Το γεγονός ότι η Ελληνική πλευρά παρά την ύπαρξη τόσο σημαντικών ψηφισμάτων του ΣΑ δέχθηκε να συζητεί νομιμοποίηση των παράνομων τετελεσμένων με αποτέλεσμα να οδηγηθούμε σε συζητήσεις για «διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία με πολιτική ισότητα» δύο κρατιδίων (τέτοιο κράτος δεν υπάρχει πουθενά στον πλανήτη – έχουμε γράψει σχετικές μελέτες περί αυτού) η ΚΔ αντιμετωπίζει κίνδυνο κατάργησής της και δημιουργία συνθηκών αστάθειας και πολεμικών συγκρούσεων.
Επιπλέον, όχι μόνο αυτά επαναφέρουν τις λογικές του απορριφθέντος σχεδίου Ανάν αλλά παραμερίζουν και το ευρωπαϊκό νομικό κεκτημένο (acquis Communautaire).
Μετά από πέντε δεκαετίες άγονων συζητήσεων και διαπραγματεύσεων, όσον αφορά τις θέσεις και στάσεις της Ελληνικής πλευράς (ΚΔ και Ελλαδικού κράτους), έχουν σαν αποτέλεσμα τα εξής:
1ον. Αφήνει το ΣΑ να καταγράφει τις υποχωρήσεις σε συνομιλίες υπό συνθήκες εκβιασμού λόγω παρουσίας παράνομων στρατευμάτων και να καλεί σε νέες διαπραγματεύσεις σε αυτή την βάση μη εκπληρώνοντας έτσι τον ρόλο του ως θεματοφύλακα της διεθνούς τάξης και υπερβαίνοντας έτσι την δικαιοδοσία του εις βάρος της ΚΔ (επειδή ακριβώς αναφέρεται στο εσωτερικό καθεστώς ενός κράτους μέλους).
2ον. Δεν απαιτεί από το ΣΑ να ζητά σε κάθε νέα διαπραγμάτευση θέμα συζήτησης η βάση συνομιλιών να είναι αποκλειστικά η αποκατάσταση της διεθνούς νομιμότητας σύμφωνα με τα ψηφίσματα που αφορούν την διεθνή τάξη του 1974,1975, 1983, 1984,
3ον. Δέχεται να γίνεται λόγος για «διαπραγματευτικό κεκτημένο» που νομιμοποιεί τα παράνομα τετελεσμένα και οδηγεί στην δημιουργία ενός μη βιώσιμου κρατιδίου που αναπόδραστα θέτει σε κίνδυνο την διεθνή σταθερότητα και την διεθνή ασφάλεια, και βασικά και ουσιαστικά επικυρώνει την Τουρκική επικυριαρχία επί της Κύπρου.
Για την αντίκρουση τυχόν αμφισβήτησης των προαναφερθέντων επαρκεί η ανάγνωση του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ που ορίζει και οριοθετεί τον ρόλο και την δικαιοδοσία του ΣΑ. Στο Άρθρο 2 του Κεφαλαίου Ι παράγραφος 7 ρητά δηλώνεται ότι το ΣΑ αφορά την διεθνή τάξη όπως ορίζεται από τις Συνθήκες και ότι (το ΣΑ ή αντιπρόσωποι του ΟΗΕ) δεν έχουν το δικαίωμα να ορίζουν το εσωτερικό καθεστώς των κρατών-μελών.
Η Κυπριακή Δημοκρατίας είναι απόλυτα νομιμοποιημένη να απορρίψει τις υποχωρήσεις που έγιναν υπό καθεστώς στρατιωτικού εκβιασμού
Η αναφορά στο Κεφάλαιο 7 και την διεθνή ασφάλεια σχετίζονται με την Κύπρο όπου το ίδιο το ΣΑ όρισε επανειλημμένα ποιοι παραβίασαν την κυριαρχία της ΚΔ θέτοντας σε κίνδυνο την διεθνή ασφάλεια και ρητά αποφάσισε ότι τα παράνομα τετελεσμένα δεν μπορούν να αποτελέσουν βάση διαπραγματεύσεων εις βάρος του θύματος.
