Με τον Γιώργο Μαζωνάκη γνωριζόμασταν κοινωνικά από τα πρώτα χρόνια της πορείας μου στα περιοδικά του Πέτρου Κωστόπουλου. Η πρώτη μας συνέντευξη είχε δημοσιευτεί πριν από 20 χρόνια περίπου στο περιοδικό Downtown και είχε γίνει στο καμαρίνι του στο Rex όπου συνεργαζόταν με τη Δέσποινα Βανδή. Το 2016 είχαμε κάνει μια αρκετά διαφωτιστική συζήτηση σε ένα καφέ του Νέου Ψυχικού που είχε δημοσιευτεί στο περιοδικό ΟΚ!.
«Σε αντίθεση με αυτό που νομίζουν πολλοί, στη Νίκαια γεννήθηκα και μεγάλωσα, με καταγωγή από τη Σπηλιά της Κρήτης» ξεκινούσε εκείνη η συνέντευξη του Γιώργου Μαζωνάκη. «Απλώς στη Πάτρα δούλεψα για αρκετό καιρό πριν έρθω στην Αθήνα. Οι Πατρινοί βέβαια με θεωρούν δικό τους παιδί και χαίρομαι γι’ αυτό.
Ήθελα να πω ότι είσαι από τις ελάχιστες περιπτώσεις καλλιτεχνών που έγιναν διάσημοι σε μία σεζόν και παρέμειναν στην πρώτη γραμμή για 20 –και βάλε– χρόνια.
Ισχύει αυτό, αλλά πρέπει να σου πω ότι δούλευα ήδη έξι χρόνια πριν έρθω στην Αθήνα.
Εσύ δεν άνοιγες όμως εδώ το πρόγραμμα άλλου καλλιτέχνη, έγινες κατευθείαν πρώτο όνομα.
Ναι, γιατί είχα κατευθείαν δισκογραφία, οπότε έτυχε κατευθείαν πρώτο όνομα. Πρώτη μου δουλειά ήταν με τον Ρόκκο και τον Παϊτέρη –και αμέσως μετά με τον Ζαχαράτο– στο Caramela της Συγγρού.
Το πίστευες από τότε ότι θα γίνεις σταρ στον χώρο σου, έτσι;
Ναι, το πίστευα. Είχα μία σιγουριά, μία αυτοπεποίθηση ότι θα πετύχει.
Λένε όμως ότι τίποτα δεν έρχεται χωρίς τίμημα.
Σαφώς. Το τίμημα του αψίμαχου είναι και θέμα επιλογής όμως. Ο χρόνος το δείχνει. Τα πράγματα όμως κύλησαν όπως αναμενόταν.
Όταν γίνεσαι γρήγορα διάσημος σε νεαρή ηλικία, είναι εύκολο να χάσεις τον εαυτό σου.
Και αυτό είναι θέμα ιδιοσυγκρασίας και εσωτερικής ποιότητας. Μπορώ να σου πω σίγουρα και με το χέρι στην καρδιά ότι είχα πάντα δίπλα μου φίλους και συνεργάτες που περισσότερο με κράταγαν παρά μου φούσκωναν τα μυαλά.
Το χρήμα και η δόξα δεν δημιουργούν αυλές;
Έχω κουραστεί να ακούω αυτές τις μαλακίες – επιτρέψτε μου την έκφραση. Το θεωρώ έως και λίγο προκλητικό. Είναι αυτή η καραμέλα που διακινείται εδώ και χρόνια στην Ελλάδα για το ποιος έχει καβαλήσει το καλάμι και ποιοι είναι αυλές. Για ποια αυλή μιλάμε, μωρέ; Εδώ που καθόμαστε τώρα υπάρχουν ακριβώς δίπλα μας άνθρωποι που δεν είναι διάσημοι. Δεν είμαστε στην Αμερική, που υπάρχει τεράστια απόσταση ανάμεσα στον σταρ και το κοινό. Προσωπικά, επιδιώκω πάντα από τους ανθρώπους που είχα δίπλα μου να μου λένε τα αρνητικά και τα δυσάρεστα. Δεν υπάρχει καν στο μυαλό μου αυτό το πράγμα με τις αυλές. Μπορεί να συμβαίνει με κάποιους άλλους, αλλά ο τρόπος που έχω μεγαλώσει μέσα στον χώρο δείχνει: Θέλω να πιστεύω το αντίθετο για μένα.
