Δέκα χρόνια πέρασαν. Στις 23 Αυγούστου 2016 ο Ανδρέας Μπάρκουλης έφευγε από τη ζωή σε ηλικία 80 ετών, ύστερα από μια μεγάλη διαδρομή που τον έκανε μία από τις πιο αναγνωρίσιμες μορφές του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου.
Και για μένα ο Μπάρκουλης δεν είναι μόνο οι ταινίες του. Είναι και μια προσωπική ανάμνηση που ξεκινά πολύ πριν γίνω δημοσιογράφος.
Ο Ανδρέας που γνώρισα παιδί
Ήμουν ακόμη παιδί του Γυμνασίου όταν τον γνώρισα. Στην πολυκατοικία όπου έμενα, στον πρώτο όροφο, στο ισόγειο ζούσε μια πανέμορφη γυναίκα με την οποία ο Ανδρέας είχε τότε έναν θυελλώδη δεσμό.
Το όνομά της δεν πρόκειται να το αποκαλύψω.
Εκείνον, όμως, τον συναντούσα τακτικά. Και θυμάμαι κάτι που δεν ξεχνιέται: κάθε φορά που με έβλεπε, με έπαιρνε μια μεγάλη αγκαλιά. Ήταν απλός, ζεστός, εξαιρετικά ευγενικός. Χωρίς την απόσταση του διάσημου πρωταγωνιστή από ένα παιδί που τον κοιτούσε, φυσικά, με θαυμασμό.
Χρόνια αργότερα, όταν πλέον έγινα δημοσιογράφος, οι δρόμοι μας ξανασυναντήθηκαν. Τον γνώρισα διαφορετικά, κάναμε και παρέα. Και διαπίστωσα ότι εκείνη η εικόνα που είχα κρατήσει από τα μαθητικά μου χρόνια δεν ήταν καθόλου λανθασμένη. Ο Ανδρέας παρέμενε ευγενικός, ανθρώπινος, προσιτός.
«Κορίτσια, ο Μπάρκουλης!»
Γεννημένος στον Πειραιά στις 4 Αυγούστου 1936, σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Κωστή Μιχαηλίδη και ήδη στην αποφοίτησή του θεωρήθηκε «εξαιρετικό ταλέντο». Η επαγγελματική θεατρική του διαδρομή άρχισε το 1956, ενώ από το 1957 πέρασε στον κινηματογράφο.
Ήταν όμορφος, αρρενωπός, με εκείνο το χαμόγελο που έκανε τις γυναίκες να γυρίζουν το κεφάλι. Η δημοτικότητά του έγινε τέτοια ώστε γεννήθηκε η περίφημη ατάκα:
«Κορίτσια, ο Μπάρκουλης!»
Δεν ήταν διαφημιστικό εύρημα. Ήταν λαϊκή αναγνώριση ενός από τα μεγαλύτερα ανδρικά είδωλα της χρυσής εποχής του ελληνικού σινεμά.
Αλλά θα ήταν άδικο να μείνουμε μόνο στην εμφάνισή του. Ο Μπάρκουλης είχε πραγματικό υποκριτικό ταλέντο. Έπαιξε κωμωδία, δράμα, αισθηματικές και κοινωνικές ταινίες, ενώ στο θέατρο εμφανίστηκε σε περίπου 80 έργα.
Περισσότερες από 110 ταινίες
Η κινηματογραφική του πορεία υπήρξε εντυπωσιακή. Οι πηγές καταγράφουν περισσότερες από 110 ταινίες, από τη δεκαετία του ’50 μέχρι την τελευταία κινηματογραφική του εμφάνιση, το 2001, στο «Αλέξανδρος και Αϊσέ». (Finos Film)
«Μαρία Πενταγιώτισσα», «Ο Μιμίκος και η Μαίρη», «Διακοπές στην Αίγινα», «Έγκλημα στο Κολωνάκι», «Ένας βλάκας και μισός», «Το Δόλωμα», «Κοντσέρτο για πολυβόλα», «Η θεία μου η χίπισσα», «Μια τρελή τρελή σαραντάρα», «Ένας άφραγκος Ωνάσης», «Η Εφοπλιστίνα», «Ζητείται επειγόντως γαμπρός», «Μ’ αγαπάς;» είναι μόνο μερικοί τίτλοι μιας τεράστιας φιλμογραφίας. (Filmy.gr)
Και δίπλα του πέρασε σχεδόν ολόκληρο το γυναικείο πάνθεον της χρυσής εποχής: Αλίκη Βουγιουκλάκη, Τζένη Καρέζη, Ρένα Βλαχοπούλου, Μαίρη Χρονοπούλου, Άννα Φόνσου, Κάκια Αναλυτή και πολλές ακόμη.
