Σε ένα λιμάνι σαν αυτό του Πειραιά, τέτοιες βραδιές δεν γράφονται απλώς στο φύλλο αγώνα. Γράφονται στη μνήμη. Ο Ολυμπιακός νίκησε στο ΟΑΚΑ τη Φενέρμπαχτσε, προκρίθηκε στον τελικό της EuroLeague και απέδειξε ότι όταν μια ομάδα έχει σχέδιο, πάθος, άμυνα και ψυχραιμία, μπορεί να κοιτάξει οποιονδήποτε αντίπαλο στα μάτια.
Ο Ολυμπιακός δεν κέρδισε απλώς έναν ημιτελικό. Κέρδισε μια μάχη χαρακτήρα. Κέρδισε μια ομάδα σκληρή, έμπειρη, καλοδουλεμένη, με προπονητή τον Σαρούνας Γιασικεβίτσιους, έναν άνθρωπο που ξέρει όσο λίγοι τι σημαίνει πίεση, Final Four, λεπτομέρεια, πνευματική αντοχή.
Και όμως, αυτή τη φορά, η Φενέρμπαχτσε δεν είχε τι να επικαλεστεί. Ούτε διαιτησία. Ούτε ατμόσφαιρα. Ούτε συνθήκες. Ούτε τίποτα από αυτά που συχνά αναζητούν οι ηττημένοι για να κάνουν πιο εύπεπτη μια ήττα. Ο Ολυμπιακός ήταν καλύτερος. Πιο έτοιμος. Πιο αποφασισμένος. Πιο ομάδα.
Από την αρχή φάνηκε ότι οι «ερυθρόλευκοι» μπήκαν στο παρκέ με ένα σχέδιο καθαρό και με μια διάθεση που δεν μπορούσε να κρυφτεί. Η άμυνα ήταν το πρώτο μήνυμα. Όχι απλώς έντονη. Όχι απλώς σκληρή. Ήταν άμυνα που έβαζε χειροπέδες. Που έκοβε διαδρόμους, χαλούσε συνεργασίες, έβγαζε τη Φενέρ από τις συνήθειές της, την ανάγκαζε να σκέφτεται περισσότερο και να εκτελεί χειρότερα.
Εκεί χτίστηκε η νίκη. Όχι σε ένα ξέσπασμα, όχι σε μια βραδιά ευστοχίας, όχι σε ένα επιθετικό πυροτέχνημα. Χτίστηκε στην πίστη ότι κάθε κατοχή έχει σημασία. Στην επιμονή ότι ο αντίπαλος πρέπει να ιδρώσει για κάθε πόντο. Στην άρνηση να δοθεί εύκολο καλάθι. Αυτός ήταν ο Ολυμπιακός του Μπαρτζώκα στην πιο καθαρή του μορφή.
Και όταν η διαφορά άνοιξε, όταν το ματς έμοιαζε να έχει μπει στις ράγες που ήθελε ο Ολυμπιακός, ήρθε το πραγματικό τεστ. Γιατί στα Final Four δεν αρκεί να φτιάξεις μια μεγάλη διαφορά. Πρέπει και να την αντέξεις. Πρέπει να μείνεις όρθιος όταν ο αντίπαλος επιστρέφει. Πρέπει να μη σε πνίξει η σκέψη ότι μπορεί να χαθεί κάτι που φαινόταν δικό σου.
Η Φενέρ προσπάθησε. Πίεσε. Μείωσε. Έκανε τους είκοσι πόντους να μοιάζουν ξαφνικά λιγότερο ασφαλείς. Έφερε την αμφιβολία στο γήπεδο, αυτό το μικρό δηλητήριο που σε τέτοια παιχνίδια μπορεί να αλλάξει τα πάντα.
Ο Ολυμπιακός όμως δεν λύγισε.