Προβληματίστηκες ποτέ αν κάποιοι είναι δίπλα σου γιατί είσαι ο διάσημος τραγουδιστής Μαζωνάκης και ότι αν αύριο καταστραφείς θα εξαφανιστούν;
Ποτέ. Σαφώς και όταν είσαι στα κάτω σου, κάποιοι θα φύγουν, αλλά οι δικοί μου άνθρωποι δεν έφυγαν ποτέ. Έχουν δοκιμαστεί στον χρόνο, δεν είναι δίπλα μου επειδή είμαι γνωστός.
Κοιτάς ποτέ πίσω; Θα ήθελες να μπορείς να αλλάξεις κάτι, είτε ένα ρούχο που έβαλες στη σκηνή είτε μία συνεργασία που έκανες;
Όχι, γιατί όλα γίνονται για κάποιον λόγο. Και οι χαρές και οι στενοχώριες που έχουμε περάσει μας έχουν οδηγήσει εμάς τους δύο να μιλάμε τώρα εδώ. Ο διεκδικητικός αγώνας που κάνω με τον εαυτό μου είναι να μη χάνω στιγμές, να ζω το τώρα. Και αυτό είναι εύκολο στα λόγια, αλλά δύσκολο στην πράξη.
Επιδιώκεις τη μοναχικότητα;
Είμαι μοναχικός άνθρωπος. Μου αρέσει να μένω μόνος μου στο σπίτι, να χαλαρώνω, να βλέπω μία ταινία, να κάνω γυμναστική ή να πηγαίνω για μπάνιο μόνος μου.
Δεν σε απασχολεί τι μπορεί να σκεφτούν οι άλλοι που θα σε δουν μόνο σου στην παραλία;
Μα εκεί που πάω για μπάνιο δεν έχει ξαπλώστρες. Κολυμπάω και γυρίζω σπίτι μου.
Θεωρείς ότι τα έχεις βρει με τον εαυτό σου;
Όχι απόλυτα. Δεν είμαι και πολύ καλά όταν βρίσκομαι ανάμεσα σε πολύ κόσμο, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν αγαπώ τους ανθρώπους.
Έφτασες δηλαδή στα όρια στην αγοραφοβίας;
Ναι, έχω φτάσει. Και ξέρεις γιατί; Ντρέπομαι όταν είμαι μόνος μου ανάμεσα στο πλήθος. Μόνο στη σκηνή δεν έχω κανένα θέμα, εκεί είμαι στον φυσικό μου χώρο. Μου αρέσει όμως που τώρα μπορώ και απολαμβάνω να βρίσκομαι ανάμεσα σε πολύ κόσμο. Χρειάστηκε δουλειά, και με τη βοήθεια ειδικών αλλά και φίλων.
Έχεις πάρει μαθήματα ζωής που συντέλεσαν στην αυτοβελτίωσή σου;
Κάθε μέρα παίρνω μαθήματα ζωής. Δεν σταματάω να δουλεύω με τον εαυτό μου. Δεν έχεις ένα πρόβλημα που μπορεί απλώς να εξαφανιστεί σε μία μέρα. Απλώς το βάζεις για λίγο να κοιμηθεί. Προσπαθώ πάντως να είμαι λιγότερο αυστηρός με μένα, να με αγαπάω περισσότερο, όχι με την εγωιστική έννοια.
Ξέρω ότι έχεις δεχτεί αρκετές προτάσεις για να λάβεις μέρος ως κριτής σε μουσικά talent shows, αλλά είσαι πάντα αρνητικός. Μεγάλα ονόματα όμως που ξεκινήσατε μαζί, όπως ο Ρέμος και η Βανδή, το έκαναν και τους έκανε καλό, έγιναν πιο συμπαθείς στον κόσμο. Εσύ πιστεύεις ότι θα μπορούσες να βγεις χαμένος από την τηλεόραση;
Ο καθένας μπορεί να μιλάει καλύτερα για τον εαυτό του. Εγώ δεν μπορώ να υπερεκτεθώ. Η δική μου καριέρα δεν στηρίχτηκε στα εξώφυλλα και τις πολλές δημόσιες εμφανίσεις. Έτσι αισθανόμουν καλά με τον εαυτό μου. Ποτέ μη λες ποτέ όμως, γιατί του χρόνου μπορεί να νιώσω την ανάγκη να μπω σε ένα τηλεπαιχνίδι και να κάνω κριτική. Τώρα, αν οι συνάδελφοι που το έκαναν βγήκαν ή όχι κερδισμένοι, το ξέρουν καλύτερα εκείνοι.
