Με αφορμή τη συμπλήρωση 995 χρόνων από τότε που η Βυζαντινή Αυτοκρατορία ηττήθηκε στη μάχη του Μαντζικέρτ, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν προχώρησε σε προκλητικές δηλώσεις, στέλνοντας μήνυμα στους γεωπολιτικούς αντίπαλους της Τουρκίας.
Ο Τούρκος πρόεδρος είπε χαρακτηριστικά ότι η Τουρκία δεν θα υποκύψει σε πιέσεις όταν διακυβεύονται η εθνική της κυριαρχία και το μέλλον της, παραμένοντας ισχυρή εν μέσω των αυξανόμενων περιφερειακών προκλήσεων.
«Όταν πρόκειται για την πατρίδα μας και το μέλλον του κράτους και του έθνους μας, δεν προσκυνάμε κανέναν. Δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να είμαστε ισχυροί, ενωμένοι και συσπειρωμένοι».
Δεν παρέλειψε να επιτεθεί και στο Ισραήλ με το οποίο έχει συγκρουστεί ουκ ολίγες φορές, λόγω των πρόσφατων εξελίξεων στη Συρία, αλλά και του πολέμου στη Γάζα και τον Λίβανο.
«Όλοι, φίλοι και εχθροί, πρέπει να το γνωρίζουν και να το κατανοήσουν αυτό: Η ιστορία ξαναγράφεται στην περιοχή μας. Η Τουρκία διαμορφώνει την ιστορία με τις ενσυνείδητες, βασισμένες σε αρχές και ειρηνικές πολιτικές της».
Και συνέχισε: Όσοι νομίζουν ότι μπορούν να σταματήσουν την ευλογημένη πορεία της Τουρκίας και του τουρκικού έθνους στήνοντας παγίδες και προκλήσεις, είναι καταδικασμένοι να απογοητευτούν. Δεν αλλάζουμε πορεία λόγω των προκλήσεων τρίτων χωρών.
Λίγα λόγια για τη μάχη του Μαντζικέρτ
Στις 26 Αυγούστου 1071 οι Βυζαντινοί υφίστανται δεινή ήττα από τους Σελτζούκους Τούρκους στο Μαντζικέρτ, πλησίον της λίμνης Βαν, με αποτέλεσμα να κλονισθεί ο έλεγχός τους στη Μικρά Ασία. Πολλοί διακεκριμένοι ιστορικοί (Άννα Κομνηνή, Στίβεν Ράνσιμαν, Τζούλιους Νόργουιτς) υποστηρίζουν ότι με την ήττα αυτή σημειώνεται η αρχή του τέλους της βυζαντινής κυριαρχίας στην Ανατολή και η βαθμιαία Τουρκοποίηση της Μικράς Ασίας.
Η αποφασιστική μάχη ανάμεσα στους δύο στρατούς δόθηκε στις 26 Αυγούστου 1071 κοντά στο Μαντζικέρτ. Ο Ρωμανός παρέταξε από 40.000 έως 70.000 άνδρες, με στρατηγούς τους Νικηφόρο Βρυέννιο, Θεόδωρο Αλυάτη και Ανδρόνικο Δούκα και ο Αλπ-Αρσλάν από 20.000 έως 30.000 άνδρες. Οι Βυζαντινοί, παρά την υπεροχή τους σε έμψυχο υλικό, υπέστησαν δεινή ήττα στο πεδίο της μάχης, εξαιτίας κυρίως των εσωτερικών αντιθέσεων των στρατηγών τους και της απειθαρχίας του στρατεύματος.
Είναι χαρακτηριστικό ότι σχεδόν ο μισός στρατός τους, που ήταν μισθοφορικός, είτε δεν πήρε μέρος στη μάχη, είτε αυτομόλησε στο αντίπαλο στρατόπεδο. Από την πλευρά των Βυζαντινών διακρίθηκαν στη μάχη οι τούρκοι μισθοφόροι και οι σκανδιναβοί Βάραγγοι, που αποτελούσαν τη σωματοφυλακή του αυτοκράτορα Ρωμανού, που όμως δεν απέτρεψαν την αιχμαλωσία του, καθώς έπεσαν μέχρις ενός.
Ο Ρωμανός οδηγήθηκε τραυματισμένος ενώπιον του Αλπ – Αρσλάν, ο οποίος του συμπεριφέρθηκε καλά, και αναγκάσθηκε να δεχτεί τους όρους της συνθήκης που του υπαγόρευσε: παροχή ετήσιων φόρων και στρατιωτικής βοήθειας, απελευθέρωση όλων των μουσουλμάνων αιχμαλώτων και συνοριακοί διακανονισμοί.
Οι συνέπειες της μάχης του Μαντζικέρτ ήταν τεράστιες, όπως προαναφέρθηκε. Δεν οφείλονται, όμως, αποκλειστικά στην ήττα των Βυζαντινών στο πεδίο της μάχης, αλλά και στην εμφύλια διαμάχη που ξέσπασε στην αυτοκρατορία. Ο Αλπ-Αρσλάν ενδιαφερόταν κυρίως για την ενοποίηση των μουσουλμάνων και ετοιμαζόταν να πολεμήσει εναντίον της Αιγύπτου. Δεν επιδίωξε σοβαρά εδαφικά κέρδη εις βάρος της νικημένης αυτοκρατορίας, για την όποια έτρεφε, όπως όλοι οι σύγχρονοί του, σεβασμό και κάποιο δέος.
Ο εμφύλιος πόλεμος που ξέσπασε στη Μικρά Ασία, όταν ο Ρωμανός απελευθερώθηκε και προσπάθησε να επιστρέψει στην Κωνσταντινούπολη, έδωσε το τελικό χτύπημα σε ό,τι είχε περισωθεί από την οργανωμένη βυζαντινή άμυνα. Η σύλληψη και η τύφλωση του Ρωμανού από τους αντιπάλους του, έδωσε στους Τούρκους την αφορμή να θεωρήσουν άκυρη τη συνθήκη του 1071 και να αρχίσουν πάλι με μεγαλύτερη ένταση τις επιδρομές στα βυζαντινά εδάφη.
Πηγές: SanSimera.gr, Daily Sabah
