Ηθοποιός, αγρότης, πολιτικός. Εδώ και λίγες εβδομάδες, ο Απόστολος Γκλέτσος έχει προσθέσει και άλλον έναν τίτλο στο βιογραφικό του: Ξενοδόχος. Μαζί με τον συνεργάτη του, γιο στενού του φίλου, Γιώργο Παπαποστόλου, εγκαινίασε το boutique hotel, Papi, στη Σουβάλα της Αίγινας.
Όλα ξεκίνησαν πριν από δυόμισι χρόνια περίπου όταν οι δυο τους αγόρασαν ένα παλιό ξενοδοχείο ανακαινίζοντάς το ριζικά με την παρότρυνση της συντρόφου του, Ιζαμπέλας Αρβανίτη που είχε πολύχρονη εμπειρία στις τουριστικές επενδύσεις. «Μπήκαμε στη ροή πια, έχει ένα ενδιαφέρον να προσπαθείς να κάνεις όμορφες τις διακοπές ενός ανθρώπου, να τον κερδίσεις, να περνάει καλά για να έρθει ξανά» ομολογεί ο Απόστολος Γκλέτσος. «Μου αρέσει, αν και δεν είμαι στο πεδίο κάθε μέρα. Διευθυντής είναι ο συνέταιρός μου, ο οποίος έχει σπουδάσει και έχει δουλέψει επάνω στο αντικείμενο.
Ποιο είναι το πιο ωραίο πράγμα που σου έχουν πει μέχρι σήμερα για το Papi;
Ότι υπάρχει σεβασμός. Ότι σέβεστε τα χρήματα που δίνουμε.
Εσένα τι μπορεί να σε ενοχλήσει ως πελάτη σε ένα ξενοδοχείο;
Αυτό που σου είπα. Να μη νιώθω ότι πληρώνω πιο ακριβά αυτό που μου προσφέρουν.
Το κράτος βοηθάει τους επιχειρηματίες του τουρισμού;
Δεν θα έλεγα ότι το κράτος είναι κόντρα. Ευτυχώς επειδή ο τουρισμός είναι η βαριά μας βιομηχανία είναι βοηθητικό.
Τι θα έλεγες στην υπουργό Τουρισμού αν είχες την ευκαιρία;
Ας μην αρχίσω να κάνω εγώ προτάσεις στην υπουργό, γιατί ακόμα είμαι πολύ μικρός στον τουρισμό. Αν πάσχει από κάτι, είναι από έμψυχο υλικό, θα πρέπει να λυθεί αυτό το πρόβλημα. Υπάρχει μεγάλη ανάγκη σε ανθρώπους που πρέπει να δουλέψουν.
Η απάντηση είναι ότι έχουμε μικρή τουριστική σεζόν.
Εγώ θέτω το πρόβλημα, δεν θα δώσω λύσεις γιατί δεν είμαι εγώ αυτός που μπορεί να το κάνει. Αν αρχίσω να προτείνω, μάλλον θα πουν ότι είναι βλάκας ο Γκλέτσος.
Είναι καλό αφεντικό ο Απόστολος Γκλέτσος;
Οι περιστάσεις δημιουργούν τους καλούς και τους κακούς στη συνεργασία. Όλοι θέλουμε να δώσουμε τον καλύτερό μας εαυτό, και οι εργοδότες και οι εργαζόμενοι. Κανείς δεν ξεκινάει με κακές προθέσεις.
Ήταν αυθόρμητη απόφαση η αγορά αυτού του ξενοδοχείου ή το σκεφτόσουν χρόνια;
Αυθόρμητη απόφαση δεν ήταν. Πρώτα τα βάλαμε κάτω και είπαμε «τι έχει μείνει που να μπορεί κάποιος να βάλει τα χρήματά του;». Είμαι και στην αγροτιά, δεν είχε μείνει κάτι άλλο αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα. Είχα την τύχη να έχω φίλο μου τον συνέταιρό μου που ήταν ήδη μέσα στον τουρισμό. Μόνος μου δεν θα μπορούσα να το κάνω.
Και η σύντροφός σου όμως έχει εμπειρία στον κλάδο του τουρισμού.
Ως επενδύτρια μόνο. Δεν ξέρει να δουλεύει ένα ξενοδοχείο.
