Ο Νίκος Ανδρουλάκης πήγε στη ΔΕΘ με έναν στόχο που δεν επιδέχεται πολλές ερμηνείες να δηλώσει ότι το ΠΑΣΟΚ δεν αρκείται στον ρόλο της αντιπολίτευσης και διεκδικεί την κυβερνητική εξουσία.
Το μήνυμα ήταν σαφές. Πρώτη θέση, κυβερνητικό πρόγραμμα, επτά νομοθετικές παρεμβάσεις για το πρώτο εξάμηνο και ένα πακέτο μέτρων που αφορά μισθούς, συντάξεις, φορολογία, στέγαση, Υγεία και κοινωνικό κράτος.
Πολιτικά πρόκειται για μια προσπάθεια αλλαγής κατηγορίας.
Το ερώτημα όμως είναι αν η παρουσία στη ΔΕΘ θα αλλάξει την πολιτική δυναμική του ΠΑΣΟΚ.
Γιατί η παρουσίαση ενός προγράμματος δεν ισοδυναμεί με κυβερνητική πρόταση. Και η ανακοίνωση μέτρων δεν δημιουργεί αυτομάτως πολιτική πλειοψηφία.
Ο Ανδρουλάκης έχει πλέον μπροστά του μια δύσκολη εξίσωση. Από τη μία ζητά απο τους πολίτες να εμπιστευθούν το ΠΑΣΟΚ για την κυβέρνηση της χώρας. Απο την άλλη κάθε εξαγγελία του πρέπει να περάσει απο τον έλεγχο της κοστολόγησης, της χρηματοδότησης και της δυνατότητας εφαρμογής.
Αυτό δεν είναι επικοινωνιακή λεπτομέρεια. Είναι η ουσία της κυβερνητικής αξιοπιστίας.
Όταν ένα κόμμα διεκδικεί την πρώτη θέση δεν μπορεί να καταγραφεί μόνο την κοινωνική δυσαρέσκεια. Ούτε αρκεί να απαριθμεί προβλήματα στα οποία η κυβέρνηση απέτυχε.
Οφείλει να αποδεικνύει ότι διαθέτει καλύτερες λύσεις και κυρίως ότι διαθέτει τον μηχανισμό, τα πρόσωπα και την πολιτική ικανότητα για να τις εφαρμόσει.
Εκεί βρίσκεται η πραγματική δοκιμασία του Ανδρουλάκη.
Γιατί μέχρι σήμερα το ΠΑΣΟΚ έχει επενδύσει σημαντικό πολιτικό κεφάλαιο στην κριτική προς τη Νέα Δημοκρατία.
Το επόμενο στάδιο είναι πολύ πιο απαιτητικό, να πείσει ότι η ψήφος στο ΠΑΣΟΚ δεν αποτελεί απλώς ψήφο αποδοκιμασίας της κυβέρνησης αλλά ψήφο συγκεκριμένης κυβερνητικής επιλογής.
Και εδώ η εικόνα δεν είναι ακόμη ολοκληρωμένη.
Ο Ανδρουλάκης μίλησε αρκετά για το τι θα κάνει μια κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ. Δεν απάντησε με την ίδια καθαρότητα στο γιατί ο ίδιος μπορεί να ηγηθεί μιας τέτοιας κυβέρνησης και να διαχειριστεί τις σύνθετες απαιτήσεις της εξουσίας.
Αυτό είναι το προσωπικό του πολιτικό στοίχημα.
Η πρωθυπουργική διεκδίκηση απαιτεί κάτι περισσότερο απο ένα κοστολογημένο πρόγραμμα. Απαιτεί πολιτική ηγεσία που να μπορεί να δημιουργήσει εμπιστοσύνη, να συνθέσει διαφορετικές κοινωνικές ομάδες, να διαχειριστεί κρίσεις και να αναλάβει ευθύνη για δύσκολες αποφάσεις.
Παράλληλα υπάρχει και το ζήτημα του πολιτικού ακροατηρίου.
Το ΠΑΣΟΚ δεν ανταγωνίζεται πλέον μόνο τη Νέα Δημοκρατία. Διεκδικεί την ηγεμονία στον χώρο της Κεντροαριστεράς και προσπαθεί να πείσει έναν εκλογικό κόσμο που δεν αναζητά απλώς αντιπολίτευση αλλά αξιόπιστη εναλλακτική διακυβέρνηση.
Επομένως η επίκληση της πρώτης θέσης δεν αρκεί. Η πρώτη θέση δεν είναι πολιτικός στόχος που κατακτάται με δήλωση. Είναι αποτέλεσμα κοινωνικής αποδοχής.
Και αυτή θα κριθεί έξω από τη ΔΕΘ.
Θα κριθεί απο το αν οι πολίτες θα θεωρήσουν τις προτάσεις εφαρμόσιμες. Απο το αν θα εμπιστευθούν την οικονομική τους βάση. Απο το αν θα αναγνωρίσουν στο ΠΑΣΟΚ ένα ολοκληρωμένο σχέδιο για τη χώρα και όχι απλώς μια πιο οργανωμένη αντιπολιτευτική παρουσία.
Η ΔΕΘ ήταν ένα σημαντικό πολιτικό βήμα για τον Ανδρουλάκη αλλά όχι σημείο καμπής.
Το ΠΑΣΟΚ δήλωσε ότι θέλει να κυβερνήσει. Τώρα πρέπει να αποδείξει ότι μπορεί να πείσει πως αξίζει να κυβερνήσει.
Και αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα στην πολιτική φιλοδοξία και την πραγματική κυβερνητική προοπτική.