Δεν θα περνούσες καλά σε μία τέτοια θέση;
Δεν ξέρω. Προς το παρόν δεν έχω καμία διάθεση να μπω σε ένα τέτοιο παιχνίδι.
Η Δήμητρα Γαλάνη επιτέθηκε στα talent shows λέγοντας ότι είναι μία «ανθρωποφαγία αισχίστου είδους».
Δεν έχει άδικο από τη μεριά της. Τα παιδιά αυτά βγαίνουν, ακούν διθυράμβους και μετά εξαφανίζονται. Στην εποχή μου έπρεπε να κάνεις αγώνα για να φτάσεις σε ένα τέτοιο σημείο. Πόσοι έκαναν μεγάλη καριέρα μέσα από τέτοιες εκπομπές; Ελάχιστοι. Μπαίνω όμως και στη θέση των παιδιών. Παλιά τα ονόματα έκαναν μεγάλες οντισιόν. Οι παραγωγοί γύριζαν όλη την Ελλάδα για να ανακαλύψουν νέα ταλέντα. Έτσι με βρήκαν και σένα στην Πάτρα ο Νίκος Μουρατίδης με τον Γιώργο Μακράκη, με έφεραν στην Αθήνα και μου έκαναν συμβόλαιο στην Polygram. Τώρα πια δεν γίνεται κάτι τέτοιο.
Μετά από τόσα χρόνια σε γεμίζει με την ίδια χαρά η δουλειά σου;
Τώρα τη χαίρομαι ακόμη περισσότερο. Ο Δημήτρης (σ.σ. Χατζόπουλος, τότε μάνατζέρ του και στενός φίλος) μου έλεγε συχνά «άσε την γκρίνια, αφού γι’ αυτό είσαι γεννημένος». Όταν το άκουγα, μου καθόταν λίγο στραβά. Δεν είχε άδικο όμως. Όταν σκέφτομαι την περιοδεία που έρχεται και την πρώτη στιγμή που θα πατήσω στη σκηνή και θα βρεθώ μπροστά στον κόσμο, νιώθω ευλογημένος. Πρόσφατα, σε ένα live που ήμουν πολύ κουρασμένος και είχα ταλαιπωρηθεί, μόλις κατέβηκα από τη σκηνή έχοντας δει τον κόσμο να διασκεδάζει με την ψυχή του, είπα ότι τελικά το πιο σημαντικό πράγμα στη δουλειά μας είναι να δίνουμε χαρά στον κόσμο. Και ας μην μπορούσα να πάρω τα πόδια μου. Βέβαια, δεν γίνεται να είσαι πάντα χαρούμενος.
Γιώργος Μαζωνάκης: «Ζούμε σε μία κοινωνία βαθιά συντηρητική, που αγγίζει τα όρια της υποκρισίας»
Ως Ιχθύς, να υποθέσω ότι το δράμα το ζεις μέχρι τέλους;
Μέχρι τέλους! Μόνος το περνάω βέβαια, μπορεί ένα τόσο δα γεγονός να το κάνω στο μυαλό μου τεράστιο. Είμαι λίγο της υπερβολής.
Η δουλειά σου έμπαινε πάνω από την προσωπική ζωή;
Καλά είμαι κι εκεί. Μπορεί να έχω στερηθεί λίγο χρόνο λόγω δουλειάς, αλλά έχω περάσει καλά.
Είχες συζητηθεί πολύ όταν είχες πει ότι είχες πέντε χρόνια να κάνεις σχέση.
Νομίζω ότι πάντα είμαι χωρίς σχέση! (Γελάει.) Μόνος μου παλεύω, όμως έχει πει και μία συνάδελφος…
Ανατρέπεις ίσως τώρα αυτό που φαντάζεται ο κόσμος για σένα.
