Δεν είμαι οπαδός της ΑΕΚ. Αυτό θέλω να το ξεκαθαρίσω από την πρώτη γραμμή, για να μην υπάρξει καμία παρεξήγηση. Δεν γράφω με οπαδικό θυμό, ούτε με διάθεση να μπω σε εσωτερικούς λογαριασμούς μιας μεγάλης ομάδας. Γράφω ως άνθρωπος που υπηρέτησε τη δημοσιογραφία για δεκαετίες, που έκανε εκατοντάδες ρεπορτάζ για ποδόσφαιρο, στο «Φως των Σπορ», σε αθλητικές στήλες πολιτικών εφημερίδων, στην τηλεόραση και στο ραδιόφωνο.
Γράφω, επίσης, ως ένας άνθρωπος που γνώρισε την ΑΕΚ από κοντά. Όχι από μακριά, όχι από τα πρωτοσέλιδα, όχι μόνο από τα αποτελέσματα της Κυριακής. Την έζησα στα γήπεδα, στις προπονήσεις, στους ανθρώπους της, στις κουβέντες της, στις αγωνίες της. Ακόμα κι αυτός ο ενάμιση χρόνος στη δεκαετία του ´80, της στενής συνεργασίας μου με τον αείμνηστο Ανδρέα Ζαφειρόπουλο, είναι κομμάτι της ζωής μου. Για να μην ξεχάσω το ότι ήμουν από εκείνους που βοήθησαν από πολιτική θέση ευθύνης να προχωρήσει το όραμα του γηπέδου της ΑΕΚ, που το παρέδωσε στον κόσμο της ο Δημήτρης Μελισσανίδης με το όνομα Αγιά Σοφιά. Ο ναός του Βυζαντίου και του Δικέφαλο Αετού.
Θυμάμαι τις συνεντεύξεις μου με τον Σεραφείδη, τον Σταματιάδη, τον Παπαϊωάννου, τον Σκευοφύλακα, τον Λάκη Νικολάου. Όπως και με εσένα Ντέμη. Ανθρώπους που δεν ήταν απλώς ονόματα σε ένα κιτρινόμαυρο άλμπουμ. Ήταν πρόσωπα με ήθος, με κύρος, με ιστορία.
Ήταν ένα κομμάτι της ποδοσφαιρικής Ελλάδας που άξιζε σεβασμό. Και αυτόν τον σεβασμό τον έχω κρατήσει μέχρι σήμερα.
Σέβομαι την ΑΕΚ του σήμερα. Την ΑΕΚ που παλεύει. Την ΑΕΚ που διεκδικεί. Την ΑΕΚ που βρίσκεται στα χέρια του Μάριου Ηλιόπουλου, στα χέρια ενός έμπειρου προπονητή και στα πόδια παικταράδων που απέδειξαν μέσα στο γήπεδο ότι φέτος ήταν η καλύτερη ομάδα του πρωταθλήματος.
Και ακριβώς επειδή σέβομαι την ΑΕΚ, θέλω να γράψω λίγες γραμμές για τον Ντέμη Νικολαΐδη.
Ο Ντέμης δεν είναι ένα τυχαίο πρόσωπο για την ΑΕΚ. Είναι ένα από τα εμβληματικά της πρόσωπα. Έκανε τεράστια καριέρα. Η προσφορά του υπήρξε αναμφίβολα μεγάλη. Φόρεσε τη φανέλα της, αγαπήθηκε από τον κόσμο της, έγινε σημείο αναφοράς. Και κάποια στιγμή η ποδοσφαιρική του διαδρομή ξεπέρασε τα ελληνικά τείχη και έφτασε μέχρι την Ισπανία.
Αυτά δεν διαγράφονται. Ούτε πρέπει να διαγραφούν. Ο Ντέμης έχει κερδίσει με το σπαθί του το δικαίωμα να έχει άποψη. Να μιλά. Να κρίνει. Να διαφωνεί. Να λέει αυτό που πιστεύει.
Αλλά υπάρχει και κάτι άλλο: όταν έχεις υπάρξει Ντέμης για την ΑΕΚ, κάθε σου κουβέντα ζυγίζει περισσότερο. Δεν είναι ένα απλό σχόλιο. Δεν είναι μια κουβέντα καφενείου. Είναι παρέμβαση ενός ανθρώπου που έχει γραφτεί βαθιά στη μνήμη του συλλόγου.
Γι’ αυτό και θέλω να του το πω όσο πιο καθαρά μπορώ: Ντέμη, ίσως αδικείς τον εαυτό σου. Για να μην πω ότι σαφώς τον αδικείς.
Τον αδικείς όταν δεν φαίνεσαι να συμπαραστέκεσαι στην προσπάθεια κάθαρσης του ποδοσφαίρου που είναι το σύνθημα της νέας διοίκησης της ΑΕΚ με τον Μάριο Ηλιόπουλο. Τον αδικείς όταν η ομάδα βρίσκεται στα τελευταία μέτρα του πρωταθλήματος, προσπαθεί να κόψει πρώτη το νήμα ακόμη και μέσα σε κλίμα κόντρας και αμφισβήτησης για τη διαιτησία, και αντί να αισθάνεται από εσένα μια ζεστή πλάτη, εισπράττει πικρία.