Επειδή η σημασία του τελευταίου ζητήματος που αφορά το λεγόμενο δήθεν διαπραγματευτικό κεκτημένο και τον ρόλο του ΣΑ είναι μεγάλης σημασίας, θα μπορούσαμε να αναφερθούμε περαιτέρω ή να υπενθυμίσουμε ξανά μερικές ακόμη συγκεκριμένες πτυχές του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ.Στο Κεφάλαιο Ι Άρθρο 2 του Χάρτη του ΟΗΕ διαβάζουμε:
Ο Οργανισμός εδράζεται πάνω στις αρχές της κυρίαρχης ισότητας μεταξύ των κρατών-μελών (του ΟΗΕ) «… τα μέλη στις διεθνείς τους σχέσεις θα απέχουν από την απειλή ή την χρήση βίας που εκδηλώνεται εναντίον της εδαφικής ακεραιότητας ή της πολιτικής ανεξαρτησίας οποιουδήποτε κράτους» … Καμιά διάταξη αυτού του Χάρτη δε θα δίνει στα Ηνωμένα Έθνη το δικαίωμα να επεμβαίνουν σε ζητήματα που ανήκουν ουσιαστικά στην εσωτερική δικαιοδοσία οποιουδήποτε κράτους και δε θα αναγκάζει τα Μέλη να υποβάλλουν τέτοια θέματα για ρύθμιση σύμφωνα με τους όρους αυτού του Χάρτη. Η αρχή όμως αυτή δεν πρέπει να εμποδίζει την εφαρμογή των εξαναγκαστικών μέτρων που προβλέπονται από το Κεφάλαιο 7.
Στεκόμαστε λοιπόν στο Κεφάλαιο 7 άρθρο 39 και την διεθνή ασφάλεια. Οι ειδοποιοί διαφορές είναι μεγάλης σημασίας, ιδιαίτερα στην περίπτωση αυτή όπου όλες οι νομικές, πολιτικές και θεσμικές πτυχές είναι ξεκάθαρες: Στο άρθρο 39 αναφέρεται ότι «το ΣΑ θα ορίζει την ύπαρξη απειλής κατά της διεθνούς ασφάλειας που απορρέει από κάθε απειλή, διατάραξη της ειρήνης και επιθετικές πράξεις, ούτως ώστε να κάνει προτάσεις ή να αποφασίσει μέτρα σύμφωνα με τα άρθρα 41 και 42 για την διατήρηση της διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας».
Ως προς αυτό, ακριβώς, η ΚΔ είναι απόλυτα νομιμοποιημένη να απορρίψει τις υποχωρήσεις που έγιναν υπό καθεστώς στρατιωτικού εκβιασμού και να επισημάνει τα όρια της δικαιοδοσίας του ΣΑ όσον αφορά την διεθνή ασφάλεια. Αυτά τα όρια ορίζονται ρητά, όπως ήδη τονίστηκε αλλά αξίζει να υπογραμμιστεί ξανά, από τις αποφάσεις του ΣΑ 1974,1975,1983,1984, οι οποίες, ως προς την παρανομία και τους κινδύνους για την διεθνή ασφάλεια με ξεκάθαρο τρόπο ζητά εμφατικά τον τερματισμό των παράνομων τετελεσμένων της Τουρκικής εισβολής τα οποία θέτουν σε κίνδυνο τόσο την ακεραιότητα και κυριαρχία ενός κράτους μέλους όσο και την διεθνή ασφάλεια.
Τουτέστιν, τα περί δήθεν «διαπραγματευτικού κεκτημένου» που νομιμοποιεί την παρανομία εις βάρος του θύματος της παράνομης χρήσης βίας αφενός αντιβαίνουν στον ρόλο του ΣΑ/ΟΗΕ και αφετέρου δεν οδηγούν στην αποκατάσταση της διεθνούς τάξης αλλά στην αποδοχή ως τετελεσμένου της παράνομης διατάραξής της και οδηγούν σε μεγάλους κινδύνους για την διεθνή σταθερότητα και την διεθνή ασφάλεια.
