Tου Γιώργου Σταμάτη, Βουλευτή Επικρατείας της ΝΔ.
*
Στις 28 Απριλίου συμπληρώνονται 40 χρόνια από τον πρόωρο θάνατο του ηρωικού Ταγματάρχη, που με το απαράμιλλο ήθος και την αλύγιστη στάση του, αποτελεί σύμβολο του αγώνα για τη δημοκρατία και της αγάπης για την πατρίδα. Ο Σπύρος Μουστακλής γεννήθηκε το 1926 στο Μεσολόγγι και από την παιδική του ηλικία γαλουχήθηκε από τον παππού του που ήταν δάσκαλος, με την ιστορία της Ιερής Πόλης. Σε ηλικία 17 χρονών, αποφάσισε να πολεμήσει ενεργά τις κατοχικές δυνάμεις του άξονα και στις 2/4/1943 εντάχθηκε στην Εθνική Αντίσταση με τον ΕΔΕΣ.
Στη συνέχεια, αποφασίζει να ακολουθήσει το δρόμο του στρατιωτικού και αποφοιτά από τη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων το 1948.
Ως υπολοχαγός πλέον, λαμβάνει μέρος με το ελληνικό εκστρατευτικό σώμα στον πόλεμο της Κορέας, όπου οι Έλληνες στρατιώτες επιδεικνύουν ιδιαίτερη ανδρεία και αλληλεγγύη, αγωνιζόμενοι στο πλευρό του λαού της Νότιας Κορέας και των συμμαχικών δυνάμεων για τα ιδεώδη της ελευθερίας και της εθνικής ανεξαρτησίας.
Παρά το έντονο πολιτικό κλίμα της εποχής στην Ελλάδα, ο Σπύρος Μουστακλής υπήρξε κομματικά ανένταχτος. Υπηρετεί ως στρατιωτικός σε διάφορες πόλεις και διακρίνεται για το ήθος του, το αίσθημα ευθύνης προς τους στρατιώτες του, την ακεραιότητα του χαρακτήρα του, την αλληλεγγύη του σε όποιον έχει ανάγκη. Σε όλη του τη ζωή, παραμένει βαθιά προσηλωμένος στις δημοκρατικές αρχές, το καθήκον, τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Όταν η δημοκρατία καταλύεται από τη χούντα των συνταγματαρχών, ο Σπύρος Μουστακλής συμμετέχει ενεργά στην αντίσταση και γίνεται ένα από τα πιο εμβληματικά σύμβολα του αντιδικτατορικού αγώνα. Το 1973, είναι ένας από τους πρωτεργάτες του Κινήματος του Ναυτικού, μιας από τις σημαντικότερες απόπειρες ανατροπής της δικτατορίας. Είναι πλέον ταγματάρχης και ένας από τους δύο αξιωματικούς του στρατού ξηράς που λαμβάνουν ενεργά μέρος. Το Κίνημα όμως προδίδεται εν τη γενέσει του, και ο Σπύρος Μουστακλής μαζί με άλλους αξιωματικούς συλλαμβάνεται στις 22 Μαίου του 1973 και οδηγείται στα κρατητήρια της ΕΑΤ-ΕΣΑ. Από την πρώτη βραδιά εκεί, υφίσταται απάνθρωπα βασανιστήρια, φάλαγγα, ηλεκτροσόκ, ανελέητους ξυλοδαρμούς, δολοφονικά χτυπήματα στο κεφάλι. Παρά όμως τα φρικτά μαρτύρια, δεν υποκύπτει, δε λυγίζει, δεν καταδίδει τους συντρόφους και συναγωνιστές του. Ώσπου, ένα εξαιρετικά βίαιο χτύπημα στην καρωτίδα του προκαλεί εγκεφαλικό επεισόδιο, με αποτέλεσμα να παραλύσει η δεξιά του πλευρά και να χάσει τη φωνή του. Παραμένει στα κρατητήρια μέχρι το βράδυ σε ημιθανή κατάσταση. Μόνο όταν φοβούνται πλέον για τη ζωή του τον μεταφέρουν στο Στρατιωτικό Νοσοκομείο 401 με το όνομα Μιχαηλίδης και αιτιολογία εισαγωγής τρακάρισμα στον ιππόδρομο.
Μετά από 47 ημέρες ανείπωτης αγωνίας, η σύζυγος του Χριστίνα Μουστακλή, καταφέρνει να τον βρει. Τελικά μεταφέρεται στο ΚΑΤ, όπου μετά από επίμονες προσπάθειες, μπορεί να ξαναπερπατήσει. Η ομιλία του όμως, ουσιαστικά δεν θα αποκατασταθεί ποτέ.
Στις 17 Νοεμβρίου του 1974, όταν η δημοκρατία έχει πλέον αποκατασταθεί στη Χώρα, η παρουσία του Σπύρου Μουστακλή στην πρώτη επέτειο του Πολυτεχνείου προκαλεί έντονη συγκίνηση.
Ο βαθιά δημοκράτης αυτός άνθρωπος, δεν επιδίωξε πολιτικό όφελος, ούτε καν την υστεροφημία του. Ένιωθε τον αγώνα για την ελευθερία και τη δημοκρατία ως ύψιστο ηθικό του χρέος. Και έδωσε τον αγώνα αυτόν με αυταπάρνηση, σεμνότητα και αξιοπρέπεια.
Έφυγε από τη ζωή στις 28 Απριλίου του 1986, αφήνοντας μας μια ισχυρή παρακαταθήκη. Να αγωνιζόμαστε γι’ αυτά που πιστεύουμε, με σεμνότητα, ακεραιότητα, γενναιότητα, προσήλωση, χωρίς να προσδοκούμε ανταλλάγματα. Η μνήμη του μας υπενθυμίζει ότι η ευθύνη απέναντι στην πατρίδα και τη δημοκρατία αποτελεί χρέος όλων μας και είναι μια στάση ζωής που δοκιμάζεται κάθε μέρα.
