Μια εξαιρετικά σκληρή εικόνα για την πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα στην Αλβανία περιγράφει ο ευρωβουλευτής της Νέας Δημοκρατίας και εκλεγμένος δήμαρχος Χειμάρρας, Φρέντης Μπελέρης, σε συνέντευξη που μου παραχώρησε από το Στρασβούργο, όπου βρίσκεται για τις εργασίες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.
Με καταγγελίες που αγγίζουν τον ίδιο τον πυρήνα της δημοκρατικής λειτουργίας της γειτονικής χώρας, ο Φρέντης Μπελέρης υποστηρίζει ότι η κυβέρνηση του Έντι Ράμα έχει δημιουργήσει ένα καθεστωτικό σύστημα εξουσίας, στο οποίο το οργανωμένο έγκλημα δεν περιορίζεται στον επηρεασμό της πολιτικής, αλλά συμμετέχει, όπως καταγγέλλει, στη λήψη αποφάσεων.
Η συνέντευξή μας πραγματοποιείται ενώ, σύμφωνα με τον ίδιο, η Αλβανία συμπληρώνει 139 ημέρες κινητοποιήσεων, με τις τελευταίες ημέρες να χαρακτηρίζονται από σοβαρή κλιμάκωση της έντασης.
Ο ευρωβουλευτής μιλά για τη φτώχεια πίσω από τους ουρανοξύστες των Τιράνων, τη μαζική μετανάστευση, το ανεπίλυτο περιουσιακό ζήτημα, τις αδυναμίες του κράτους δικαίου και την αμφισβητούμενη, κατά την εκτίμησή του, δυνατότητα της Αλβανίας να ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Κυρίως, όμως, εξηγεί γιατί θεωρεί ότι ακόμη και η προκήρυξη πρόωρων εκλογών δεν θα μπορούσε να δώσει διέξοδο, εφόσον αυτές διεξαχθούν με τον Έντι Ράμα στην πρωθυπουργία.
«139 ημέρες στους δρόμους – Η κατάσταση θυμίζει την Αθήνα του 2008»
Ο Φρέντης Μπελέρης τοποθετεί την αφετηρία των κινητοποιήσεων σε ένα ιδιαίτερα βίαιο περιστατικό σε βάρος πολίτη ελληνικής υπηκοότητας, το οποίο, όπως περιγράφει, προκάλεσε έντονες αντιδράσεις.
Σύμφωνα με την αφήγησή του, ο πολίτης σύρθηκε για σχεδόν μισό χιλιόμετρο, σε ένα επεισόδιο που λειτούργησε ως αφορμή για να εκδηλωθεί η συσσωρευμένη κοινωνική οργή.
«Σήμερα έχουμε την 139η ημέρα διαδηλώσεων», μου λέει, επισημαίνοντας ότι οι κινητοποιήσεις έχουν αποκτήσει πλέον διαφορετικά χαρακτηριστικά.
Κατά την περιγραφή του, τις τελευταίες έξι με επτά ημέρες καταγράφονται βίαια επεισόδια, ενώ στους δρόμους συμμετέχουν φοιτητές και μαθητές.
Για να μεταφέρει την ένταση της κατάστασης στο ελληνικό κοινό, χρησιμοποιεί μια ιδιαίτερα χαρακτηριστική σύγκριση:
«Είναι μια κατάσταση μετά τη δολοφονία Γρηγορόπουλου το 2008 στην Αθήνα».
Η αναφορά του αφορά την κοινωνική έκρηξη και τις συγκρούσεις που ακολούθησαν τότε στην ελληνική πρωτεύουσα. Δεν πρόκειται, ωστόσο, για ταύτιση των δύο γεγονότων, αλλά για μια πολιτική και κοινωνική αναλογία που επιλέγει ο ίδιος.
«Το πρόβλημα δεν είναι μόνο οι περιουσίες – Είναι η διαφθορά και η διάλυση των υποδομών»
Ρωτώ τον Φρέντη Μπελέρη γιατί οι διαμαρτυρίες έχουν αποκτήσει τέτοια διάρκεια και ένταση.
