Στις 23 Μαΐου 2006, ο Σμηναγός Κώστας Ηλιάκης απογειώθηκε από τη Σούδα για ακόμη μία αποστολή αναγνώρισης τουρκικών αεροσκαφών. Δεν επέστρεψε ποτέ.
Υπάρχουν ημερομηνίες που δεν γράφονται απλώς στα ημερολόγια. Χαράζονται στη συλλογική μνήμη. Η 23η Μαΐου 2006 είναι μία από αυτές.
Εκείνη την ημέρα, πάνω από την Κάρπαθο, ο Σμηναγός Κώστας Ηλιάκης βρέθηκε στην πρώτη γραμμή ενός ακήρυχτου πολέμου που για δεκαετίες παιζόταν στον ουρανό του Αιγαίου. Τουρκικά αεροσκάφη είχαν εισέλθει στο FIR Αθηνών και ελληνικά F-16 απογειώθηκαν από την 115 Πτέρυγα Μάχης στη Σούδα για αναγνώριση και αναχαίτιση.
Ο Ηλιάκης, με F-16 Block 52+, πλησίασε το τουρκικό φωτογραφικό RF-4. Λίγο αργότερα, η εμπλοκή εξελίχθηκε σε τραγωδία. Το ελληνικό μαχητικό συγκρούστηκε με τουρκικό F-16 και ο Κρητικός πιλότος πέρασε στο πάνθεον των ηρώων της Πολεμικής Αεροπορίας.
Δεν ήταν μόνο ένας άριστος χειριστής. Ήταν πατέρας, σύζυγος, γιος, αδελφός. Ένας άνθρωπος που είχε διαλέξει τον ουρανό γνωρίζοντας ότι κάθε απογείωση στο Αιγαίο μπορεί να μην είναι μια συνηθισμένη πτήση.
Πριν από τον Ηλιάκη, στις 18 Ιουνίου 1992, είχε πέσει ο Υποσμηναγός Νικόλαος Σιαλμάς, κοντά στον Άγιο Ευστράτιο, κατά τη διάρκεια αποστολής αναχαίτισης τουρκικών αεροσκαφών. Χειριζόταν Mirage F-1CG. Ήταν μόλις 27 ετών.
Σιαλμάς και Ηλιάκης. Δύο ονόματα που δεν πρέπει να μνημονεύονται μόνο σε επετείους. Δύο Ικαροι που θυμίζουν ότι η ειρήνη στο Αιγαίο δεν υπήρξε ποτέ αυτονόητη. Κερδήθηκε ξανά και ξανά από ανθρώπους που έμπαιναν στο cockpit χωρίς μεγάλα λόγια, με μόνο τους όπλο την εκπαίδευση, την ψυχραιμία και το καθήκον.
Και δίπλα τους, στη μεγάλη μνήμη των Ενόπλων Δυνάμεων, στέκουν και οι τρεις αξιωματικοί των Ιμίων: Χριστόδουλος Καραθανάσης, Παναγιώτης Βλαχάκος και Έκτορας Γιαλοψός. Δεν έπεσαν σε αερομαχία, αλλά χάθηκαν στον αέρα, μέσα σε μια ελληνοτουρκική κρίση που έφερε τις δύο χώρες μια ανάσα από τη σύρραξη.
Η μνήμη τους δεν ζητά κραυγές. Ζητά σεβασμό. Ζητά γνώση. Ζητά να θυμόμαστε ότι πίσω από κάθε αναχαίτιση, πίσω από κάθε «εμπλοκή», πίσω από κάθε ψυχρό στρατιωτικό όρο, υπάρχουν άνθρωποι.
Ο Κώστας Ηλιάκης δεν «έφυγε» απλώς στον αέρα. Έμεινε εκεί. Στον ουρανό της Κρήτης, της Καρπάθου, του Αιγαίου. Εκεί όπου η πατρίδα μετρά ακόμη τους φρουρούς της με ονόματα.