Τι σε συμβούλευσε λοιπόν η Ιζαμπέλα;
Ότι ένα τέτοιο εγχείρημα θα μπορούσε να πάει. Αλλά μέχρι εκεί.
Και γιατί ειδικά στην Αίγινα;
Γιατί μέχρι πριν από δυόμισι χρόνια που κάναμε την αγορά, μπορούσες να κάνεις μια μικρή επένδυση. Τώρα πια δεν είμαι σίγουρος αν μπορείς να το κάνεις αυτό. Σκέψου ότι στα κοσμοπολίτικα νησιά με τα χρήματα που δώσαμε εμείς δεν θα μπορούσες να πάρεις ούτε κοτέτσι (Γελάει).
Μου είχες πει ότι η Ιζαμπέλα είχε βοηθήσει στη διακόσμηση, το ξενοδοχείο διαθέτει και αξιόλογα έργα Τέχνης.
Εκείνη φώναξε τον Μάριο Βουτσινά που είναι φίλος της. Μας βοήθησε πολύ. Έβαλε πολλή πλάτη η Ιζαμπέλα με το γούστο της και τις γνωριμίες της, δεν μπορώ να μην το παραδεχτώ.
Εκτός από τη θεατρική σου επιστροφή μετά από πολλά χρόνια, θα εμφανιστείς ξανά στην τηλέοραση μετά τη «Γη της ελιάς;».
Κάτι ετοιμάζω, αλλά όχι σίριαλ. Μην πάει το μυαλό σου στην παρουσίαση.
Γιατί; Θα μπορούσα εύκολα να σε φανταστώ και σε αυτόν τον ρόλο.
Δεν μου αρέσει η παρουσίαση, δεν είναι η δουλειά μου. Θα μου πεις τώρα, τι μπορεί να είναι αυτό θέλω να κάνω. Ας το αφήσουμε να είναι έκπληξη.
Απόστολος Γκλέτσος: «Ταυτίζομαι ιδεολογικά με τον Λαζόπουλο»
Με εντυπωσίασε ιδιαίτερα η συνύπαρξή σου με τον Λάκη Λαζόπουλο στο «Αλ Τσαντίρι».
Όταν παίζεις κείμενο Λαζόπουλου, πρέπει να κάνεις πολύ μεγάλη προσπάθεια για να το καταστρέψεις.
Αυτοσχεδίασες κιόλας;
Δεν χρειάζεται αυτοσχεδιασμός όταν έχεις τα λόγια του Λαζόπουλου. Το κείμενό του είναι αρκετό.
Θεωρώ ότι ταυτίζεστε ιδεολογικά σε μεγάλο βαθμό με τον Λάκη.
Σε πολύ μεγάλο.
Τον θεωρείς φίλο σου;
Δεν τον θεωρώ, είναι φίλος μου ο Λάκης. Και εκείνος δεν παίζει με ανθρώπους που δεν είναι φίλοι του. Προτιμάει να αισθάνεται πολύ καλά με κάποιον και ας μην είναι τόσο ταλαντούχος.
Αλήθεια, βλέπεις καθόλου τον εαυτό σου στις σειρές των 90’s; Σου αρέσει όπως έπαιζες τότε;
Κάθε ηλικία έχει το δικό της παίξιμο. Δεν μπορεί ένας άγουρος 24άρης να παίξει με την ωριμότητα ενός 60άρη, θα τον «πετάξει» έξω. Αν έπαιζα τότε όπως παίζω σήμερα θα φαινόταν γελοίο. Θα έλεγαν «τι κάνει το μαλακισμένο;» (Γελάει). Αν παίξω τώρα στα 60 μου όπως έπαιζα στα 30, θα πουν «πώς παίζει έτσι ο κωλόγερος;». Κάθε ηλικία έχει τους δικούς της κώδικες. Στην κίνηση, στο χαμόγελο, στην εκφορά του λόγου….
Πάλι βιάζεσαι να μεγαλώσεις.
Εντάξει, 59 είμαι, αμάν ρε!
Πώς θα περιέγραφες, λοιπόν, Απόστολε αυτή την περίοδο της ζωής σου, στο κατώφλι των 60;
Είναι μια περίοδος που έχει «ώριμη χαρά»…