Η απάντησή του ξεπερνά το συγκεκριμένο επεισόδιο που, σύμφωνα με την περιγραφή του, πυροδότησε τις κινητοποιήσεις.
«Το πρόβλημα της κυβέρνησης Ράμα δεν είναι μόνο το περιουσιακό, το οποίο 36 χρόνια μετά την πτώση του κομμουνισμού δεν έχει λυθεί».
Ο ίδιος απαριθμεί μια σειρά βαθύτερων προβλημάτων: διαφθορά, ελλείψεις στις υποδομές, ανεπαρκή χρηματοδότηση της υγείας και της παιδείας, αλλά και μια γενικευμένη δυσπιστία των πολιτών απέναντι στους κρατικούς θεσμούς.
Ιδιαίτερη σημασία δίνει στο περιουσιακό ζήτημα, που παραμένει ανοιχτό από τη μετακομμουνιστική περίοδο και αφορά και την ελληνική εθνική μειονότητα.
Η αδυναμία αποτελεσματικής απονομής δικαιοσύνης, υποστηρίζει, εντείνει την ανασφάλεια των πολιτών.
«Είκοσι χρόνια θέλει να βρεις το δίκιο σου σε ένα διοικητικό δικαστήριο», αναφέρει χαρακτηριστικά, περιγράφοντας τις καθυστερήσεις που, κατά την άποψή του, αντιμετωπίζουν οι πολίτες.
«Από τα 4,5 εκατομμύρια εγγεγραμμένους πολίτες, μόνο δύο εκατομμύρια ζουν στην Αλβανία»
Ένα από τα πλέον ανησυχητικά στοιχεία που επικαλείται ο ευρωβουλευτής αφορά τη δημογραφική συρρίκνωση.
Σύμφωνα με τους αριθμούς που παραθέτει, τα αλβανικά ληξιαρχεία περιλαμβάνουν περίπου 4,5 εκατομμύρια εγγεγραμμένους πολίτες, ενώ σήμερα στη χώρα ζουν περίπου δύο εκατομμύρια άνθρωποι.
Πρόκειται για αριθμούς που επικαλείται ο ίδιος και όχι για στοιχεία επιβεβαιωμένης απογραφής.
Ο Φρέντης Μπελέρης αναγνωρίζει ότι το πρώτο μεγάλο μεταναστευτικό κύμα σημειώθηκε μετά την κατάρρευση του κομμουνιστικού καθεστώτος, τη δεκαετία του 1990.
Ωστόσο, υποστηρίζει ότι από το 2013, όταν ανέλαβε την πρωθυπουργία ο Έντι Ράμα, έχει φύγει ακόμη ένα εκατομμύριο άνθρωποι.
Κατά την εκτίμησή του, αυτή η συνεχής φυγή αποτελεί απόδειξη της απογοήτευσης μεγάλου μέρους της κοινωνίας.
Η μετανάστευση δεν είναι απλώς μια δημογραφική εξέλιξη. Είναι, όπως προκύπτει από την ανάλυσή του, μια ψήφος δυσπιστίας προς τις οικονομικές και πολιτικές συνθήκες της χώρας.
«Ο Ράμα συγκυβερνά με το οργανωμένο έγκλημα»
Η συζήτησή μας φτάνει στη διάρκεια της διακυβέρνησης Ράμα, που ξεκίνησε το 2013.
Του επισημαίνω ότι δεκατρία χρόνια στην πρωθυπουργία αποτελούν μια ιδιαίτερα μεγάλη περίοδο παραμονής στην εξουσία.
Ο Φρέντης Μπελέρης απαντά χωρίς περιστροφές.
Θεωρεί ότι στην Αλβανία έχει διαμορφωθεί ένα καθεστωτικό σύστημα, το οποίο συγκρίνει πολιτικά με τις μακροχρόνιες κυβερνήσεις του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στην Τουρκία και του Αλεξάνταρ Βούτσιτς στη Σερβία.
«Οι εκλογές είναι κάτι σαν εκλογές», λέει, αμφισβητώντας την ουσιαστική ισοτιμία της εκλογικής διαδικασίας.
Φέρνει μάλιστα ως παράδειγμα τη δική του περίπτωση στη Χειμάρρα.
