Η ταξιδιωτική συγγραφέας Sue Ryan διαγνώστηκε με χανταϊό, έναν εξαιρετικά επικίνδυνο ιό που μεταδίδεται από τρωκτικά, καταφέρνοντας όμως τελικά να επιβιώσει.
Για αρκετές ημέρες πίστευε ότι είχε προσβληθεί από Covid. Ο υψηλός πυρετός, οι μυϊκοί πόνοι, η δύσπνοια, η έντονη εξάντληση και η αίσθηση ότι η αναπνοή της γινόταν όλο και πιο δύσκολη έμοιαζαν απόλυτα συμβατά με τα συμπτώματα της πανδημίας. Στην πραγματικότητα όμως, η κατάστασή της ήταν πολύ πιο σοβαρή και επικίνδυνη.
Τελικά διαπιστώθηκε ότι έπασχε από χανταϊό, έναν σπάνιο αλλά ιδιαίτερα θανατηφόρο ιό που μεταδίδεται από τρωκτικά και που πρόσφατα έχει επανέλθει στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής, μετά την εμφάνιση κρουσμάτων στο κρουαζιερόπλοιο MV Hondius.
Μία από τις πιο τρομακτικές εμπειρίες της ζωής της
Η ίδια, μιλώντας στη βρετανική εφημερίδα The Telegraph, περιγράφει την εμπειρία της ως μία από τις πιο τρομακτικές της ζωής της, όχι μόνο λόγω του κινδύνου θανάτου, αλλά και επειδή οι γιατροί αρχικά δεν μπορούσαν να καταλάβουν τι ακριβώς της συνέβαινε.
Όλα ξεκίνησαν το φθινόπωρο του 2020, έπειτα από μια πολυήμερη πεζοπορία στο Κολοράντο, όπου ζούσε και εργαζόταν για χρόνια. Η Ryan, που στο παρελθόν είχε εργαστεί ως θεραπεύτρια αναπνευστικής φροντίδας σε μονάδες εντατικής θεραπείας, είχε περάσει το καλοκαίρι διασχίζοντας το γνωστό Colorado Trail και θεωρούσε ότι βρισκόταν σε άριστη υγεία.
Λίγες ημέρες μετά την επιστροφή της από κάμπινγκ, άρχισε να αισθάνεται έντονη κόπωση. Σύντομα εμφανίστηκαν πυρετός, πονοκέφαλος, μυϊκοί πόνοι, ναυτία και διάρροια, με την κατάστασή της να επιδεινώνεται καθημερινά.
Η στιγμή που συνειδητοποίησε ότι κάτι πολύ σοβαρό συνέβαινε ήρθε όταν προσπάθησε να κάνει ντους και παραλίγο να λιποθυμήσει. Όπως λέει: «Ήξερα ότι ήμουν σοβαρά άρρωστη». Χάρη στην ιατρική της εμπειρία, κατάφερε να μετρήσει μόνη της στο σπίτι τα επίπεδα οξυγόνου και την πίεσή της, τα οποία ήταν επικίνδυνα χαμηλά. Είπε στον σύζυγό της ότι έπρεπε να τη μεταφέρει άμεσα στο νοσοκομείο.
Εκεί, μέσα στο χάος της πανδημίας Covid, οι γιατροί υπέθεσαν αρχικά ότι είχε κορωνοϊό. Μεταφέρθηκε σε μονάδα Covid, της χορηγήθηκε οξυγόνο και υποχρεώθηκε να φορά μάσκα KN95, ενώ απαγορεύονταν οι επισκέψεις λόγω κινδύνου μετάδοσης. Ο σύζυγός της δεν μπορούσε καν να τη συνοδεύσει μέσα στα επείγοντα. «Το μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν να με αφήσει στην είσοδο και να φύγει», θυμάται.
Για αρκετές ημέρες η κατάστασή της ήταν κρίσιμη. Παρότι τα τεστ για Covid και γρίπη ήταν συνεχώς αρνητικά, οι απεικονιστικές εξετάσεις έδειχναν ανησυχητική εικόνα: υγρό είχε αρχίσει να συγκεντρώνεται γύρω από την καρδιά και τους πνεύμονές της.
Οι γιατροί μάλιστα εξέταζαν την πιθανότητα τοποθέτησης σωλήνα στο στήθος για την απομάκρυνση του υγρού και τη διευκόλυνση της αναπνοής της. Παρά το γεγονός ότι ήταν 61 ετών, βρισκόταν σε πολύ καλή φυσική κατάσταση, έκανε πεζοπορίες σε μεγάλα υψόμετρα και δεν είχε σοβαρό ιατρικό ιστορικό.
Πώς έγινε η διάγνωση
Η λύση στο μυστήριο ήρθε όταν ένας πνευμονολόγος τη ρώτησε λεπτομερώς για την πεζοπορική της δραστηριότητα. Τότε θυμήθηκε ένα περιστατικό που αρχικά θεώρησε ασήμαντο: σε μια στάση της είχε σκάσει λάστιχο και όταν άνοιξε τον χώρο της ρεζέρβας, βρήκε μέσα μια φωλιά από ποντίκια.