Έφυγε για ένα διάστημα στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου ασχολήθηκε επαγγελματικά και με το τραγούδι. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα συνέχισε στο θέατρο, στον κινηματογράφο και αργότερα στην τηλεόραση. Το 1988 ο Γιώργος Πανουσόπουλος τού έδωσε στο «Μ’ αγαπάς;» έναν ρόλο που του επέτρεψε να θυμίσει ότι πίσω από τον θρυλικό ζεν πρεμιέ βρισκόταν ένας ώριμος ηθοποιός με μεγάλη εκφραστική δύναμη.
Οι μεγάλοι έρωτες και οι γυναίκες της ζωής του
Η προσωπική του ζωή υπήρξε τόσο πολυσυζητημένη όσο και η καριέρα του.
Ο Μπάρκουλης δεν έκρυψε ότι υπήρξε ερωτικός άνθρωπος. Οι σχέσεις και οι κατακτήσεις του απασχολούσαν επί δεκαετίες τον Τύπο. Ανάμεσα στα γνωστά ονόματα που έχουν συνδεθεί μαζί του βρίσκονται η Καίτη Γκρέυ, η Ματούλα και η Τζένη Καρέζη. Για την Καρέζη είχε μάλιστα μιλήσει ο ίδιος για τη σχέση που αναπτύχθηκε ανάμεσά τους την εποχή του «Τζένη Τζένη». (Ελληνικός Κινηματογράφος)
Η Finos Film καταγράφει τέσσερις γάμους του στην Ελλάδα, με την Αλέκα Στρατηγού, την Άντζελα Φάρα, την Έφη Αναστασίου και τη Μαρία Μπάρκουλη, καθώς και τρία παιδιά: τη Βίκυ, τον Ανδρέα και τον Νικόλαο-Γεώργιο.
Η Μαρία ήταν η γυναίκα που στάθηκε στο πλευρό του στα δύσκολα τελευταία χρόνια του, όταν η υγεία του είχε πλέον επιβαρυνθεί σοβαρά. Και θα ήθελα προσωπικά να πω ένα τεράστιο ευχαριστώ.
Το τέλος μιας ολόκληρης εποχής
Τα τελευταία χρόνια ήταν δύσκολα. Τα προβλήματα υγείας περιόρισαν έναν άνθρωπο που είχε μάθει να βρίσκεται διαρκώς στη σκηνή, μπροστά στην κάμερα, ανάμεσα σε κόσμο.
Στις 23 Αυγούστου 2016, ύστερα από πολύμηνη νοσηλεία και χρόνια επιβαρυμένης υγείας, ο Ανδρέας Μπάρκουλης έφυγε στα 80 του.
Δέκα χρόνια μετά, όμως, οι ταινίες εξακολουθούν να παίζονται. Νεότερες γενιές τον ανακαλύπτουν στην τηλεόραση και στο διαδίκτυο και εκείνο το χαμόγελο εξακολουθεί να λειτουργεί σαν φωτογραφία μιας Ελλάδας που πέρασε.
Για μένα υπάρχει και κάτι ακόμη.
Κάθε φορά που ακούω «Κορίτσια, ο Μπάρκουλης!», δεν θυμάμαι μόνο τον σταρ της μεγάλης οθόνης.
Θυμάμαι εκείνον τον Ανδρέα που συναντούσα παιδί στην πολυκατοικία μου. Τον άνθρωπο που, παρ’ όλη τη διασημότητά του, δεν προσπερνούσε ένα παιδί του Γυμνασίου.
Σταματούσε.
Χαμογελούσε.
Και με έπαιρνε μια μεγάλη αγκαλιά.
Αυτόν τον Ανδρέα Μπάρκουλη θυμάμαι περισσότερο.
ΒΙΝΤΕΟ