«Δεν του άρεσε το αποτέλεσμα των εκλογών και βρήκε τρόπο να ακυρώσει το αποτέλεσμα», υποστηρίζει, αναφερόμενος στην υπόθεση της εκλογής του ως δημάρχου και στην περιπέτεια που ακολούθησε.
Η βαρύτερη καταγγελία του, ωστόσο, αφορά τη σχέση κυβέρνησης και οργανωμένου εγκλήματος.
«Ο κύριος Ράμα συγκυβερνά αυτά τα 13 χρόνια παρέα με το οργανωμένο έγκλημα. Δεν είναι ότι το οργανωμένο έγκλημα επηρεάζει την πολιτική σκηνή. Συγκυβερνάει και παίρνει αποφάσεις».
Πρόκειται για εξαιρετικά σοβαρή πολιτική καταγγελία του ευρωβουλευτή, η οποία δεν συνοδεύεται στη συγκεκριμένη συνέντευξη από αποδεικτικά στοιχεία και δεν μπορεί να παρουσιαστεί ως διαπιστωμένο γεγονός.
Ο ίδιος καταλήγει ότι τέτοια συστήματα εξουσίας είναι εξαιρετικά δύσκολο να ανατραπούν μέσα από τις συνηθισμένες εκλογικές διαδικασίες.
«Ουρανοξύστες και πολυτέλεια, αλλά πίσω τους υπάρχει η πραγματική Αλβανία»
Στη συνέχεια τον ρωτώ αν μπορεί να υπάρξει συσχετισμός των αλβανικών κινητοποιήσεων με τις κοινωνικές αναταραχές στη Γαλλία, την Ιταλία και το Βέλγιο.
Η απάντησή του έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον.
Αναγνωρίζει ότι υπάρχουν κοινά χαρακτηριστικά κοινωνικής δυσαρέσκειας, αλλά επισημαίνει ότι οι αφετηρίες των διαμαρτυριών διαφέρουν ουσιαστικά.
Στις δυτικοευρωπαϊκές χώρες, εξηγεί, οι πολίτες κινητοποιούνται συχνά για την ακρίβεια, το στεγαστικό πρόβλημα και τις κοινωνικές ανισότητες.
Στην Αλβανία, αντίθετα, θεωρεί ότι η κοινωνία εξακολουθεί να αγωνίζεται για πολύ πιο θεμελιώδη δικαιώματα.
Για την προστασία της περιουσίας, την απονομή δικαιοσύνης και την αποτελεσματική λειτουργία των κρατικών υπηρεσιών.
Περιγράφει μάλιστα μια εντυπωσιακή αντίφαση στα Τίρανα: υπερπολυτελείς κατασκευές, ψηλά κτίρια και εικόνες μεγάλης οικονομικής ανάπτυξης, την ώρα που, σύμφωνα με τον ίδιο, εξακολουθούν να υπάρχουν προβλήματα στην καθημερινή παροχή νερού και ηλεκτρικού ρεύματος.
«Μπορεί να βλέπεις τεράστια ανάπτυξη και αμέσως πίσω από τον πολύ γυαλιστερό ουρανοξύστη να βλέπεις την πραγματική εικόνα του πώς περνάει ο αλβανικός λαός».
Ο ευρωβουλευτής χρησιμοποιεί μια ιδιαίτερα αιχμηρή παρομοίωση.
«Η Αλβανία εξελίχθηκε δυστυχώς σε μια χώρα της Λατινικής Αμερικής», λέει, συνδέοντας την οικονομική ανισότητα με τις καταγγελίες του για μαύρο χρήμα και διακίνηση ναρκωτικών.
Κατά την εκτίμησή του, ένα ποσοστό 10% έως 15% του πληθυσμού απολαμβάνει εξαιρετικά υψηλό βιοτικό επίπεδο, ενώ η μεγάλη πλειονότητα αντιμετωπίζει σημαντικές οικονομικές δυσκολίες.
Η εικόνα που περιγράφει είναι αυτή μιας χώρας με δύο εντελώς διαφορετικές πραγματικότητες.
