Με διαφορά 48 ετών γεννήθηκαν ο Αργεντινός Χόρχε Λουίς Μπόρχες, το 1899, και ο Βραζιλιάνος Πάουλο Κοέλιο, το 1947. Ο πρώτος εξερεύνησε τους λαβυρίνθους του χρόνου, της μνήμης και του απείρου, ενώ ο δεύτερος μετέφερε σε εκατομμύρια αναγνώστες ιστορίες προσωπικής αναζήτησης, πίστης και αυτογνωσίας.
Χόρχε Λουίς Μπόρχες: Ο δημιουργός των λογοτεχνικών λαβυρίνθων
Ο Χόρχε Λουίς Μπόρχες γεννήθηκε στις 24 Αυγούστου 1899 στο Μπουένος Άιρες, σε μια οικογένεια με έντονα πνευματικά ενδιαφέροντα. Μεγάλωσε ανάμεσα στα ισπανικά και τα αγγλικά, έχοντας από παιδί πρόσβαση στην πλούσια βιβλιοθήκη του πατέρα του – έναν χώρο που αργότερα θα μετατρεπόταν σε κεντρικό σύμβολο του έργου του.
Το 1914 εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στη Γενεύη, όπου ολοκλήρωσε τις σπουδές του. Ακολούθησαν παραμονές στην Ισπανία και η επαφή του με το πρωτοποριακό κίνημα του ουλτραϊσμού. Επέστρεψε στην Αργεντινή το 1921 και δύο χρόνια αργότερα εξέδωσε την πρώτη ποιητική συλλογή του, «Πυρετός του Μπουένος Άιρες».
Η διεθνής φήμη του στηρίχθηκε κυρίως στα σύντομα διηγήματα και στα δοκίμιά του. Στα σημαντικότερα βιβλία του περιλαμβάνονται η «Παγκόσμια ιστορία της ατιμίας», οι «Μυθοπλασίες», το «Άλεφ», οι «Άλλες διερευνήσεις» και «Το βιβλίο της άμμου». Στις σελίδες του επανέρχονται οι λαβύρινθοι, οι καθρέφτες, οι άπειρες βιβλιοθήκες, τα όνειρα, οι σωσίες και η αμφιβολία για το τι είναι πραγματικό και τι επινοημένο.
Υπήρξε βιβλιοθηκάριος, μεταφραστής και καθηγητής αγγλικής λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο του Μπουένος Άιρες. Το 1955 ανέλαβε τη διεύθυνση της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Αργεντινής, την εποχή που η κληρονομική πάθηση της όρασής του τον οδηγούσε σχεδόν στην πλήρη τύφλωση. Παρά την απώλεια της όρασής του, συνέχισε να γράφει, να παραδίδει διαλέξεις και να ταξιδεύει.
Ανάμεσα στις σημαντικότερες διακρίσεις του ήταν το Εθνικό Βραβείο Λογοτεχνίας της Αργεντινής το 1956, το Βραβείο Formentor το 1961 –το οποίο μοιράστηκε με τον Σάμιουελ Μπέκετ–, το Βραβείο της Ιερουσαλήμ το 1971 και το Βραβείο Μιγκέλ ντε Θερβάντες το 1979. Τιμήθηκε επίσης με το Βραβείο Μπαλζάν και τη γαλλική Λεγεώνα της Τιμής, καθώς και με πολυάριθμους επίτιμους πανεπιστημιακούς τίτλους. Δεν έλαβε ποτέ το Νόμπελ Λογοτεχνίας, μολονότι το όνομά του συνδέθηκε επανειλημμένα με αυτό.
Ο Μπόρχες πέθανε στη Γενεύη στις 14 Ιουνίου 1986, σε ηλικία 86 ετών. Η επιρροή του στο σύγχρονο διήγημα, στη φιλοσοφική λογοτεχνία και στη μεταμυθοπλασία παραμένει καθοριστική.
Πάουλο Κοέλιο: Το παγκόσμιο φαινόμενο του «Αλχημιστή»
Ο Πάουλο Κοέλιο ντε Σόουζα γεννήθηκε στις 24 Αυγούστου 1947 στο Ρίο ντε Τζανέιρο. Από νεαρή ηλικία επιθυμούσε να γίνει συγγραφέας, επιλογή που τον έφερε σε σύγκρουση με το συντηρητικό οικογενειακό του περιβάλλον. Εγγράφηκε στη Νομική, αλλά εγκατέλειψε τις σπουδές του και ταξίδεψε στη Λατινική Αμερική, στη Βόρεια Αφρική και στην Ευρώπη.
Πριν αφοσιωθεί στη λογοτεχνία εργάστηκε ως ηθοποιός, θεατρικός σκηνοθέτης, δημοσιογράφος και στιχουργός. Ιδιαίτερα σημαντική ήταν η συνεργασία του με τον Βραζιλιάνο μουσικό Ραούλ Σέισας, για τον οποίο έγραψε δεκάδες τραγούδια.
Καθοριστικό σημείο της ζωής του υπήρξε το προσκύνημα στο Σαντιάγο ντε Κομποστέλα το 1986. Από αυτή την εμπειρία προέκυψε το αυτοβιογραφικό βιβλίο «Το ημερολόγιο ενός μάγου», το οποίο κυκλοφόρησε το 1987. Έναν χρόνο αργότερα εκδόθηκε «Ο Αλχημιστής», η παραβολική ιστορία ενός νεαρού βοσκού που αναζητά έναν θησαυρό και τελικά ανακαλύπτει τον προσωπικό του προορισμό.
Το βιβλίο εξελίχθηκε σε ένα από τα μεγαλύτερα διεθνή εκδοτικά φαινόμενα των τελευταίων δεκαετιών. Μεταφράστηκε σε δεκάδες γλώσσες, ενώ το 2003 ο Κοέλιο καταγράφηκε στο Βιβλίο Ρεκόρ Γκίνες, όταν υπέγραψε σε μία εκδήλωση 53 διαφορετικές μεταφρασμένες εκδόσεις του «Αλχημιστή».
Στα γνωστότερα έργα του ανήκουν επίσης τα «Μπρίντα», «Οι Βαλκυρίες», «Στις όχθες του ποταμού Πιέδρα κάθισα κι έκλαψα», «Το πέμπτο βουνό», «Η Βερόνικα αποφασίζει να πεθάνει», «Έντεκα λεπτά», «Το Ζαχίρ», «Η μάγισσα του Πορτομπέλο», «Άλεφ», «Το χειρόγραφο της Άκρα» και «Μοιχεία».
Με απλή, παραβολική γραφή, ο Κοέλιο πραγματεύεται την αναζήτηση του νοήματος, τη μοίρα, την αγάπη, την πίστη και την ανάγκη του ανθρώπου να ακολουθήσει το προσωπικό του όνειρο. Το έργο του απέκτησε τεράστια απήχηση στο αναγνωστικό κοινό, αν και συχνά δίχασε τη λογοτεχνική κριτική.
Το 2002 εξελέγη μέλος της Βραζιλιάνικης Ακαδημίας Γραμμάτων, καταλαμβάνοντας την έδρα 21. Έχει τιμηθεί, μεταξύ άλλων, ως Ιππότης του γαλλικού Τάγματος Τεχνών και Γραμμάτων, με τη Λεγεώνα της Τιμής της Γαλλίας και με το Crystal Award του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ. Από το 2007 είναι Αγγελιοφόρος Ειρήνης των Ηνωμένων Εθνών, με δράση για την καταπολέμηση της φτώχειας και την ενίσχυση του διαπολιτισμικού διαλόγου.