Κράτησε την ψυχραιμία του. Κράτησε την αυτοπεποίθησή του. Δεν πανικοβλήθηκε. Δεν άρχισε να παίζει με το χρονόμετρο αντί να παίζει μπάσκετ. Δεν έχασε την ταυτότητά του. Πήρε ξανά το σκορ εκεί που ήθελε. Εκεί όπου ο ίδιος αισθανόταν ασφαλής και ο αντίπαλος άβολα.
Αξίζει όμως να σταθούμε και στην ατμόσφαιρα. Ήταν δυνατή, παθιασμένη, γεμάτη Ολυμπιακό. Ήταν αυτό που πρέπει να είναι μια μεγάλη ευρωπαϊκή βραδιά: θόρυβος, πάθος, πίστη, παλμός. Αλλά μέσα σε ένα πλαίσιο σεβασμού προς τον αντίπαλο. Αυτό έχει σημασία. Γιατί η δύναμη μιας έδρας δεν μετριέται μόνο από τα ντεσιμπέλ. Μετριέται και από την ωριμότητά της.
Ναι, υπήρξαν ελάχιστες κραυγές εναντίον του Παναθηναϊκού που θα μπορούσαν και θα έπρεπε να είχαν αποφευχθεί. Δεν είχαν θέση σε αυτή τη βραδιά. Δεν πρόσθεταν τίποτα. Δεν τιμούσαν κανέναν. Και αν πράγματι, όπως μαθαίνω, ήταν οι αδελφοί Αγγελόπουλοι εκείνοι που έδωσαν εντολή να κοπούν αυτές οι αθλιότητες, τότε τους αξίζει ένα επιπλέον μπράβο. Γιατί τέτοιες βραδιές δεν πρέπει να μικραίνουν από εμμονές. Πρέπει να μεγαλώνουν από το μπάσκετ.
Και το μπάσκετ, αυτή τη φορά, κέρδισε.
Η τουρκική ομάδα μπορεί να τα βάζει με την EuroLeague όσο θέλει. Μπορεί να ψάχνει εξηγήσεις, να διαμαρτύρεται, να αναζητά σκιές. Η πραγματικότητα όμως είναι απλή: στο παρκέ ο Ολυμπιακός ήταν ανώτερος. Και σε τέτοιες βραδιές, το παρκέ είναι ο μόνος αληθινός δικαστής.
Θέλω, όμως, να σταθώ προσωπικά σε έναν παίκτη. Στον Πίτερς. Ξέρουμε, ή τουλάχιστον όλα δείχνουν, ότι φεύγει. Κι όμως έπαιξε σαν να ήθελε να πείσει τους πάντες ότι έπρεπε να μείνει. Σαν να ήθελε να υπενθυμίσει τι σημαίνει επαγγελματισμός, τι σημαίνει σεβασμός στη φανέλα, τι σημαίνει να είσαι κομμάτι μιας ομάδας μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Έπαιξε σαν παίκτης που δεν κοιτάζει το αύριο πριν τελειώσει το σήμερα. Και αυτό, σε μια εποχή που όλα μοιάζουν προσωρινά, έχει αξία.
Βεβαίως, το άριστα δεν μπορεί να πάει μόνο σε έναν. Μπορεί να πάει σε όλους. Σε εκείνους που σκόραραν. Σε εκείνους που έκαναν τη βρώμικη δουλειά. Σε εκείνους που έβαλαν το κορμί τους στην άμυνα. Σε εκείνους που κράτησαν την μπάλα όταν έκαιγε. Σε εκείνους που δεν φάνηκαν πολύ στη στατιστική, αλλά φάνηκαν στο αποτέλεσμα.
Τώρα έρχεται ο μεγάλος τελικός. Και για τον Ολυμπιακό δεν πρέπει να έχει σημασία αν απέναντί του θα βρεθεί η μία ή η άλλη ισπανική ομάδα. Σε αυτό το επίπεδο δεν διαλέγεις αντίπαλο. Διαλέγεις μόνο ποιος θέλεις να είσαι. Και ο Ολυμπιακός ξέρει ποιος είναι.
