Ό,τι σου μένει αν επισκεφθείς το Ιράν:
Μία αίσθηση του γκρίζου ολούθε, χωρίς ελπίδα διαφυγής. Μια μοναξιά στα μάτια, μια μοναξιά της νεολαίας, μια μοναξιά των γυναικείων ψυχών που σεργιανούν στους δρόμους: η χώρα της αφόρητης μοναξιάς των γυναικών.
Μια νεολαία καταδικασμένη να μην έχει την δυνατότητα να γνωρίσει νέους ανθρώπους από άλλες χώρες. Το Ιράν το επισκέπτονται με ομαδικά ταξίδια, τουρίστες τρίτης ηλικίας, η δε συναναστροφή με τους γηγενείς είναι πρακτικά μηδενική.
Αυτό που έμεινε χαραγμένο γερά στην μνήμη μου ήταν τα μάτια γεμάτα παράκληση και τα ψιθυριστά λόγια γεμάτα απόγνωση, προσμονή κι ελπίδα με πολλά αποσιωπητικά.
Αν η αίσθηση της δημόσιας φυλακής είναι έντονη, η Μοναξιά στα βλέμματα που διασταυρώνονται δεν ξεχνιέται όσο καιρός κι αν έχει περάσει από τότε.
Για αυτήν την προσμονή κι ελπίδα με τα πολλά αποσιωπητικά, ας μνημονεύσω την Νίκα Σακαράμι που δολοφονήθηκε από το καθεστώς , την Αχού Νταργιάι η οποία έτυχε «ιατρικής» φροντίδας, δηλαδή «ψυχιατρικής ευθυγράμμισης» και κάποια ώρα πήρε εξιτήριο, και ας παραθέσω τον πίνακα με τις 329 εκτελεσμένες Ιρανές από το 2007 μέχρι σήμερα.
Η Ρουμπίνα Αμινιάν που δολοφονήθηκε εν ψυχρώ από τις δυνάμεις καταστολής, δεν περιλαμβάνεται στον πίνακα που παρατίθεται.
Ούτε η 16χρονη Μαριάμ Ταγκάβι που δολοφονήθηκε από τον σύζυγό της, περιλαμβάνεται στον πίνακα αυτό.
Το πορτρέτο της γυναικείας μοναξιάς στο Ιράν είναι πολυσύνθετο, έχει πολλές πτυχές και συντίθεται στο σχολείο, στο Πανεπιστήμιο, στους εργασιακούς χώρους, στις πόλεις και στις αγροτικές περιφέρειες της απέραντης αυτής χώρας.
Ένα ερώτημα, μία διαχρονικά επαναλαμβανόμενη λεκτική διατύπωση και ρητορικό ερώτημα συνάμα και κυριαρχούν τούτη την εποχή και αφορούν τόσο τη ζωή στο παρόντα χρόνο όσο και στο απώτερο μέλλον αυτής της χώρας.
Το ερώτημα: « Θα ανθίσουν 100 λουλούδια» στο Ιράν; Το ερώτημα αυτό αφορά στη στάση του καθεστώτος και στα όρια διαλόγου εντός της ιρανικής επικράτειας.
Η διαχρονικά επαναλαμβανόμενη λεκτική διατύπωση και ρητορικό ερώτημα συνάμα: «Έξι μήνες ακόμα. Αυτό το καθεστώς έχει έξι μήνες ακόμα». Από τα τέλη του 1990, με αφορμή την κάθε εξέγερση στο Ιράν επαναλαμβάνεται η διατύπωση πως το καθεστώς όπου να ‘ναι, σε 6 μήνες θα καταρρεύσει. Θα είναι η τελευταία φορά που επανέρχεται στα χείλη αυτή η διατύπωση ή το καθεστώς θα ανασυνταχθεί;
Τόσο το ερώτημα αναφορικά με την άνθιση ή μη των 100 λουλουδιών καθώς και το αιωρούμενο και επαναλαμβανόμενο κάθε τόσο ερώτημα περί πιθανής πτώσης του καθεστώτος μέσα σε κάποιους επόμενους 6 μήνες, τυγχάνουν παρόντα εντός της λελογισμένης πραγματικότητας.
Μιχάλης Κονιόρδος , εκπαιδευτικός https://www.core-econ.org/