«Ο Ράμα χρησιμοποιεί την Ευρωπαϊκή Ένωση ως δικαιολογία»
Θέτω στον Φρέντη Μπελέρη τις δηλώσεις του Έντι Ράμα, σύμφωνα με τις οποίες υπάρχουν δυνάμεις που υπονομεύουν την ευρωπαϊκή προοπτική της Αλβανίας.
Ο ευρωβουλευτής θεωρεί ότι πρόκειται για έναν πολιτικό ελιγμό.
Υποστηρίζει ότι οι κυβερνήσεις με αυταρχικά χαρακτηριστικά συνηθίζουν να αποδίδουν τις εσωτερικές τους αποτυχίες σε εξωτερικούς παράγοντες.
Μάλιστα, παραπέμπει στην πρακτική του παλαιού κομμουνιστικού καθεστώτος της Αλβανίας, το οποίο συχνά παρουσίαζε τους ξένους ως υπεύθυνους για τις δυσκολίες της χώρας.
«Πάντα έβλεπαν ξένο δάχτυλο. Είναι μια ωραία δικαιολογία», σχολιάζει.
Κατά την άποψή του, δεν είναι οι διαδηλωτές εκείνοι που εμποδίζουν την ευρωπαϊκή πορεία της Αλβανίας.
Είναι κυρίως οι εσωτερικές αδυναμίες της χώρας, η μη ολοκλήρωση των μεταρρυθμίσεων και η ανεπαρκής λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών.
«Δεν βλέπω σύντομα την Αλβανία στην Ευρωπαϊκή Ένωση»
Ιδιαίτερα απαισιόδοξος εμφανίζεται ο Φρέντης Μπελέρης για τον χρόνο μιας ενδεχόμενης ένταξης της Αλβανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Στη συνέντευξή μας εκτιμά ότι δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένη μια νέα διεύρυνση στο άμεσο μέλλον.
Αναφέρεται μάλιστα στο ενδεχόμενο να μην υπάρξει διεύρυνση έως το 2040, ως δική του απαισιόδοξη εκτίμηση για τις ευρωπαϊκές πολιτικές συνθήκες και όχι ως θεσμικά αποφασισμένο χρονοδιάγραμμα.
Επισημαίνει ότι η άνοδος συντηρητικών και ευρωσκεπτικιστικών δυνάμεων σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες δημιουργεί πρόσθετες δυσκολίες.
Παράλληλα, θεωρεί ότι η Αλβανία δεν έχει προχωρήσει επαρκώς στην ενσωμάτωση του ευρωπαϊκού δικαίου και στην υλοποίηση των αναγκαίων θεσμικών μεταρρυθμίσεων.
«Δεν μπορούμε να πούμε ότι έχει ενσωματώσει το ευρωπαϊκό δίκαιο, ούτε τον ευρωπαϊκό τρόπο ζωής», αναφέρει.
Θέτει όμως και ένα ευρύτερο ερώτημα: κατά πόσο η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι πολιτικά έτοιμη να δεχθεί νέα μέλη;
Φέρνει ως παράδειγμα το Μαυροβούνιο, το οποίο θεωρεί περισσότερο προχωρημένο στην ενταξιακή διαδικασία, αλλά επισημαίνει ότι και εκεί υπάρχουν πολιτικές αντιφάσεις και προβλήματα.
Το συμπέρασμά του είναι ότι η ευρωπαϊκή ένταξη δεν εξαρτάται αποκλειστικά από τη βούληση μιας υποψήφιας χώρας, αλλά και από τις πολιτικές ισορροπίες μεταξύ των κρατών-μελών.
«Οι διαδηλωτές ζητούν πλέον μόνο την παραίτηση του Ράμα»
Η σημαντικότερη πολιτική μεταβολή που περιγράφει ο Φρέντης Μπελέρης αφορά τα αιτήματα των διαδηλωτών.
Σύμφωνα με τον ίδιο, για μεγάλο διάστημα οι κινητοποιήσεις επικεντρώνονταν σε συγκεκριμένες μεταρρυθμίσεις, αλλαγές στο πολιτικό σύστημα και πρόωρες εκλογές.
Πλέον, όπως υποστηρίζει, το κεντρικό αίτημα έχει αλλάξει.
