Τρέχω τα τελευταία 14 χρόνια.
Αν με γνώριζες στο σχολείο, δύσκολα θα το φανταζόσουν.
Δεν έκανα γυμναστική. Δεν με διάλεγαν στα ομαδικά αθλήματα. Η μπάλα δεν ήταν πρόκληση, αλλά μια μεγάλη «απειλή». Έκανα στην άκρη πριν καν έρθει προς το μέρος μου. Μέχρι να πάω Γυμνάσιο είχα ήδη καταλήξει σ’ ένα συμπέρασμα που έμοιαζε οριστικό: η άσκηση δεν είναι για μένα.
Δεν ήταν απλώς μια συνήθεια που δεν είχα. Ήταν η ταυτότητά μου.
Και οι ταυτότητες, ειδικά όταν σχηματίζονται νωρίς, δύσκολα αμφισβητούνται.
Η ταμπέλα που γίνεται όριο
Το «δεν είμαι αθλητικός τύπος» ήταν μεγάλο όριο για όλα τα μαθητικά και φοιτητικά μου χρόνια. Ένα πλαίσιο μέσα στο οποίο κινούμουν χωρίς να το συνειδητοποιώ.
Όταν λες ότι κάτι «δεν είναι για σένα», σταματάς να το εξετάζεις. Δεν δοκιμάζεις. Δεν εκτίθεσαι και, σίγουρα, δεν ρισκάρεις να αποτύχεις.
Η ταμπέλα σε προστατεύει, θεωρητικά, αλλά στην πραγματικότητα, σε περιορίζει.
Για χρόνια δεν ένιωθα ότι μου έλειπε κάτι. Απλώς είχα αποδεχτεί μια εκδοχή του εαυτού μου. Μέχρι που κάποια στιγμή, έγινα μαμά κι ένιωσα ότι «κατάφερα» κάτι που ως τότε μου φάνταζε τόσο μεγάλο κι ανυπέρβλητο. Κι ένιωσα ότι έχω τη δύναμη να ξεπεράσω κι άλλον τον εαυτό μου, όπως τον είχα στο μυαλό μου.
Δεν πίστεψα ξαφνικά ότι είμαι «φτιαγμένη» γι’ αυτό.
Αλλά ένιωσα ότι θέλω να δοκιμάσω κάτι που με δυσκόλευε.
Η αρχή ήταν αθόρυβη
Τα πρώτα μου τρεξίματα δεν είχαν τίποτα το εντυπωσιακό. Ούτε τα δεύτερα!
Λίγο περπάτημα. Λίγο τρέξιμο. Πολλή αμφιβολία.
Υπήρχαν μέρες που λαχάνιαζα γρήγορα. Μέρες που σκεφτόμουν ότι ίσως τελικά είχα δίκιο: «Δεν είναι για μένα».
Σταμάτησα. Ξανάρχισα. Έκανα παύσεις. Έκανα λάθη. Δεν είχα πρόγραμμα, ούτε στόχο. Είχα μόνο την πρόθεση να συνεχίσω λίγο ακόμη.
Δεν γεννήθηκα δρομέας.
Αλλά σίγουρα έγινα.
Σιγά σιγά.
Με μικροβήματα.
Αυτό που δεν αντιλήφθηκα αμέσως ήταν ότι δεν είχε να κάνει με την αλλαγή στο σώμα. Αλλά με την ιστορία που λέω στον εαυτό μου.
Η αφήγηση που αλλάζει
Κάθε φορά που έβγαινα για προπόνηση, έκανα κάτι μικρό αλλά ουσιαστικό: αναιρούσα μια παλιά βεβαιότητα.
Η πρόοδος στο τρέξιμο είναι αργή. Έρχεται με συνέπεια και επανάληψη. Και με επιμονή ακόμη και όταν δεν υπάρχει διάθεση.
Και μέσα σ’ αυτή την επανάληψη, η φράση «δεν είμαι αθλητικός τύπος» άρχισε να χάνει τη δύναμή της.
Στη θέση της μπήκε το «Μπορώ να γίνω».
Το τρέξιμο δεν με έκανε διαφορετικό άνθρωπο. Με βοήθησε να ανακαλύψω μια εκδοχή μου που δεν είχα επιτρέψει να υπάρξει.
Ο μαραθώνιος ως συμβολική στιγμή
Το 2019 έτρεξα τον πρώτο μου μαραθώνιο.
Σαράντα δύο χιλιόμετρα που ήταν η απόδειξη ότι μια ταυτότητα μπορεί ν’ αλλάξει.
Καθώς πλησίαζα τον τερματισμό, δεν σκεφτόμουν τον χρόνο. Σκεφτόμουν το παιδί που απέφευγε τη μπάλα. Την έφηβη που είχε αποφασίσει ότι «αυτά δεν είναι για μένα». Τη γυναίκα που ξεκίνησε διστακτικά, χωρίς να ξέρει πού μπορεί να φτάσει.
Ο μαραθώνιος ήταν η επιβεβαίωση της αλλαγής, αποτέλεσμα συσσώρευσης μικρών αποφάσεων για καιρό.
Από το «δεν είμαι» στο «δεν είμαι ακόμη»
Μεγαλώνοντας και φτάνοντας τα 40, σταμάτησα να χρησιμοποιώ τη φράση «αυτό δεν είναι για μένα».
Γιατί συνειδητοποίησα κάτι που δεν αφορά μόνο το τρέξιμο:
Συχνά αυτό που θεωρούμε ξένο προς εμάς, είναι απλώς κάτι που δεν έχουμε γίνει ακόμη.
Δεν ήμουν δρομέας.
Δεν ήμουν άνθρωπος της αντοχής.
Δεν ήμουν «αθλητικός τύπος».
Μέχρι που έγινα.
Όχι επειδή περίμενα να νιώσω έτοιμη.
Αλλά επειδή ξεκίνησα χωρίς να είμαι έτοιμη.
Η εμπειρία του τρεξίματος με έκανε να δω διαφορετικά κι άλλες πλευρές της ζωής μου. Πόσες φορές λέμε «δεν είμαι καλή σε αυτό», «δεν το ‘χω», «δεν είναι για μένα» και κλείνουμε την πόρτα πριν καν δοκιμάσουμε;
Η ταυτότητα δεν είναι λίστα χαρακτηριστικών, αλλά μια διαδικασία, πολλές επαναλαμβανόμενες επιλογές.
Το τρέξιμο μου έμαθε συνέπεια. Υπομονή. Αποδοχή των πισωγυρισμάτων. Μου έμαθε ότι μπορείς να σταματήσεις και να ξαναρχίσεις χωρίς να αναιρείται η πορεία σου.
Και ίσως αυτό να είναι το πιο ουσιαστικό μάθημα:
Να αφήνεις χώρο στο «ακόμα».
Δεν μπορώ αυτό.
Ακόμα.
Το «ακόμα» είναι υπόσχεση.
Δεκατέσσερα χρόνια μετά, δεν βλέπω τον εαυτό μου ως «αθλήτρια». Βλέπω έναν άνθρωπο που αποφάσισε να μην περιορίζεται και να μη διστάζει να ξεβολεύεται.
Και αυτό, τελικά, ήταν ο μεγαλύτερος τερματισμός.
