συνεργασίες που αναπαράγουν το παλιό σύστημα εξαρτήσεων.
Δεν είμαστε κίνημα διαμαρτυρίας. Είμαστε η νέα δημοκρατική δύναμη. Με ταυτότητα, με όνομα: ΔΗΜΟΚΡΑΤΕΣ – ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ. Δεν ζητάμε άδεια. Δεν συμβιβαζόμαστε. Σας υπόσχομαι μόνο ένα: δεν θα σας προδώσω ποτέ. Γιατί το αύριο είναι τώρα».
