Η φορολογική ελάφρυνση μπορεί να γίνει ισχυρός μοχλός ανάπτυξης, αρκεί κάθε ευρώ που αποκρύπτεται να εντοπίζεται και να τιμωρείται.
Η μείωση της φορολογίας δεν είναι χάρη ούτε προεκλογικό σύνθημα. Είναι επιβεβλημένη οικονομική επιλογή, εφόσον εφαρμοστεί με σχέδιο, σταθερούς κανόνες και αυστηρό έλεγχο. Η Ελλάδα χρειάζεται ένα φορολογικό σύστημα που να επιβραβεύει την εργασία και την παραγωγή, όχι να τις τιμωρεί.
Η λογική είναι απλή και έχει υποστηριχθεί από οικονομολόγους διεθνούς κύρους: όταν ο μισθωτός πληρώνει λιγότερο φόρο, του μένει μεγαλύτερο διαθέσιμο εισόδημα, που επιστρέφει στην αγορά μέσω της κατανάλωσης. Όταν, αντίστοιχα, μια επιχείρηση κρατά μεγαλύτερο μέρος των κερδών της, μπορεί να επενδύσει, να εκσυγχρονιστεί ή να προσλάβει προσωπικό. Παράλληλα, μειώνεται η εξάρτησή της από τον τραπεζικό δανεισμό και το κόστος του.
Θέλω εδώ να καταθέσω μια προσωπική μαρτυρία. Ο αείμνηστος οικονομολόγος Γιώργος Κουρής, γενικός γραμματέας στο υπουργείο Οικονομικών και στενός συνεργάτης του Γιώργου Παλαιοκρασσά, ένα από τα φωτεινότερα μυαλά που πέρασαν από τα δημόσια οικονομικά της χώρας, μου είχε πει ο ίδιος ότι υποστήριζε έναν ενιαίο φορολογικό συντελεστή 15% για όλους. Δεν μεταφέρω φήμη ούτε πληροφορία από δεύτερο χέρι. Το άκουσα απευθείας από εκείνον.
Πιστεύω ακράδαντα ότι μια τέτοια πρόταση αξίζει να μπει σοβαρά στον δημόσιο διάλογο. Ένας χαμηλός, απλός και σταθερός συντελεστής, με πρόνοια για τα χαμηλότερα εισοδήματα, θα ενίσχυε την παραγωγή, θα περιόριζε τη γραφειοκρατία και θα αποδυνάμωνε το κίνητρο της φοροδιαφυγής. Όχι επειδή όλοι θα γίνονταν ξαφνικά συνεπείς, αλλά επειδή η απόκρυψη εισοδήματος θα είχε μικρότερο όφελος και πολύ μεγαλύτερο ρίσκο.
Εδώ ακριβώς είναι καθοριστικός ο ρόλος της ΑΑΔΕ. Η μείωση των φόρων πρέπει να συνοδευτεί από αδιάκοπες διασταυρώσεις, ελέγχους και πραγματικές κυρώσεις. Κανένα έλεος στον φοροφυγά, αλλά και κανένας παραλογισμός εις βάρος του συνεπούς πολίτη.
Όσο περισσότερο χρήμα κυκλοφορεί νόμιμα στην οικονομία, τόσο αυξάνονται οι συναλλαγές και μαζί τους τα έσοδα του Δημοσίου από τον ΦΠΑ. Άλλωστε, στις αρχές της δεκαετίας του 1990 οι φόροι κατανάλωσης, με βασικό πυλώνα τον ΦΠΑ, αποτελούσαν τη μεγαλύτερη πηγή φορολογικών εσόδων στην Ελλάδα, υπερβαίνοντας τη φορολογία εισοδήματος και κερδών.
Το πραγματικό δίλημμα, λοιπόν, δεν είναι «φόροι ή κράτος». Είναι υψηλοί φόροι που πνίγουν την οικονομία ή χαμηλοί, δίκαιοι και εισπράξιμοι φόροι που ανοίγουν χώρο για ανάπτυξη. Η Ελλάδα πρέπει να το τολμήσει.