«Μην τους χαλάς το όνειρο», μου έλεγε ένας φίλος, «γιατί στο πρόσωπό σου φαντασιώνονται όλα όσα θα ήθελαν να κάνουν οι ίδιοι».
Όταν σε βλέπουν όμως, λόγου χάρη, με φούστα στη σκηνή, φαντάζονται διάφορα.
Μία φούστα που δεν ήταν φούστα τελικά. Ξέρω τι λένε, ότι οι άντρες δεν φοράνε φούστα, παρά μόνο οι τσολιάδες κ.λπ. Στην Ελλάδα έχουμε τη συνήθεια της υπερβολής στα σχόλια.
Πάντα όμως καταφέρνεις να εφευρίσκεις από την αρχή τον εαυτό σου. Δεν το έχουν πολλοί αυτό.
Προχθές μου έλεγαν ότι είμαι από τους άντρες με τη μεγαλύτερη δυναμική και επηρεασμό στο Instagram. Δεν ξέρω πώς γίνεται αυτό, δεν κάνω κάτι επί τούτου.
Τα θεωρείς λίγο επικίνδυνα τα social media;
Αν δεν ξέρεις να τα χρησιμοποιείς, ναι. Πρέπει, δε, να σου πω ότι για να ανεβάσω μία φωτογραφία στο Instagram, μπορεί να την κοιτάω και μία ώρα και με κοροϊδεύουν οι φίλοι μου. Όχι για το αν έχω βγει ωραίος, αλλά όλες τις παραμέτρους που μπορεί να τη συνοδεύουν. Μέχρι που τρώω καμιά καρπαζιά και μου λένε: «Τελείωνε, σε τρία δευτερόλεπτα δεν θα θυμάται κανείς, θα έχουν προχωρήσει στην επόμενη». Είναι τόσο γρήγορη η εποχή μας.
Γι’ αυτό δεν γεννιούνται εύκολα σταρ πια. Αποδομούνται πριν ανέβουν.
Πολύ σωστά.
Σε ενοχλεί να γράφουν την ηλικία σου;
Καθόλου. Ήμουν από τα παιδιά που βιάζονταν να μεγαλώσουν. Τώρα που βλέπω τον εαυτό μου νεότερο λέω: «Παναγιά μου, δεν θα γυρνούσα πίσω με τίποτα».
Οι εμφανίσεις ή οι δηλώσεις σου που συζητούνται γίνονται βάσει οργανωμένου σχεδίου; Έχω μία ομάδα που δουλεύουμε όπως κάνουν στο εξωτερικό. Με πρόγραμμα, σύστημα και συνέπεια. Δεν έχουμε πει ποτέ «να βάλουμε αυτό και να πούμε εκείνο, για να γίνει της πουτάνας». Και εγώ να ήθελα δηλαδή να προκαλέσω, οι συνεργάτες μου θα μου έβαζαν χέρι.
Μιλώντας για προκλήσεις, ακόμη συζητιέται ο Απόστολος Γκλέτσος για «το ψάρι που πρέπει να ψήνεται και από τις δύο πλευρές». Συμφωνείς ότι τέτοιες δηλώσεις βοηθούν την κοινωνία να πάει μπροστά;
Δεν πιστεύω ότι υπάρχει λόγος να μπαίνεις σε τόσο προσωπικά θέματα. Ζούμε σε μία κοινωνία βαθιά συντηρητική, που αγγίζει τα όρια της υποκρισίας. Ο κόσμος μας μπορεί να αλλάξει μέσα από πιο βαθιές τομές, όχι με το αν εγώ ή εσύ τι κάνουμε στο κρεβάτι μας. Από ένα σημείο και μετά, ένα θέμα που θα μπορούσε να είναι σοβαρό έγινε απλώς θέμα κουτσομπολιού.
Ως άνθρωπος που έχεις ξεφύγει αρκετές φορές από τον μέσο όρο, πώς νιώθεις βλέποντας τον πιο συντηρητικό άνθρωπο να σε αποθεώνει;
Αυτή είναι μία αποδοχή που χαίρομαι, και άρχισα να τη βιώνω κυρίως την τελευταία δεκαετία, και ας έκανα επιτυχία και πιο πριν.
Είπες ποτέ τραγούδια που δεν σου άρεσαν, μόνο και μόνο για το σουξέ;
Ποτέ. Μην το ξαναπείς αυτό.
