Ο τυχοδιωκτισμός, κυρίως όμως η σαφής αποτυχία ΗΠΑ και Ισραήλ να επιβάλουν τους όρους τους με πολεμικά μέσα στη Μέση Ανατολή, ενθαρρύνουν την Τουρκία (που έως πρόσφατα “λούφαζε” κατά το διαχρονικό συνήθειό της όταν αισθάνεται ότι δεν την παίρνει) να ξαναρχίσει την επιθετική της ρητορική και τη δοκιμασία των αντανακλαστικών της Ελλάδας.
Από τη δική μας μεριά, θα έπρεπε να έχει ορθωθεί ένα αμυντικό τείχος έναντι “εισβολών” όπως της τουρκικής πυραυλακάτου που παρενόχλησε σκάφος πόντισης καλωδίου/οπτικής ίνας μεταξύ Κω και Αστυπάλαιας.
Κοντολογίς δεν έπρεπε καν να βρίσκεται εκεί, όπως δεν έπρεπε να βρίσκεται θαλάσσιο μη επανδρωμένο οπλισμένο σκάφος στη Λευκάδα, όπως δεν έπρεπε να φτάνει σκάφος που αποβίβασε ανθρώπους στην … Εύβοια.
Η υπεράσπιση της εθνικής κυριαρχίας, αξιοπρέπειας και ασφάλειας θα πρέπει να είναι αδιαπραγμάτευτη. Η σύγχρονη τεχνολογία επιτρέπει και την επιτήρηση και την αποτροπή αυτών των σοβαρών παραβιάσεων που ειδικά στην περίπτωση της Τουρκίας ανοίγει την όρεξη για πιο σοβαρές αμφισβητήσεις ακόμη και για αλλαγή του καθεστώτος στο Αιγαίο σε βάρος μας.
Το ζήτημα είναι ότι για χρόνια η άμυνα και ειδικά το ναυτικό είχαν αφεθεί στη μοίρα τους. Τώρα έχουν γίνει κάποια βήματα, αλλά η Ελλάδα πρέπει να επιταχύνει τον εξοπλισμό της κυρίως σε ό,τι αφορά τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη και πλωτά μέσα.
Πρωτίστως όμως είναι θέμα βούλησης κι εδώ η στάση του πολιτικού προσωπικού αλλά και σημαντικής μερίδας της κοινωνίας δε εμπνέει αισιοδοξία. Διαφορετικά, θα ζούμε τον… μύθο μας στην Ελλάδα ανακαλύπτοντας… εξοπλισμένα πλωτά σκάφη σε θαλασσινές σπηλιές, τουρκικά πολεμικά στη μέση του Αιγαίου και ανθρώπους με σωσίβια να αποβιβάζονται στη Νάξο και την Πάρο