«Τώρα έχουν μοναδικό αίτημα την παραίτηση του κυρίου Ράμα».
Ο ευρωβουλευτής περιγράφει κυβερνητικές κινήσεις για πολιτικές διαβουλεύσεις σχετικά με την προκήρυξη πρόωρων εκλογών.
Ωστόσο, επισημαίνει ότι τόσο η αντιπολίτευση όσο και οι διαδηλωτές, όπως ο ίδιος παρουσιάζει τις θέσεις τους, δεν επιθυμούν εκλογές με τον σημερινό πρωθυπουργό να διατηρεί τον έλεγχο της κυβέρνησης.
Η προτεινόμενη διέξοδος, κατά τον Μπελέρη, είναι μια κυβέρνηση ειδικού σκοπού.
«Κυβέρνηση ειδικού σκοπού, αλλαγή εκλογικού νόμου και μετά κάλπες»
Ο Φρέντης Μπελέρης εξηγεί ότι το αίτημα που διατυπώνεται από τους διαδηλωτές, σύμφωνα με την ενημέρωσή του, δεν περιορίζεται σε μια απλή αλλαγή ημερομηνίας των εκλογών.
Προϋποθέτει μια μεταβατική πολιτική διαδικασία.
Μια κυβέρνηση ειδικού σκοπού θα αναλάμβανε να αλλάξει τον εκλογικό νόμο, να υλοποιήσει συγκεκριμένες θεσμικές παρεμβάσεις και στη συνέχεια να οδηγήσει τη χώρα στις κάλπες.
Ο ίδιος θεωρεί ότι χωρίς αυτές τις προϋποθέσεις, μια πρόωρη εκλογική αναμέτρηση θα μπορούσε να αναπαράγει τους σημερινούς πολιτικούς συσχετισμούς.
«Αν γίνουν εκλογές με πρωθυπουργό τον Ράμα, θα είναι ξανά νικητής», εκτιμά.
Υπενθυμίζει ότι οι προηγούμενες βουλευτικές εκλογές πραγματοποιήθηκαν το 2025 και ότι, με βάση την κανονική τετραετή κοινοβουλευτική θητεία, οι επόμενες προγραμματίζονται για το 2029.
Αυτό σημαίνει ότι το αίτημα για πρόωρες εκλογές θα συνεπαγόταν σημαντική αλλαγή στο πολιτικό χρονοδιάγραμμα της χώρας.
«Η αντιπολίτευση είναι αδύναμη – Ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τον Ράμα μπορεί να έρθει από το κόμμα του»
Μια ακόμη ενδιαφέρουσα παρατήρηση του ευρωβουλευτή αφορά τις δυνατότητες της αλβανικής αντιπολίτευσης.
Ο Φρέντης Μπελέρης δεν εμφανίζεται αισιόδοξος για την ικανότητά της να ανατρέψει μόνη της τον σημερινό πρωθυπουργό.
Αντίθετα, εκτιμά ότι μια ουσιαστική πολιτική ανατροπή θα μπορούσε να προκύψει από εσωτερικές διαφοροποιήσεις στο κυβερνών Σοσιαλιστικό Κόμμα.
Ειδικότερα, αναφέρεται στο ενδεχόμενο κυβερνητικοί βουλευτές να αποστασιοποιηθούν από τον Έντι Ράμα και να ταχθούν υπέρ των κινητοποιήσεων.
Αυτή, κατά την εκτίμησή του, θα μπορούσε να αποδειχθεί πιο επικίνδυνη εξέλιξη για την κυβέρνηση από την πίεση που ασκούν σήμερα τα κόμματα της αντιπολίτευσης.
Πρόκειται για πολιτική πρόβλεψη του ευρωβουλευτή και όχι για πληροφορία περί συγκεκριμένης οργανωμένης εσωκομματικής αμφισβήτησης.
Οι καταγγελίες για τον κρατικό μηχανισμό και την εκλογική επιρροή
Στο τελευταίο μέρος της συνομιλίας μας, ο Φρέντης Μπελέρης αναφέρεται στη σχέση του κρατικού μηχανισμού με το κυβερνών κόμμα.