Οι νομιμοποιημένες θέσεις Ελλάδας και Κύπρου
Εξ αντικειμένου, και αυτά ισχύουν για κάθε κράτος σε αντίστοιχη περίπτωση όταν υπερασπίζεται την Επικράτειά του,οι μόνες νομικά, πολιτικά και στρατηγικά ορθολογιστικές και νομιμοποιημένες θέσεις της Κυπριακής Δημοκρατίας και της Ελλάδας, είναι, οι εξής:
1) Εφαρμογή των ψηφισμάτων του ΣΑ που αφορούν την παράνομη διατάραξη της διεθνούς τάξης και την δημιουργία κινδύνων για την διεθνή ασφάλεια εκ μέρους της Τουρκίας.
2) Απόρριψη κάθε παρότρυνσης του ΣΑ, αντιπροσώπων του ή αντιπροσώπων τρίτων κρατών για αποδοχή των παράνομων τετελεσμένων επειδή αυθαίρετα και λανθασμένα θεωρούν ως δήθεν «διαπραγματευτικό κεκτημένο» τις υποχωρήσεις του θύματος που προσερχόταν με το πιστόλι των παράνομων τουρκικών στρατευμάτων στον κρόταφο. Νομιμοποιημένα απαιτείται έτσι κάθε νέα διαπραγμάτευση να αρχίζει από μηδενική βάση, δηλαδή τις αποφάσεις 1974,1975,1983,1984 και του acquis Communautaire, καθότι πλέον η ΚΔ είναι πλήρες μέλος της ΕΕ.
3) Ως κράτος-μέλος της ΕΕ, η ΚΔ αλλά και η Ελλάδα απαιτούν, λοιπόν, να αποσυρθούν όλες οι παροτρύνσεις αποδοχής των παράνομων τετελεσμένων και ορίζουν ως κόκκινη γραμμή σε διαπραγματεύσεις επίλυσης του κυπριακού ζητήματος την πλήρη εφαρμογή της διεθνούς και ευρωπαϊκής νομιμότητας.
4) Μια ορθολογιστική στρατηγική που θα δημιουργούσε προϋποθέσεις ειρηνικής επίλυσης του Κυπριακού ζητήματος με όρους διεθνούς νομιμότητας απαιτεί ισορροπία δυνάμεων και αυτό σημαίνει πλήρη στρατιωτική παρουσία της Ελλάδας στην Κύπρο (ΕΑΧ), με υπενθύμιση ότι αφενός είναι εγγυήτρια και αφετέρου είναι η Μητρόπολη του ενός δέκατου του Ελληνισμού που αποτελεί και το 82% της Κύπρου.
Καταληκτικά, για ένα ακόμη λόγο, εάν δεν υιοθετηθεί άμεσα μια ορθολογιστική προσέγγιση οι άλλοι αντιλαμβάνονται ότι η Ελληνική πλευρά αποδέχεται την κατάλυση της ΚΔ και την ένταξή της στα πεδία της Τουρκικής επικυριαρχίας. Θεωρείται έτσι αναλώσιμη και εν μέσω ανελέητων στρατηγικών ανακατατάξεων οδηγείται στην Κλίνη του Προκρούστη των στρατηγικών παιγνίων και των συναλλαγών οι οποίες, όπως είναι γνωστό αλλά και όπως καθημερινά καταμαρτυρείται, διεξάγονται στην βάση ρευστών εξισορροπητικών πρακτικών με όρους στρατηγικών σκοπιμοτήτων και τίποτα άλλο.
Τέλος, επισημαίνεται εμφαντικά ότι η Τουρκία είναι ένα αναθεωρητικό κράτος. Τα πιο πάνω για την διεθνή και ευρωπαϊκή νομιμότητα είναι η μια όψη του νομίσματος. Η άλλη όψη είναι η ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ελλάδας-Τουρκίας και η θεμιτή, νόμιμη και νομιμοποιημένη πλήρης εξισορρόπηση της Τουρκικής στρατιωτικής παρουσίας στην Κύπρο όπου πέραν του ότι βρίσκεται το ένα δέκατο του Ελληνισμού το Ελληνικό κράτος είναι εγγυήτρια δύναμη. Ασφαλώς, κάτι τέτοιο απαιτεί αξιόπιστη εθνική στρατηγική που ενισχύει και διασφαλίζει τέτοιες προϋποθέσεις εξισορρόπησης με διπλωματία και ισχυρή παρουσία εντός των συμμαχιών και των διεθνών θεσμών στους οποίους συμμετέχουν η Ελλάδα και η Κύπρος.
