Εδώ και εβδομάδες δημοσιογράφοι και πολιτικοί έχουν «φαγωθεί» να συζητούν για το περίφημο καλάθι της ΔΕΘ. Τι θα περιλαμβάνει, ποια μέτρα θα βγάζει ένα ένα ο πρωθυπουργός για να τα ανακοινώσει στον κόσμο, ποιους θα αφορούν οι φορολογικές ελαφρύνσεις και τι θα προβλέπεται για την ακρίβεια, τους μισθωτούς, τους συνταξιούχους, τις οικογένειες, τους μικρομεσαίους και τους επιχειρηματίες.
Όμως η ουσία δεν βρίσκεται στο καλάθι που θα έχει δίπλα του ο πρωθυπουργός. Βρίσκεται στο πιάτο που θα έχει μπροστά της κάθε ελληνική οικογένεια. Εάν την επόμενη ημέρα των εξαγγελιών ο πολίτης δεν αισθανθεί ότι μπορεί να γεμίσει το τραπέζι του και συνεχίσει μετά τις 20 κάθε μήνα να ψάχνει χρήματα στις τσέπες του, τότε το καλάθι της ΔΕΘ θα αποδειχθεί ότι έχει τρύπιο πάτο.
Είναι πλέον βαρετό να επαναλαμβάνουμε ότι ο Έλληνας θα ψηφίσει στις επόμενες εκλογές έχοντας ως βασικό κριτήριο την καθημερινότητά του. Το ενοίκιο, το ηλεκτρικό ρεύμα, τα καύσιμα, το σουπερμάρκετ, τα έξοδα των παιδιών και το εισόδημα που τελειώνει πολύ πριν τελειώσει ο μήνας.
Δεν αγνοώ ότι αρκετά προβλήματα συνδέονται με το διεθνές περιβάλλον, τον εισαγόμενο πληθωρισμό, τις πολεμικές συγκρούσεις και τις τιμές των καυσίμων, τις οποίες έχει κάνει σαν τα μούτρα του ο «ειρηνοποιός» Αμερικανός πρόεδρος που θέλει και το αντίστοιχο βραβείο Νόμπελ
Η καπατσοσύνη και η αξιοσύνη, όμως, μιας κυβέρνησης και των πολιτικών που διαχειρίζονται την εξουσία κρίνονται ακριβώς στην ικανότητά τους να βρίσκουν τρόπους θεραπείας.
Η ΔΕΘ δεν πρέπει να γίνει ακόμη μία επικοινωνιακή παράσταση αριθμών και υποσχέσεων. Το κυβερνών κόμμα οφείλει να θυμάται ότι ο πολίτης δεν τρώει εξαγγελίες. Χρειάζεται εισόδημα, ασφάλεια και αξιοπρέπεια. Ώστε αντί για εξαγγελίες, να τρώει ψωμί και να χορταίνει