Και τον αδικείς ακόμη περισσότερο όταν, στο τέλος, αυτή η ίδια ομάδα κατακτά τον τίτλο και βλέπεις τον κόσμο να βγαίνει στους δρόμους με τα κιτρινόμαυρα κασκόλ, να πανηγυρίζει, να ζει μια μεγάλη στιγμή. Και εσύ δεν είσαι εκεί όσο γίνεται πιό δυναμικά.
Η οπαδική ιστοσελίδα enwsi.gr έχει διατυπώσει ισχυρή επικριτική άποψη για τον Ντέμη σε συγκεκριμένα ζητήματα. Μπορεί κάποιος να θεωρήσει τον τόνο σκληρό. Μπορεί να διαφωνήσει με λέξεις, με αποχρώσεις, με εντάσεις. Αλλά δεν μπορεί να αγνοήσει γεγονότα και ότι πίσω από αυτή την κριτική υπάρχει μια πικρία που διαπερνά ένα μεγάλο μέρος του κόσμου της ΑΕΚ. Και ο Ντέμης, που ξέρει πολύ καλά τι σημαίνει κερκίδα, πρέπει να το αντιλαμβάνεται αυτό.
Εκείνοι που ψήνονται στις εξέδρες, που τρέχουν πίσω από την κιτρινόμαυρη φανέλα, όταν έρχεται η ώρα της κατάκτησης του κορυφαίου τίτλου, του πρωταθλήματος, ζητούν να είναι όλοι μαζί. Να είναι όλοι ενωμένοι. Άλλωστε αυτή η λέξη δεν είναι τυχαία στην ΑΕΚ. Είναι μέσα στο όνομά της. Είναι η ίδια η ψυχή της. Ένωση.
Η ΑΕΚ δεν είναι μόνο ποδόσφαιρο. Είναι ιστορία, προσφυγιά, μνήμη, λαϊκότητα, αξιοπρέπεια, πείσμα. Και όταν αυτή η ομάδα φτάνει στην κορυφή, όταν ένας παθιασμένος ΑΕΚτζής όπως ο Μάριος Ηλιόπουλος βάζει πλάτη δύο χρόνια τώρα, όταν δίνει μάχες, όταν μπαίνει μπροστά, όταν δείχνει ότι δεν αντιμετωπίζει την ΑΕΚ ως επένδυση αλλά ως κομμάτι της καρδιάς του, τότε αυτό πρέπει να αναγνωρίζεται.
Ο Ηλιόπουλος δεν ήρθε στην ΑΕΚ ως ψυχρός διαχειριστής. Ο Μαριος πήρε την σκυτάλη της ομάδας και το κλειδί του ναού της Αγίας Σοφίας από τον άλλον παθιασμένο ΑΕΚτζη τον Δημήτρη Μελισσανίδη ο οποίος παρεπιπτόντως πέραν του ότι ανέστησε την ομάδα και έχτισε το γήπεδο, φρόντισε, όπως περίτρανα αποδεικνύεται πλέον, να πάει και σε σωστά χέρια. Ο Μαριος ήρθε με πάθος και με ένταση. Σε αυτά τα δύο χρόνια έδωσε στην ΑΕΚ κάτι που ο κόσμος της αναζητούσε: παρουσία, φωνή, διεκδίκηση.
Δεν γράφω αυτά τα λόγια για να κάνω τον τιμητή. Δεν υπήρξα ποτέ οπαδός της ΑΕΚ, ούτε τώρα θα φορέσω δανεικό κασκόλ για να γράψω ένα κείμενο. Γράφω επειδή έμαθα στη δημοσιογραφία να σέβομαι το γεγονός, την προσπάθεια, την ιστορία και τον νικητή.
Και το γεγονός είναι ότι η ΑΕΚ, με τον Μάριο Ηλιόπουλο στην ηγεσία της, με έναν έμπειρο προπονητή στον πάγκο της και με παίκτες που απέδειξαν την αξία τους, ήταν η καλύτερη ομάδα φέτος.
Γι’ αυτό και η στάση του Ντέμη πονάει όσους τον αγάπησαν.
Αυτές οι λίγες γραμμές γράφονται από έναν άνθρωπο που σε χειροκρότησε δημοσιογραφικά, Ντέμη. Από έναν άνθρωπο που σε στήριξε όταν έπρεπε να στηριχθείς. Από έναν άνθρωπο που δεν έχει κανέναν λόγο να σε αδικήσει.
Γι’ αυτό και θέλω να πιστεύω ότι θα βρεις τον τρόπο να διορθώσεις αυτή την παρεξήγηση. Με εκείνη την απλή, καθαρή στάση που θα δείξει πως η αγάπη σου για την ΑΕΚ είναι πάντα αγνή και μεγάλη. Χωρίς υστεροβουλία.
Θα στο πω έτσι, όπως θα το έλεγα και σε μια προσωπική μας κουβέντα:
Ντέμη, μην πικραίνεις την ΑΕΚ. Και η σημερινή ΑΕΚ στα χέρια του Μάριου Ηλιόπουλου, η ΑΕΚ του προπονητή της, των παικτών της και του κόσμου της, αξίζει αυτό που λέει το όνομά της.
Ένωση. Όλοι μαζί.
Αυτό μην το ξεχάσεις Ντέμη.