Παραθέτει αριθμούς για τους δημόσιους υπαλλήλους, πρόσωπα που, κατά τους ισχυρισμούς του, συνδέονται με κυβερνητικούς μηχανισμούς και δίκτυα πολιτικής επιρροής.
Υποστηρίζει ότι η εκλογική δύναμη του Έντι Ράμα ενισχύεται από ένα ευρύ σύστημα εξαρτήσεων, το οποίο επηρεάζει την ελευθερία της πολιτικής επιλογής.
Στην περιγραφή του κάνει λόγο για περίπου 250.000 δημόσιους υπαλλήλους και για επιπλέον ομάδες πολιτών που, όπως καταγγέλλει, συνδέονται με οργανωμένους μηχανισμούς υποστήριξης της κυβέρνησης.
Οι αριθμοί και οι ειδικότεροι ισχυρισμοί του χρειάζονται ανεξάρτητη τεκμηρίωση. Επίσης, η ιδιότητα του δημόσιου υπαλλήλου δεν αποτελεί από μόνη της απόδειξη συγκεκριμένης κομματικής συμπεριφοράς.
Η πολιτική ουσία της τοποθέτησής του, πάντως, είναι σαφής: θεωρεί ότι το κυβερνών κόμμα διαθέτει ένα ιδιαίτερα ισχυρό πλέγμα κρατικής και πολιτικής επιρροής, το οποίο καθιστά δυσχερή την εκλογική εναλλαγή.
Η Χειμάρρα, το κράτος δικαίου και το ευρωπαϊκό στοίχημα
Η συνέντευξη με τον Φρέντη Μπελέρη αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα και λόγω της προσωπικής του πολιτικής διαδρομής.
Ο εκλεγμένος δήμαρχος Χειμάρρας, ο οποίος δεν μπόρεσε να αναλάβει τα καθήκοντά του μετά τη σύλληψη και την καταδίκη του στην Αλβανία, εξελέγη στη συνέχεια ευρωβουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία.
Η δική του υπόθεση αποτέλεσε σημείο έντονης διπλωματικής αντιπαράθεσης μεταξύ Αθήνας και Τιράνων και ανέδειξε ζητήματα κράτους δικαίου, εκλογικών δικαιωμάτων και προστασίας της ελληνικής εθνικής μειονότητας.
Σήμερα, μέσα από την παρουσία του στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, επιχειρεί να συνδέσει τις εξελίξεις στην Αλβανία με την ευρύτερη συζήτηση για τις δημοκρατικές προϋποθέσεις της ευρωπαϊκής διεύρυνσης.
Από τη συζήτησή μας προκύπτει ότι ο ίδιος δεν αντιμετωπίζει τις κινητοποιήσεις ως ένα περιστασιακό ξέσπασμα εναντίον μιας κυβέρνησης.
Τις θεωρεί έκφραση μιας βαθύτερης κρίσης εμπιστοσύνης απέναντι στο πολιτικό και θεσμικό σύστημα της χώρας.
Και επιμένει ότι η ευρωπαϊκή προοπτική δεν μπορεί να στηρίζεται μόνο σε κυβερνητικές διακηρύξεις, αλλά πρέπει να συνοδεύεται από ουσιαστικές αλλαγές στην απονομή δικαιοσύνης, στη λειτουργία των εκλογών και στην προστασία των δικαιωμάτων.
Η Αλβανία βρίσκεται σε μια γεωγραφική περιοχή όπου η σταθερότητα, η δημοκρατία και η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση έχουν άμεση σημασία και για την Ελλάδα.
Αυτός είναι και ο λόγος που όσα συμβαίνουν στη γειτονική χώρα δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται ως μια αποκλειστικά εσωτερική της υπόθεση.
Το ερώτημα, ωστόσο, που αναδεικνύεται από τη συνέντευξή μας είναι ουσιαστικό: μπορεί μια χώρα να προχωρήσει προς την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση όταν σημαντικό μέρος της κοινωνίας της αμφισβητεί τη λειτουργία των ίδιων των δημοκρατικών της θεσμών;
Και, κυρίως, μπορεί να υπάρξει πολιτική εκτόνωση χωρίς να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη των πολιτών στην εκλογική διαδικασία;
