…αρχαία μοίρα, τραγική
σαν ιστορία αθόρυβα παρούσα
στην ύβρη και στο δράμα των ανθρώπων
Νίκος Φωτόπουλος, Νέμεσις
Αναρωτιέμαι αν η εγκληματικότητα της νύχτας είναι κάτι περισσότερο από βία, αλκοόλ, ναρκωτικά, πορνεία, τζόγο, οργανωμένες Μαφίες ή αν υπο-κρύπτει μία ακραία νεανική εκτόνωση και μία απερίσκεπτη αναζήτηση ορίων [περιπέτειας, έρωτα, πλουτισμού].
Η απάντηση δεν είναι ούτε εύκολη, ούτε μονοδιάστατη.
Η [υπο] κουλτούρα των clubs, των studios, των νυχτερινών κέντρων διασκέδασης, των «κολλάδηκων» δημιουργεί ένα πλέγμα κοινωνικών χώρων της νεολαίας που παράγει νέα αισθητική, ίσως και νέα ηθική [απελευθερωτικού, εναλλακτικολύ ή αντι-παρα-θετικού χαρακτήρα].
Οι ταυτότητες [συχνά παραβατικές ή εγκληματικές], που δια-μορφώνονται στα «στέκια της νύχτας», συνδέονται άλλοτε με ομάδες και άτομα που ζουν στο περιθώριο της «καλής κοινωνίας» δίχως κανένα μέλλον κι άλλοτε με γόνους εύπορων οικογενειών που αναζητούν μία εμπειρία πέραν της εξασφαλισμένης οικονομικής τους επιβίωσης. Και οι μεν και οι δε πέφτουν πολύ εύκολα στα δίχτυα του οργανωμένου εγκλήματος.
Σε κάθε περίπτωση οι μύθοι της απόλυτης δικαιωματοκρατίας επί του κορμιού και της ψυχής, ο άκρατος φιλελευθερισμός στη μη-διαπαιδαγώγηση από τους γονείς, η απαξίωση του κοινωνικοποιητικού ρόλου του σχολείου και του δασκάλου καταλήγουν σε αδιέξοδες αυτοκαταστροφικές εκ-ρήξεις.
Το οιονεί-ναρκισσιστικό life-style και η δια-φυγή από την πραγματικότητα μέσω «τεχνητών παραδείσων» εκθέτουν σε μεγάλους κινδύνους θυματοποίησης όσων νομίζουν ότι ζώντας έτσι «κτυπάνε το σύστημα».
Αυτή η διαπίστωση αποτελεί το κεντρικό κεφάλαιο δια-λόγου σε μία μη-απαθή κοινωνία πολιτών κι όχι η συνωμοσιολογία και η ηθικολογία.
ΥΓ. Είμαι ο τελευταίος που θα έρριχνα ανάθεμα σε επιλογές τρόπου ζωής. Είμαι όμως υποχρεωμένος, ως γονιός κι ως δάσκαλος, να επισημάνω ότι η κόκκινη γραμμή της [καλής;] ζωής και του κακού θανάτου πολλές φορές είναι πολύ κοντά, όταν δεν διαβάζουμε σωστά τους ανθρώπους και τις καταστάσεις.
