Εδώ και αρκετό καιρό έχω ζαλιστεί με ένα μπαράζ από «θα». Ένα τσουνάμι από δημοσιεύματα κυρίως σε φιλοκυβερνητικά μέσα. Θα μειωθούν φόροι, θα ενισχυθούν επιχειρήσεις, θα επιβραβευθούν οι συνεπείς φορολογούμενοι, θα υπάρξουν νέες παρεμβάσεις για τη μεσαία τάξη.
Η ΔΕΘ πλησιάζει και μαζί της η καθιερωμένη πολιτική παρέλαση εξαγγελιών. Μόνο που αυτή τη φορά υπάρχει και κάτι ακόμη: μπροστά μας βρίσκεται η τελική ευθεία μιας κυβερνητικής θητείας και, αναπόφευκτα, στο Μέγαρο Μαξίμου υπάρχει και ο σχεδιασμός της επόμενης τετραετίας.
Τα σενάρια που βρίσκονται στο τραπέζι είναι πολλά. Σύμφωνα με όσα δημοσιοποιούνται, το φετινό δημοσιονομικό περιθώριο για το 2027 υπολογίζεται περίπου στα 1,8-1,9 δισ. ευρώ. Συζητούνται μειώσεις στην προκαταβολή φόρου για επαγγελματίες, αλλαγές στα τεκμήρια, κατάργηση του τέλους επιτηδεύματος για τα νομικά πρόσωπα, μείωση ασφαλιστικών εισφορών και, σε βάθος χρόνου, πιθανή μείωση του εταιρικού φόρου από το 22% στο 20%.
Όλα καλά. Αλλά υπάρχει μία λέξη που πρέπει επιτέλους να εξαφανιστεί από το πολιτικό λεξιλόγιο: «θα». Γιατί το στοίχημα είναι η καθημερινότητα
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν χρειάζεται στη Θεσσαλονίκη μόνο ένα εντυπωσιακό πακέτο εξαγγελιών. Χρειάζεται μέτρα που ο πολίτης θα μπορεί να αισθανθεί σχεδόν αμέσως.
Στο σούπερ μάρκετ. Στον λογαριασμό του ηλεκτρικού. Στον μισθό που πρέπει να φτάσει μέχρι το τέλος του μήνα.
Όχι άλλη μία προσωρινή, επικοινωνιακή υποχώρηση ορισμένων τιμών στα ράφια, αλλά πραγματική και διατηρήσιμη αποκλιμάκωση της ακρίβειας. Και κυρίως στέγη.
Δεν είναι δυνατόν ένας φοιτητής ή ένα νέο ζευγάρι να αντιμετωπίζει ενοίκια που έχουν μετατρέψει την κατοικία σε είδος πολυτελείας. Χρειάζεται δραστική παρέμβαση, περισσότερα διαθέσιμα σπίτια και πραγματικά κίνητρα ώστε τα ενοίκια να γίνουν ξανά συμβατά με τους ελληνικούς μισθούς.
Και βεβαίως πρέπει άμεσα να δοθεί μια δεύτερη ουσιαστική ευκαιρία στους οφειλέτες. Γιατί υπάρχει, επίσης, μια Ελλάδα χρεωμένη. Στην Εφορία, στα ασφαλιστικά ταμεία, στις τράπεζες και στους servicers.
Εκεί χρειάζονται περισσότερες και γενναιότερες δυνατότητες ρύθμισης. Δεν μπορεί άνθρωποι που εργάστηκαν μια ζωή να βλέπουν περιουσίες να βγαίνουν στο σφυρί για χρέη που, υπό προϋποθέσεις, θα μπορούσαν να ρυθμιστούν. Και μάλιστα με τιμή εκκίνησης του πλειστηριασμού τα 1000 ευρώ.
Η σημερινή κυβέρνηση έχει ένα σημαντικό πλεονέκτημα: η εικόνα της ελληνικής οικονομίας στο εξωτερικό είναι σαφώς καλύτερη από εκείνη προηγούμενων δύσκολων περιόδων και υπάρχει πλέον δημοσιονομικός χώρος για νέες παρεμβάσεις.
Ακριβώς γι’ αυτό οι απαιτήσεις είναι μεγαλύτερες. Η ΔΕΘ δεν πρέπει να είναι η έκθεση του «θα». Πρέπει να γίνει η αφετηρία του «τώρα».
Γιατί τις εκλογές τελικά δεν τις κερδίζουν οι αριθμοί των παρουσιάσεων. Τις κερδίζει ή τις χάνει, αυτό που μένει στην τσέπη του πολίτη