«Το καθάρισα και συνέχισα κανονικά», λέει, χωρίς να δώσει τότε σημασία. Όταν το ανέφερε στον γιατρό, εκείνος ζήτησε άμεσα εξέταση για χανταϊό. Το τεστ βγήκε θετικό. Η Ryan έγινε μία από τις περίπου 100.000 καταγεγραμμένες περιπτώσεις χανταϊού παγκοσμίως. Πρόκειται για σπάνιο ιό που μεταδίδεται κυρίως μέσω περιττωμάτων, ούρων και σάλιου τρωκτικών, όταν μολυσμένα μικροσωματίδια εισπνέονται από τον άνθρωπο.
Στις ΗΠΑ, ο χανταϊός σχετίζεται κυρίως με το hantavirus pulmonary syndrome, μια σοβαρή κατάσταση όπου οι πνεύμονες γεμίζουν υγρό. Σε άλλες περιοχές, όπως η Ευρώπη και η Ασία, διαφορετικές μορφές του ιού προκαλούν αιμορραγικό πυρετό και οξεία νεφρική ανεπάρκεια.
Η ίδια γνώριζε τον κίνδυνο πολύ καλά. «Όταν μετακόμισα στο Κολοράντο, όλοι φοβούνταν τις αρκούδες. Εγώ έλεγα ότι φοβάμαι τον χανταϊό», αναφέρει. Το Κολοράντο καταγράφει από τα υψηλότερα ποσοστά χανταϊού στις ΗΠΑ, κυρίως λόγω των deer mice, που αποτελούν βασικό φορέα του ιού. Παρότι το γνώριζε, δεν φανταζόταν ότι θα νοσούσε η ίδια.
«Ήξερα ότι μπορεί να πεθάνω»
Οι επόμενες ημέρες στο νοσοκομείο ήταν εξαιρετικά δύσκολες, καθώς η οικογένειά της δεν επιτρεπόταν να την επισκεφθεί και επικοινωνούσαν μόνο τηλεφωνικά. «Ήξερα ότι υπήρχε πιθανότητα να πεθάνω», λέει. «Ήταν τρομακτικό». Ωστόσο, λόγω της επαγγελματικής της εμπειρίας στα νοσοκομεία, ένιωθε μια παράξενη ψυχραιμία. «Αντί για φόβο, είχα μια σχεδόν περίεργη περιέργεια για το τι συνέβαινε στο σώμα μου».
Μετά από πέντε ημέρες νοσηλείας πήρε εξιτήριο με φορητό οξυγόνο, το οποίο χρειάστηκε για περίπου μία εβδομάδα ακόμη στο σπίτι. Σταδιακά, ο οργανισμός της απορρόφησε το υγρό από τους πνεύμονες και την καρδιά.
Όπως εξηγεί, όσοι επιβιώνουν από τον χανταϊό συνήθως αναρρώνουν πλήρως χωρίς μόνιμες συνέπειες. Μέσα σε έναν μήνα είχε επιστρέψει πλήρως στην υγεία της. Την επόμενη χρονιά ολοκλήρωσε το κομμάτι του Colorado Trail που είχε αφήσει στη μέση.
Σήμερα, στα 67 της χρόνια, συνεχίζει να ταξιδεύει, να κάνει πεζοπορία και ακόμη και κρουαζιέρες, ειρωνικά, είχε επιστρέψει μόλις από μία στην Καραϊβική πριν από τα νέα κρούσματα στο MV Hondius.
Η ίδια δηλώνει σοκαρισμένη από το γεγονός ότι τόσοι άνθρωποι μολύνθηκαν ταυτόχρονα στο πλοίο. «Δεν καταλάβαινα γιατί δεν τους άφηναν να αποβιβαστούν, αφού συνήθως ο χανταϊός δεν μεταδίδεται από άνθρωπο σε άνθρωπο», λέει. Ωστόσο, η παραλλαγή Andes hantavirus που φέρεται να εντοπίστηκε στο πλοίο θεωρείται από τις λίγες που ίσως μεταδίδονται μεταξύ ανθρώπων, κάτι που ακόμη μελετάται, καθώς η ασθένεια παραμένει σπάνια και δύσκολη στην παρακολούθηση.
Μετά την εμπειρία της, η Ryan έχει αλλάξει ριζικά τον τρόπο που αντιμετωπίζει την παρουσία τρωκτικών. Στο σπίτι της στο Κολοράντο χρησιμοποιεί πλέον γάντια και μάσκα όταν καθαρίζει χώρους με πιθανή παρουσία περιττωμάτων ποντικιών και απολυμαίνει με χλωρίνη ή ειδικά καθαριστικά, αφήνοντας τις επιφάνειες υγρές για αρκετά λεπτά.
«Ο χανταϊός μεταδίδεται όταν εισπνέεις αόρατα ξηρά σωματίδια», εξηγεί. Πιστεύει πλέον ότι πιθανότατα μολύνθηκε όχι στην πεζοπορία, αλλά από ποντίκια που υπήρχαν στο ίδιο της το σπίτι.
Παρά τα χρόνια που έχουν περάσει, εξακολουθεί να θεωρεί τον εαυτό της τυχερό που επέζησε. «Με το ποσοστό θνησιμότητας που έχει, δεν μπορώ να πιστέψω ότι τα κατάφερα», λέει. «Στα 67 μου νιώθω πραγματικά τυχερή που είμαι ζωντανή».
Με πληροφορίες από The Telegrph
